غم زیاد ساکتت میکنه. یهو میبینی هفته هاست با خودت حملش میکنی اما راجبش حرف نمی زنی.

من خیلی بانمکم. برای همین زخمام بیشتر درد دارن.

هر تیک تاک ساعت، ی موی سفید به موهات اضافه میکنه.

متاسفانه یا خوشبختانه تنها راه حلم برای مشکلاتم خوابه. خواب عمیق.

دیگه دلم هیچی نمیخواد. ی دلم نمیخواد عمیق. جوری که چیزی نمیتونه بیاد بشینه تو دلمو رنگ بده به زندگی. دلم نمیخواد. هیچی.

"چیه این حرف زدن؟؟ بیا بشین کنارم، بغلم کن و اجازه بده اشکام سرشونه هاتو خیس کنن."

نوشته بود: «آیا چنین دنیای وحشتناکی، جهنمی هم در پی دارد؟!»

این بد است که آدم هیچ‌وقت فرصت نکند سرش را روی شانه کسی بگذارد و ‌ از⁩ ته دل گریه کند و بداند که این کس، پشت سر آدم به آدم نمی‌خندد.

- نامه سهراب شهیدثالث  به احمد

من نمی‌دانم گناه چیست،
آن‌ها فقط به من فهمانده بودند که من مقصرم.

- آلبر کامو

این نامه فقط به رسم استقبال از تو است،
برای اینکه به تو بگوید یک روز بدونِ تو،
روزی‌ست که تمام نمی‌شود!
شهری‌ست بدون باغ، زمینی‌ست بی‌آسمان.
و برای اینکه به تو بگوید
هرگز هیچ‌ چیز ما را از هم جدا نخواهد کرد؛
در این دنیا، به هم گره خورده‌ایم.
شب‌ خوش!
قلبت را می‌بوسم نورِ من...

- نامه آلبر کامو به مارسا کاسارس

+ بلخره عادت میکنی.
- به چی؟ به درد؟!
+ به اینکه هیچی درست پیش نره.

روزها رفتند و من دیگر،
خود نمی‌دانم کدامینم
آن منِ سر سختِ مغرورم؟
یا منِ مغلوبِ دیرینم؟

- فروغ فرخزاد