پرسید : چیزی شده؟! گفتم : نه. چطور؟ گفت : آدما وقتی چیز مهمی فکرشونو درگیر کرده باشه اینطوری به آسمون زل میزنن.

- چطور ممکنه اون بیشتر از من دوستت داشته باشه؟!
+ اون بیشتر از تو دوستم نداره.
- پس چی؟ فرقش چیه؟
+ اون خود واقعیم رو میبینه.
- و من نمی بینم؟!
+ خودم نشونت نمیدم.

بعضی وقتا زندگی سخت ترین و بدترین امتحانارو از بی گناه ترین آدما میگیره.

حس آرامشی که گهگاهی در وجودم پیدایَش میشد آنچنان عمیق نبود که امیدی در من زنده کند. من اطمینان کافی به روزهای پیشِ رو نداشتم.

اونجایی که مشکلتو باهاش درمیون میذاری و اون با حرفاش تپش قلبتو رفع میکنه >>>

بعد یهو تصمیم میگیری فقط رو خودت حساب کنی چون تهش فقط خودتی و خودت.

متاسفانه از آدمای مهربون و گرین فلگ خوشم نمیاد. عالم و آدمو بِدَر و رامِ من باش.

آدما انرژیمو ازم میگیرن. نیاز دارم با سگا و کلاغا نشست و برخواست کنم.

همه ی چنلا گذاشته شد.

بعضی وقتا ی سری اتفاقات میوفته که آدم با خودش میگه اینبار دیگه نه، اینبار دیگه از پسش برنمیام. اینبار زانوهام میشکنه و روی زمین میوفتم. اما.... اما درست همون لحظه ی آخر، همون دقیقه ی نود، همون موقع که از درد تو خودش مچاله شده و با خودش فکر میکنه فقط مرگ میتونه نجاتش بده، ی نیروی عجیبی وادارش میکنه از جاش بلند شه. که دستاشو بند زمین کنه و بایسته. که با تعجب به خودش خیره بشه و از شدت سگ جون بودنش نفسش بند بیاد. که از سرِ بیچارگیه این دووم آوردن باز با ی چرای دیگه رو به رو بشه. که چرا این وضعیت هنوز ادامه داره و تموم نمیشه؟ که چرا انقدر امید میگیره و دوباره ناامید میشه؟ چرا همیشه باید با زخم و درد امتحان بشه و چرا باید تا استخون بسوزه و دوباره برای بیشتر دست و پا زدن تو این گردآب رقت انگیزِ بلاتکلیفی خودشو کوچیک کنه؟! بعضی وقتا آدما پر از چران و هیچ جوابی نیست. بعضی وقتام نه. همیشه.

«دوستت دارم. حتی بیشتر از زیباییِ کیهان.»

احساس میکنم پیر شده ام. دیگر در زندگی ام فقط سه چیز من را خوشحال می کند : خوابِ راحت. چایِ گرم و کسی که دوستش دارم.

من خیلی آدمِ "فرومیپاشم و بعد جوری رفتار میکنم انگار هیچی نشده." ای هستم.

لینکاتونو سیو کردم. شب جوابارو میذارم.

بس