بله. من انقدر قوی و بزرگم که تنهایی مشکلاتمو حل میکنم و از پسشون برمیام. و انقدری کودک و دل نازکم که کارتون میبینم و قبل خواب لالایی گوش میدم.

یکی که تا صبح حرف بزنیم بعد صبح همو بلاک کنیم و انگار نه انگار اصلا دو کلمه ردوبدل کردیم.

هر زمستان را نوید بهاریست. سبز بمان.

چیزی بگو
حرفی بزن از فردا
اما نه آن‌قدر تلخ که دلم بلرزد
و نه آن‌چنان زیبا
که باورم نشود

-معین دهاز

روی تختش دراز کشیده بود، اما در ذهنش جایی دور تر از تمام دنیا روی تکه سنگی دراز کشیده بود و به پرواز پرستوها در آسمان خیره شده بود.

اگه صدای انفجار شنیدید نترسید. کله ی منه. از شدت فشار عصبی ترکیده.

«بعضی وقت‌ها احساس می‌کنم که هیچ چیز معنی ندارد. در سیاره‌ای که میلیون‌ها سال است با شتاب به سوی فراموشی می‌رود، ما در میان غم زاده شده‌ایم؛ بزرگ می‌شویم، تلاش و تقلا می‌کنیم، بیمار می‌شویم، رنج می‌بریم، سبب رنج دیگران می‌شویم، گریه و مویه می‌کنیم، می‌میریم، دیگران هم می‌میرند و موجودات دیگری به دنیا می‌آیند تا این کمدی بی‌معنی را از سر گیرند.»

- ارنستو

نه تنها غم میون دو چشمون قشنگمون خونه کرده بلکه مارم داره میندازه بیرون و صاحب خونه شده.

برای منی که به‌ شدت انسان‌گریزم، تو انسان نیستی؛ بیشتر شبیه درختِ بیدِ مجنونی، شبیه گل‌های پیچکی، شبیه شیشه‌ی مهتابی، و در نهایت ستاره‌ای، ستاره‌ی محبوبِ من.

«دستم به نوشتن نمی رود. انگار من هم با من، غریبه شده.»

من سکوت قبل از طوفان نیستم. من اون سکوت و مه گرفتگیِ دریا، بعد خرابی های طوفانم. من سکوتِ دردِ دریام.

ما ماندیم.
چون درخت ریشه دارد؛
حتی اگر خوناب تا زیر گلو بالا بیاید!

«چیزی نمانده که قلبم بترکد. اما خودم را خاموش احساس می‌کنم؛ بی‌صدا، همچون گور. اگر دهانم را باز کنم، همه‌چیز می‌پرد...»

‏- نامه آلبر کامو به ماریا کاسارس

مرا چنان بنگر و آغوش بگیر که گویی آخرین دیدار ماست. چرا که آخرین دیدار بی صدا از راه می رسد.

و ما از آنان که روزی روی زخمشان بوسیدیم رنجور تر بودیم.

ذره ذره تموم شدیم. نه یهویی. نه یجا. ذره ذره. تیکه تیکه. پاره پاره. تموم شدیم باباجان. چه حیف.