از آدما فراری ام به تو که می رسم "چرا نمیشه حل شیم تو وجود هم؟ "

به ازای تعداد دفعاتی که گفتم نه اینبار هیچ اتفاقی نمیوفته، ضربه خوردم.

اگه این غصه حل شدنی بود که تا الان اسید معدم کار خودشو کرده بود. حل نمیشه عزیزم. نوچ. فقط ته نشین میشه اون زیر و وقتی فکر کردی همه چی آرومه میاد رو کار و خودی نشون میده.

تو مسئول نجات بقیه نیستی. تنها کسی که باید نجاتش بدی فقط خودتی. رنج کشیدن یعنی رشد کردن. جلوی رشد کسی و نگیر.

این زندگی قبلنا زندگی تر بود. نمیدونم متوجه میشید یا نه.

ساز ما به کوک کَج نشسته. ساده بگم. من ی کودکم که باد ابر آرزوهاشو با خودش برده.

حرفتو نزنی جات حرف میزنن. حرفیم بزنی براشون مهم نیست. بازم حرف خودشونو میزنن. ای بیچاره تویِ آدمیزاد که به کسی کاری نداری اما بعضیا خیلی با تو کار دارن.

ممنون از قلبم که در مواقع حساس، زمانی که من سکوت کردم و چیزی نگفتم با صدایِ تپیدنش سکوتو شکست.

زمانی که باید می پذیرفتم، کلنجار می رفتم. الان که باید تلاش کنم و کلنجار برم، خستم.

بهم قول انگشتی بده. من باورت میکنم.

آدمی که تکلیفش با خودش، احساسش، زندگیش و آیندش معلوم نیست، قطعا تکلیفش با توهم معلوم نیست. بلد نیست چیکار کنه، چطور رفتار کنه و چطور باهات حرف بزنه. پس به هیچ وجه نباید روی حرفای چنین آدمی حساب باز کنی و خودتو درگیرش کنی. فقط بشنو و بگذر. همین.

اگه یبار از پسش بربیای، قطعا دفعه ی بعدیم هست. اما اگه سمتش نری هیچوقت نمی فهمی می تونستی یا نمی شد.

من از تماشای غرق شدنت لذت نمی برم. اما اگه دلت بخواد بیشتر از این تو باتلاق فرو بری، من با لبخند بدرقه ت میکنم.

- نمی دونم ی غمِ بزرگ داری یا با غم بزرگ شدی.
+ خودمم اینو نمیدونم.

امروز غم نداشتم. غم منو داشت.

تخیلم بهتر از تفکرم کار می کند. تا می خواهم راه حلی برای مشکلم پیدا کنم، خود را تصور می کنم که در باتلاقی از ناامیدی و یاس فرو رفته و در انتظار غرق شدن هستم.

من اگه نمی خواستم ببخشمت ناراحتیمو ابراز نمی کردم. اما تو به جای معذرت خواهی خودتو توجیه کردی. نمیدونم اشکال از گفتن من بود یا تو.

فکر می کردم دارم خوب میشم. اما فقط داشتم ساکت و ساکت تر می شدم.