و جان بگیرد آن بی‌جانی که روزی همه‌ی جانم بود.

این دنیایی که می گفتید دو روزه به اندازه ی یک قرن با غم گذشت.

احتمالا تو از نگاهم فهمیدی چخبره اما خودتو زدی به اون راه و ترجیح دادی درگیرش نشی. اشکال نداره جانم. ماهم ازش می گذریم.

زندگی یک چای سرد و من یک قند لاینحل. مضحک.

بچه که بودم قهر نمی کردم. بیشتر ساکت میشدم. الان که بزرگ شدمم قهر نمی کنم. دور تر و ساکت تر میشم.

سخن گفتن را به چشم ها باید سپرد، رسالت لب ها فقط بوسیدن است.

من اونقدرام که فکر میکنی قوی نیستم. اگه سرم داد بزنی فکتو میارم پایین و میرم گوشه ی اتاق گریه میکنم.

احتمالا فکر می کنی مسخرست و باید بگم حق باتوعه. مسخرست. ما خیلی جدی گرفتیم.

این‌جوری خیلی کسل و دلمرده می‌شوی.
می‌گویم: میدانم ولی مرده با پارک رفتن زنده نمی‌شود. با آرایش کردن هم زنده نمی‌شود.

- فریبا وفی

آدم با استعدادی ام. مخصوصا در زمینه ی گند زدن به حس و حالم.

از چه گذشتم برای چه؟! جان و تن درد گرفت اما هیچ نشد.

فعلا که میبینی ماجرا همینه. غرغرو عصبی و دمدمی مزاجم. چیکار کنم؟! بیا این زندگیو ی تن بزن ببینم تو چطوری می گذرونیش.

این زندگی بهم ی وطن بدهکاره. ی وطن برای زندگی کردن نه برای غصه خوردن.

دلم گرفته، دلم آشوبه، دلم نگرانه، چرکینه، غمگینه، کدره. دلمم مثل خودمه. خسته ست. خسته خسته خسته.

انتظاراتت خیلی بالاعه دلبندم. من نمیتونم هم تو خاورمیانه زندگی کنم و هم سلامت روان داشته باشم.

عدالت و این دنیا؟ دو خط موازی که هیچگاه بهم نمی رسند.

«به جبر وفادار و زِ صبر عزادار.»

او گریه نکرد، چون مدت‌ها بود که اشک‌هایش را خرج کرده بود. فقط به زمین خیره شد، انگار دنبال چیزی در گذشته می‌گشت.

- بی‌نوایان، ویکتور هوگو