من اون دوران سخت و پشت سر گذاشتم و اون کاری که می خواستم و انجام دادم، کسی نمیدونه اون میون چقدر سختی کشیدم، چند بار افسرده شدم، چندبار خواستم عقب بکشم چندبار به مرگ فکر کردم، چندبار فکر کردم ک بی عرضم، چندبار ی گوشه نشستم و شر شر اشک ریختم. فقط میدونن که من از اون اتفاقات گذشتم.شاید با کلی آسیب و زخم اما سربلند. من ازش گذشتم.

0:37
مگه میری تو از ته این دلم؟
مگه ندادیم قول یه روز به هم؟
اگه نباشم نترسی تو گلم
اگه تنها شدی من با توام
کل زمین یه ور تو واسم یه ور..

دیگر به هیچ وجه منتظر نیستم. نه منتظر کسی که مرا نجات دهد و نه منتظر اتفاقی که مرا دوباره سرپا کند. اگر هم آمدنی در کار باشد بگویید نمی خواهد. گلدانِ انتظارم شکست و گلش پژمرده شد.

من اون شب خودمو از دست دادم و بعد از اون دیگه برام مهم نبود کی میمونه یا کی میره.

بعضی وقتا ترجیح میدم وجود نداشته باشم تا وجود داشته باشم و نتونم کاری برای بهتر شدن حالم انجام بدم.

“من تمامش نکردم، شاید همین هم پایان باشد”

_از اخرین دست نوشته‌‌ی آلبرکامو

امروز  تمایل به زیستن ندارم. مثل روزهای قبل و روزهای بعد.

بزرگسالی از اونجایی شروع میشه که اول به خودت و دلت نگاه میکنی تا به این مورد فکر کنی که آیا کسی قراره بهت افتخار کنه یا نه.

لعنت بهت آدمیزاد که نمی تونی دست از فکر کردن برداری.

والا ما اون طناب محکمی که وصلمون میکنه به زندگی رو پیدا نکردیم. اگه طنابیم در کار باشه فقط دور گردنمون بوده و بس.

تورو نمیدونم ولی من همیشه دلم میخواست یکی اینطوری دوستم داشته باشه.

" ابری کوچک و تنها درون سینه‌ام من را به سوی رفتن و محو شدن می‌کشاند. "

من آدمی نیستم که بشه باهاش خوش گذروند و گردش رفت. اکثراً خستم، ساکتم، بی حوصله ام، اعصاب ندارم، خوابم میاد، گشنمه، انقدر فکرم درگیره که زمان و مکان و گم میکنم که ها؟ کجام، با کیم، اصلا واسه چی اینجام؟ و دلم میخواد هر چه زودتر برگردم خونه و خودمو تو اتاقم حبس کنم. اما ی چیزی و خوب میدونم که، اگه بخاطر کسی پامو از اتاقم بزارم بیرون و هم مسیرش بشم، وسط راه تنهاش نمیذارم.