نوشته بود : دل‌مردگی همینه. زیاد می‌خوابی، حوصله‌ی انجام هیچ‌کاری رو نداری درصورتی که می‌دونی آیندت تو خطره، دیر سین می‌زنی،ادم‌ها رو نادیده می‌گیری، قرارها رو کنسل می‌کنی، استرست نسبت به کوچیک‌ترین چیزها بالاست،دیدت منفیه،اکثر مواقع غمگینی. و این روزها اکثرا با دل مرده ترین ورژنمون زندگی می کنیم.

ولی زن‌های خوب هم مرا می‌ترسانند، چون آن ها سرانجام روح تو را می‌خواهند و من دوست داشتم چیزی را که از روحم باقی مانده بود را برای خودم نگه دارم.

- چارلز بوکوفسکی

دانه ای بودم جوانه زدم. قد کشیدم. دل به تبر دادم و زجر کشیدم.

مرا چنان غم در آغوش گرفت که فکر کردم تویی.

کاش کسی این تاب و تحمل را از من بگیرد. این همه دوام آوردم چه شد؟! هیچ.

مینویسم پاک میکنم. مینویسم پاک میکنم. مینویسم پاک میکنم. کلمات ناقصن. نامفهومن. نمیفهمم چی نوشتم. اصلا من بودم که نوشتم؟ خبر ندارم. از چی؟ از خودم. خیلی وقته به خودم سر نزدم. تنهاش گذاشتم؟ بله متاسفانه. دور شدم. راه برگشتمم گم کردم. شبه. تاریکه. نمی بینم. لطفا دستمو بگیر و از این جهنم نجاتم بده.

من شجاعت فهمیدن اینکه بهت آسیب زدم رو ندارم. هر زخم به تو، ی تیر رو شاهرگمه.

و اشک بریزید و سوگواری کنید. برای مادرانِ بی فرزند، برایِ پدرانِ بی اولاد، برایِ خانه هایی که دیگر نورچشمی ندارند، برایِ کسانی که نشناختیمشان اما عزیزِ دل شدند، برایِ دل هایی که دیگر معشوقی ندارند، برای چشمانی منتظر، برای دل هایی نگران و
برای وطن
و هموطن.
برایِ دل هایِ پاک دلتنگیم و برایِ دل های داغدار تسلی آرزو می کنیم.
یادتان گرامی.🕯🖤

درد زیاد زبونتو میبره و درد ناتموم نفستو.

برای من بخششی ام وجود نداره. نه می بخشم و نه فراموش میکنم. ی گوشه از ذهنم نگهش میدارم و ی روزی ترکت میکنم. چون من هر آدمی و به خودم نزدیک نمیکنم. اگر نزدیک شدی و اعتمادمو شکستی، لایق هیچ چیز نیستی.

من دردی که لایقش نباشم و تجربه نمیدونم. برام درده. خیلیم درده.

دردی که جای زخم ندارد را نمی توان تیمار کرد.

من می نویسم. چون مخاطب تو میشوی، نوشته رنگِ شعر می گیرد.