و اگر مرا در زمینِ سردی بکارند، یادِ تو و وطن سبز می شود.

غم زیاد ساکتت میکنه. یهو میبینی هفته هاست با خودت حملش میکنی اما راجبش حرف نمی زنی.

من خیلی بانمکم. برای همین زخمام بیشتر درد دارن.

هر تیک تاک ساعت، ی موی سفید به موهات اضافه میکنه.

متاسفانه یا خوشبختانه تنها راه حلم برای مشکلاتم خوابه. خواب عمیق.

دیگه دلم هیچی نمیخواد. ی دلم نمیخواد عمیق. جوری که چیزی نمیتونه بیاد بشینه تو دلمو رنگ بده به زندگی. دلم نمیخواد. هیچی.

"چیه این حرف زدن؟؟ بیا بشین کنارم، بغلم کن و اجازه بده اشکام سرشونه هاتو خیس کنن."

نوشته بود: «آیا چنین دنیای وحشتناکی، جهنمی هم در پی دارد؟!»

این بد است که آدم هیچ‌وقت فرصت نکند سرش را روی شانه کسی بگذارد و ‌ از⁩ ته دل گریه کند و بداند که این کس، پشت سر آدم به آدم نمی‌خندد.

- نامه سهراب شهیدثالث  به احمد

من نمی‌دانم گناه چیست،
آن‌ها فقط به من فهمانده بودند که من مقصرم.

- آلبر کامو

این نامه فقط به رسم استقبال از تو است،
برای اینکه به تو بگوید یک روز بدونِ تو،
روزی‌ست که تمام نمی‌شود!
شهری‌ست بدون باغ، زمینی‌ست بی‌آسمان.
و برای اینکه به تو بگوید
هرگز هیچ‌ چیز ما را از هم جدا نخواهد کرد؛
در این دنیا، به هم گره خورده‌ایم.
شب‌ خوش!
قلبت را می‌بوسم نورِ من...

- نامه آلبر کامو به مارسا کاسارس

+ بلخره عادت میکنی.
- به چی؟ به درد؟!
+ به اینکه هیچی درست پیش نره.