سخن گفتن را به چشم ها باید سپرد، رسالت لب ها فقط بوسیدن است.

من اونقدرام که فکر میکنی قوی نیستم. اگه سرم داد بزنی فکتو میارم پایین و میرم گوشه ی اتاق گریه میکنم.

احتمالا فکر می کنی مسخرست و باید بگم حق باتوعه. مسخرست. ما خیلی جدی گرفتیم.

این‌جوری خیلی کسل و دلمرده می‌شوی.
می‌گویم: میدانم ولی مرده با پارک رفتن زنده نمی‌شود. با آرایش کردن هم زنده نمی‌شود.

- فریبا وفی

آدم با استعدادی ام. مخصوصا در زمینه ی گند زدن به حس و حالم.

از چه گذشتم برای چه؟! جان و تن درد گرفت اما هیچ نشد.

فعلا که میبینی ماجرا همینه. غرغرو عصبی و دمدمی مزاجم. چیکار کنم؟! بیا این زندگیو ی تن بزن ببینم تو چطوری می گذرونیش.

این زندگی بهم ی وطن بدهکاره. ی وطن برای زندگی کردن نه برای غصه خوردن.

دلم گرفته، دلم آشوبه، دلم نگرانه، چرکینه، غمگینه، کدره. دلمم مثل خودمه. خسته ست. خسته خسته خسته.

انتظاراتت خیلی بالاعه دلبندم. من نمیتونم هم تو خاورمیانه زندگی کنم و هم سلامت روان داشته باشم.

عدالت و این دنیا؟ دو خط موازی که هیچگاه بهم نمی رسند.

«به جبر وفادار و زِ صبر عزادار.»

او گریه نکرد، چون مدت‌ها بود که اشک‌هایش را خرج کرده بود. فقط به زمین خیره شد، انگار دنبال چیزی در گذشته می‌گشت.

- بی‌نوایان، ویکتور هوگو

فکر کردن به اینکه چطور باید ادامه بدی و زندگی کنی از خود زندگی کردن سخت تره.

ترجیح میدم کسی دوست نداشته باشم تا دوستش داشته باشم و هر لحظه و هر ثانیه منتظر توجه از سمتش باشم. منتظر موندن خیلی سخته و من آدم سرسختی نیستم.

صبح از خواب بیدار میشم. درس میخونم. میرم رو تخت دراز میکشم. اتاقمو مرتب میکنم. میرم رو تخت دراز میکشم. غذا میپزم. میرم رو تخت دراز میکشم. فیلم میبینم. میرم رو تخت دراز میکشم. بیرون قدم میزنم. میرم رو تخت دراز میکشم. میرم رو تخت دراز میکشم. میرم رو تخت دراز میکشم. هر کاری میکنم آخرش برمیگردم رو تخت و دراز میکشم. همین. خودت بفهم. بیشتر از این حوصله ی توضیح ندارم. میرم رو تختم دراز بکشم.

آدم درونگراییم. اگه حال بدمو دیدی، خودتو امن بدون. من بهت اعتماد کردم.