من میگم مهم نیست تا عملکرد تورو بهتر ببینم. وگرنه هر رفتار و گفتاری که مربوط به منه، بی نهایت مهمه.

حتی تلاشی برای شروع مکالمه باهات نمیکنم. دیدی با اون همه ذوق و شوق چیکار کردی؟!

" ذاتا هر روزمون جمعست. فقط شدته جمعه بودنش متفاوته. "

آقا هیچی، هیچی مارو نجات نداد. سرش به فنا رفتیم. پاره شدیم. معدمون زخم شد. سرمون درد گرفت. دلمون برید. تنمون سر شد. اما هیچی درست نشد. آقا هیچی مارو نجات نداد!

حرف زدن با آدمایی که تو ذهنشون ازت داستان میسازن و بر حسب اون قضاوتت میکنن سخته.

صدبار راجب اهمیت نداشتن موضوعی حرف میزنی. مطمعنی برات اهمیتی نداره یا داری به کسی تلقین میکنی؟!

من می خواهم از زندگی در خاورمیانه استعفا بدهم.

من دیگه حوصله ی پرسیدن "زنده ای؟" رو ندارم. پیش فرض رو بر زنده بودنتون میذارم. خودتون حواستون باشه نمیرید. چون بمیرید زندتون میکنم و دوباره میکشمتون. چون دنیا ارزش نداره. ممنون.

مرا در کافه‌ای جا گذاشته‌ای،
مثل سیگار نیم‌سوخته.
مثلا رفته‌ای که برگردی،
شب از نیمه گذشته
اما از تو خبری نشده است‌.
-یونان

اگر سراغ من میای با مقدار زیادی بستنی و شکلات و غذا بیا.

فقط امیدوارم بمب اتم آنقدر ارزان بشود که توی کله ی من هم یکی از آن هارا بزنند.

- صادق هدایت

دستمو بگیر. بیا باهم از روی این پل بپریم.

اون بخش از وجودم که از مردم فاصله می‌گیره و به هیچکس اهمیت نمی‌ده داره تبدیل به ی مشکل بزرگ میشه برام.

دردناک ترین اتفاق تو زندگیم، هدر رفتن بهترین و شادترین ورژنم برای بدترین آدم ها بود.

در نه قفلی داشت نه بسته بود. چهارطاق باز بود. ی قسمت از دیوار ریخته بود. خودم با چکش ریختمش. هم قدِ ی آدم. پنجره ها شکسته بودن. شیشه ای در کار نبود. اما تو، بازم نیومدی. این همه راه بود اما تو، بازم نیومدی. همین.