داریم با کمک‌های کوچک، از یه دوستمون که شرایط مالی بدی رو تجربه می‌کنه(علی الخصوص بعد جنگ)؛ حمایت میکنیم.

5022291610156323  پاسارگاد  ظریفی

6219861819675421  بلو  ظریفی

ممنونم که کمک می‌کنی، به زندگیت برمی‌گرده 🌷

وسط بحث بین من و خودم نفر سومی وجود نداره. ما به اندازه ی ی لشکر همو زخمی می کنیم.

انگار که حس آرامشم ی جا تو خیابون از دستم افتاده شکسته و من سالهاست تیکه های شکستشو با خودم حمل میکنم. لق میزنه. لبه هاش تیزه و صداش اصلا آرام بخش نیست.

ثروتی که نسل به نسل چرخیده امکان داره ی روزی تموم بشه اما غمی که نسل به نسل از خون به خون چرخیده هیچوقت تموم نمیشه. غمِ ذاتیه. میفهمی؟!

حال من بد نیست و یعنی هیچ جای بدنم درد نمی کند ولی اگر بخواهی حالم را عمیق تر جویا شوی، باید به تو بگویم که به هیچ وجه از زندگی خوشم نمی آید. زندگی برایم بی معنی و غیر قابل تحمل شده.

- فروغ فرخزاد،نامه دهم به پرویز شاپور،بعد از جدایی

من آدم احساساتی و دیوانه ای هستم و مثل تو نمی توانم به اعصابم مسلط باشم. درد هایم بزرگ تر از آنچه هست در نظرم جلوه می کند و هیچ وقت قدرت رو به رو شدن با زندگی را ندارم. بار ها آرزو کرده ام‌ مثل تو باشم اما گویی خداوند نمی خواهد که من روی خوشبختی را ببینم.

- فروغ فرخزاد،نامه دهم به پرویز شاپور،بعد از جدایی

و من منتظرت میمیانم.
چرا که تو بی خداحافظی رفتی. شاید همین حوالی نشسته ای.
رفته ای که برگردی. نه؟

اوضاع سخته.ولی تو از پسش بر میای.چون حتی اگه ببازی ام، من برات دست میزنم.

من به رنجی که لایقش نباشم وفادار نیستم. به آدمی که برنجونتمم همینطور.

فکر کردی باورم میشه حواست نبود و از عمد اون حرفارو نزدی؟

برام مهم نیست شوخی بوده یا اظهار نظر یا تیکه و کنایه، به مزاقم خوش نیاد و ناراحتم کنه، خطت میزنم. متاسفم.

از آدمایی که توانایی تمجید و تحسین از دیگران رو دارن خوشم میاد.

از آدمایی که میگن"اینو دیدم یادت افتادم" خوشم میاد.

ذاتا از آدما بدم میاد، اما از تو یکی خوشم میاد.

«وقتی آدم قلبش را سرد احساس می‌کند بهتر است خاموش باشد. تو تنها کسی هستی که امروز دوست دارم برایش بنویسم. اما باز هم دلیل نمی‌شود. از طرفی بد هم نیست. تا امروز بهترین خصوصیاتم را دیده‌ای و دوست داشته‌ای. شاید این اسمش دوست داشتن نباشد. شاید دوست داشتنت واقعی نباشد مگر وقتی که مرا با تمام ضعف‌ها و خطاهایم دوست بداری. اما تا کی؟ سخت شکوهمند اما هولناک است که باید یکدیگر را وقت مخاطره و تردید هم دوست بداریم، در قعر دنیایی که فرو می‌پاشد و در تاریخی که زندگی انسان پشیزی نمی‌ارزد. همین که چهره‌ات از ذهنم پاک می‌شود آرامشم را از دست می‌دهم. اگر نیایی طاقت خواهم آورد؛ اما چه طاقتی؟ در بطن اندوه، در برهوت دل.»

- آلبر کامو به ماریا کاسارس

آدما چندتا آدم دیگرو بدبخت میکنن تا بلخره برای آدمِ خودشون ایده آل بشن.

سلام. چقدر جالبه. چی جالبه؟ سلام کردن. تا حالا شده ی کلمه ای و چندبار تکرار کنین و به آهنگش توجه کنید یا به معنیش؟ مثلا اسمتون رو صدا بزنید و از آهنگش لذت ببرید و یا بگید اصلا چه معنی ای داره؟ من وقتی به کسی سلام میکنم سلام های طولانی ای تو مغزم صف میبندن. ی سلام معمولی ی سلاااااام کشدار ی سلاممممم هی من اومدم با کلی ذوق و شوق برات حرف بزنم یا سلام. با ی نقطه آخرش. یعنی من اینطرف خط و تو اون سمتش؟ نمیدونم. شاید. وقتی میخوایم مکالمه ای رو شروع کنیم از سلام استفاده می کنیم و نوع سلامی که میدیم و جوابی که میگیریم تاثیر زیادی رو حس و حالمون میذاره. شاید به همین دلیله که از قدیم گفتن سلام سلامتی میاره. اکثرا میگن پایان ی گفت و گو و نتیجه ای که ازش میگیری فقط مهمه. اما از نظر من شروع هم به اندازه ی پایان مهمه. شروع خوب تضمینی بر مسیر خوب نیست، اما دلیلی برای مسیر خوب هست. اگه تو آجرای پایین دیوارو خوب بذاری میتونه وزن آجرای بالایی رو تحمل کنه. پس به شروع خوب هم فکر کنید. ساده ازش نگذرید. به عزیزتون نگید سلام. بگید سلاااااااممممممم عزیزِ من. احتمالا منتظرید بگم طولانی نوشتم تا هر کسی نخونه اما نه. اتفاقا نوشتم تا حتی برای چند ثانیه هم که شده بهش توجه کنید. نقطه سرِ خط.