نه تنها غم میون دو چشمون قشنگمون خونه کرده بلکه مارم داره میندازه بیرون و صاحب خونه شده.

برای منی که به‌ شدت انسان‌گریزم، تو انسان نیستی؛ بیشتر شبیه درختِ بیدِ مجنونی، شبیه گل‌های پیچکی، شبیه شیشه‌ی مهتابی، و در نهایت ستاره‌ای، ستاره‌ی محبوبِ من.

«دستم به نوشتن نمی رود. انگار من هم با من، غریبه شده.»

من سکوت قبل از طوفان نیستم. من اون سکوت و مه گرفتگیِ دریا، بعد خرابی های طوفانم. من سکوتِ دردِ دریام.

ما ماندیم.
چون درخت ریشه دارد؛
حتی اگر خوناب تا زیر گلو بالا بیاید!

«چیزی نمانده که قلبم بترکد. اما خودم را خاموش احساس می‌کنم؛ بی‌صدا، همچون گور. اگر دهانم را باز کنم، همه‌چیز می‌پرد...»

‏- نامه آلبر کامو به ماریا کاسارس

مرا چنان بنگر و آغوش بگیر که گویی آخرین دیدار ماست. چرا که آخرین دیدار بی صدا از راه می رسد.

و ما از آنان که روزی روی زخمشان بوسیدیم رنجور تر بودیم.

ذره ذره تموم شدیم. نه یهویی. نه یجا. ذره ذره. تیکه تیکه. پاره پاره. تموم شدیم باباجان. چه حیف.

و اگر مرا در زمینِ سردی بکارند، یادِ تو و وطن سبز می شود.

غم زیاد ساکتت میکنه. یهو میبینی هفته هاست با خودت حملش میکنی اما راجبش حرف نمی زنی.

من خیلی بانمکم. برای همین زخمام بیشتر درد دارن.

هر تیک تاک ساعت، ی موی سفید به موهات اضافه میکنه.

متاسفانه یا خوشبختانه تنها راه حلم برای مشکلاتم خوابه. خواب عمیق.