عدالت و این دنیا؟ دو خط موازی که هیچگاه بهم نمی رسند.

«به جبر وفادار و زِ صبر عزادار.»

او گریه نکرد، چون مدت‌ها بود که اشک‌هایش را خرج کرده بود. فقط به زمین خیره شد، انگار دنبال چیزی در گذشته می‌گشت.

- بی‌نوایان، ویکتور هوگو

فکر کردن به اینکه چطور باید ادامه بدی و زندگی کنی از خود زندگی کردن سخت تره.

ترجیح میدم کسی دوست نداشته باشم تا دوستش داشته باشم و هر لحظه و هر ثانیه منتظر توجه از سمتش باشم. منتظر موندن خیلی سخته و من آدم سرسختی نیستم.

صبح از خواب بیدار میشم. درس میخونم. میرم رو تخت دراز میکشم. اتاقمو مرتب میکنم. میرم رو تخت دراز میکشم. غذا میپزم. میرم رو تخت دراز میکشم. فیلم میبینم. میرم رو تخت دراز میکشم. بیرون قدم میزنم. میرم رو تخت دراز میکشم. میرم رو تخت دراز میکشم. میرم رو تخت دراز میکشم. هر کاری میکنم آخرش برمیگردم رو تخت و دراز میکشم. همین. خودت بفهم. بیشتر از این حوصله ی توضیح ندارم. میرم رو تختم دراز بکشم.

آدم درونگراییم. اگه حال بدمو دیدی، خودتو امن بدون. من بهت اعتماد کردم.

I feel I locked in a room and I have no way to escape.

«منظومه است آن دو تیله ی چشمان تو، می شود جان داد برای آن سرخی لب های تو.»

مظلوم ترین آدما کسایی ان که وقتی میخوان حرفی بزنن قبل هر کلمه دو بار بغضشونو قورت میدن و اما بازم ادامه میدن.

پیام دادن به آدمایی که تو گذشتت ریشه دارن ریسک پذیره. من خوندن چتای قبلی و ترجیح میدم تا همون ورژن قبلیشون تو یادم بمونه نه اینی که الان هستن.

آیا روزی کسی هم تورا با تمام زخم هایت دوست خواهد داشت؟!

برای روزهایی که میگذرونیم، سخت صفت مناسبی نیست.