کاش آدما دور بمونن. نزدیک نیان. من از چهره های واقعیشون می ترسم.

سوال اولم اینه که چرا اذیت می کنی و سوال دومم اینه که چرا منو اذیت میکنی؟!
- خطاب به افکارش می گوید.

کاش آدمِ مورد علاقه ی آدم مورد علاقم بودم.

-ولی تو میری تو خودت.

بخواب که اگه نخوابی تو میمونی و شب و عقربه های روی ساعت که می گذرن و هر لحظه بیشتر تو گذشته غرقت می کنن.

" میخواست من و از دست چیزایی نجات بده که خودش ی روز تجربه کرده بود و نمی خواست من تجربشون کنم. ولی نمی دونست که من اون روزارو تنهایی گذروندم و تموم کردم. اونم در بدترین موقعیت زمانی و مکانی ممکن. تلاشش برام قابل تقدیر بود اما بی فایده. "

من دوست ندارم از مشکلاتم فرار کنم. اما وقتی اونا با قمه و چوب و چماق افتادن دنبالمو میخوان زخمیم کنن من باید وایسم و با گفت و گو مشکلمو حل کنم؟!

و رشد می کنیم و جوانه می زنیم. حتی اگر پاییز باشد و سرد، زمستان باشد و برف، ما پابرهنه و خندان در خیابان می رقصیم.

فکر می کرد چون هیچی نمیگم یعنی باهاش کنار اومدم و قبولش کردم. اما نمیدونست که سکوت من یعنی جنگ با خودم. اون منو وسط میدون مینی گذاشت که هر قدم ی درد جدید بود.

- خطاب به آینه می گوید.

اونجایی که قبول میکنی نمیتونی دوست خوبی برای دوستات باشی، از دوستی های جدیدشون ناراحت نمیشی. میذاری رها باشن و با آدمایی که لیاقت دوستیشونو دارن وقت بگذرونن. برات غم انگیزه ولی تو دیگه اون آدم خودخواه ماجرا که فقط به فکر خودشه نیستی.

برام عزیزی اما مثل ی جای زخم که فقط بهم تجربه داده و بس.

هیچ واژه ای نمی توانست روحِ زخم خورده ی مرا تسلی ببخشد. تنها نیازِ من این بود که کسی کنارم بنشیند و با سکوت تماشایم کند بی آنکه فکر کند آیا من مقصر این اتفاقات شوم بوده ام یا نه.

«زندگی خیلی دشوار و غم‌انگیز است. چطور آدم می‌تواند امیدوار باشد که خواهد توانست کسی را با نوشتن برای خودش نگه دارد؟»

_نامه فرانتس کافکا به فلیسه باوئر

من و از چی می ترسونی؟ من خطرناک ترین فکرهارو تو ذهنم کشتم.

پلن A : اورثینک نکردن.
پلن B : قطع سر.

هیچ چیز بیشتر از "ظالمانه قضاوت شدن توسط اطرافیانم" آزارم نمیده.

شاید عجیب به نظر بیاد اما لاو لنگوئج من نسبت به خودم بعد از حموم کردن:

از روی بوم پرید آن شاپرک
نمیدانم به قصد پرواز بود یا خداحافظی ...