من می نویسم. چون مخاطب تو میشوی، نوشته رنگِ شعر می گیرد.

هر کسی جایگاه مخصوص به خودشو تو زندگی اطرافیانش داره. مثلا جایگاه من اون گوشه ی اتاق کنار دره خروجه. اتاق زیاد شلوغ بشه زود میرم بیرون.

از افرادی که تروماهای کودکیشون و دلیل قانع کننده ای برای تبرعه ی شخصیت و رفتار ناموزون الانشون میدونن دوری کنید.

0:39

ولی من
ندارم دیگه حال داد و بیداد
دیگه صمیمی نیستیم منم میشم عادی بات
من اگه مهربون بودم منفعت نداشت به خودم حال میداد
به چشم نیومد انگار این تلاشه
خودم حس کرده بودم دیگه اخراشه
همینه !
یه کورم اگه بتونه ببینه اولین چیزی که میندازه دور عصاشه
وسط دیوار قلبم تو شدی ترک
منم صاف، صادق، بی دوز و کلک گفتم
حرفات خیلی زشته دم رفتن ما خیلی خوردیم باهم نون و نمک

اینا نمیدونن میگن ول کرد دخترشو
نمیگن دختره نداشت دیگه جرعتشو
منم خیلی حرفا داشتم بزنم
نزدم نگه داشتم حرمتشو

2:32

منم میشم یکی مثل تو
همونجوری که بروز نمیدادی حستو
نمیدونم، رسیدی به ورس دو؟
یا همون ورس یک در اوردم حرصتو؟
مشکل تو اینه درارو زود میبندی
این اخریا دیگه داشتی جون میکندی
فقط با من اخم بودی ولی ماشالا الان داری خوب میخندی

و جان بگیرد آن بی‌جانی که روزی همه‌ی جانم بود.

این دنیایی که می گفتید دو روزه به اندازه ی یک قرن با غم گذشت.

احتمالا تو از نگاهم فهمیدی چخبره اما خودتو زدی به اون راه و ترجیح دادی درگیرش نشی. اشکال نداره جانم. ماهم ازش می گذریم.

زندگی یک چای سرد و من یک قند لاینحل. مضحک.

بچه که بودم قهر نمی کردم. بیشتر ساکت میشدم. الان که بزرگ شدمم قهر نمی کنم. دور تر و ساکت تر میشم.

سخن گفتن را به چشم ها باید سپرد، رسالت لب ها فقط بوسیدن است.

من اونقدرام که فکر میکنی قوی نیستم. اگه سرم داد بزنی فکتو میارم پایین و میرم گوشه ی اتاق گریه میکنم.

احتمالا فکر می کنی مسخرست و باید بگم حق باتوعه. مسخرست. ما خیلی جدی گرفتیم.

این‌جوری خیلی کسل و دلمرده می‌شوی.
می‌گویم: میدانم ولی مرده با پارک رفتن زنده نمی‌شود. با آرایش کردن هم زنده نمی‌شود.

- فریبا وفی

آدم با استعدادی ام. مخصوصا در زمینه ی گند زدن به حس و حالم.

از چه گذشتم برای چه؟! جان و تن درد گرفت اما هیچ نشد.

فعلا که میبینی ماجرا همینه. غرغرو عصبی و دمدمی مزاجم. چیکار کنم؟! بیا این زندگیو ی تن بزن ببینم تو چطوری می گذرونیش.

این زندگی بهم ی وطن بدهکاره. ی وطن برای زندگی کردن نه برای غصه خوردن.