آدما انرژیمو ازم میگیرن. نیاز دارم با سگا و کلاغا نشست و برخواست کنم.

اگه تو اون نفسی باشی که گیر کرده تو گلوم، من هیچوقت پست نمیدم.

بعضی وقتا ی سری اتفاقات میوفته که آدم با خودش میگه اینبار دیگه نه، اینبار دیگه از پسش برنمیام. اینبار زانوهام میشکنه و روی زمین میوفتم. اما.... اما درست همون لحظه ی آخر، همون دقیقه ی نود، همون موقع که از درد تو خودش مچاله شده و با خودش فکر میکنه فقط مرگ میتونه نجاتش بده، ی نیروی عجیبی وادارش میکنه از جاش بلند شه. که دستاشو بند زمین کنه و بایسته. که با تعجب به خودش خیره بشه و از شدت سگ جون بودنش نفسش بند بیاد. که از سرِ بیچارگیه این دووم آوردن باز با ی چرای دیگه رو به رو بشه. که چرا این وضعیت هنوز ادامه داره و تموم نمیشه؟ که چرا انقدر امید میگیره و دوباره ناامید میشه؟ چرا همیشه باید با زخم و درد امتحان بشه و چرا باید تا استخون بسوزه و دوباره برای بیشتر دست و پا زدن تو این گردآب رقت انگیزِ بلاتکلیفی خودشو کوچیک کنه؟! بعضی وقتا آدما پر از چران و هیچ جوابی نیست. بعضی وقتام نه. همیشه.

«دوستت دارم. حتی بیشتر از زیباییِ کیهان.»

احساس میکنم پیر شده ام. دیگر در زندگی ام فقط سه چیز من را خوشحال می کند : خوابِ راحت. چایِ گرم و کسی که دوستش دارم.

من خیلی آدمِ "فرومیپاشم و بعد جوری رفتار میکنم انگار هیچی نشده." ای هستم.

لینکاتونو سیو کردم. شب جوابارو میذارم.

این پیام + این پست فور کنید تا آخرین پستتون رو فور کنم.

اگر تمایل دارید این پیام رو فوروارد کنید تا بهتون چند جمله‌ی رندوم که حس می‌کنم به شنیدنش نیاز دارید بگم. به عنوان مثال: "تو هیچ تقصیری نداشتی، لازم نیست همه‌چیز رو گردن خودت بندازی. تازه قهوه‌ات یادت نره که از دهن افتاد."

اگه هر بار که دلم برات تنگ میشد ی ستاره از آسمون میچیدم، الان آسمونم بی هیچ نوری همرنگ موهات بود.

من، خطاب به اون یه نفری که نمی‌خواستم هيچوقت از دستش بدم:

بی‌خوابی انتقام ذهن است در برابر تمام تلاش‌های مستمری که ما، عمدتاً ناآگاهانه، برای نیندیشیدن به برخی افکار در طول روز به خرج داده‌ایم.

- مدرسه یِ زندگی