من مشکلی با این مسئله که با پول بابات به جایگاهی رسیدی ندارم. پدرت زحمت کشیده تا تو در رفاه باشی. من با این قضیه که جوری رفتار میکنی انگار ژنتیکال خودساخته و مستقلی و برای منی که از صفر شروع کردم تا به اینجا برسم شاخ و شونه میکشی مشکل دارم.

یا رشد میکنی و قویتر میشی یا از پشت یقتو میگیرن میندازنت زمین.

من تنهایی ام از پسش برمیام اما اگه کسی پشت سرم بیاد من قدمامو محکمتر برمیدارم.

جنگی در کار نبود. ما به فاصله ای که میانمان افتاده بود می نگریستیم.

دلم میخواهد به او بگویم : آرام باش. درست می شود. اما خود به این موضوع باور ندارم.

بعد ی شب ساعت ۳ صبح از خواب میپری و از خودت میپرسی واقعا من لایق شنیدن اون حرفا بودم؟!

من مشکلی با عوض شدن آدما ندارم اما کاش اونایی که دوستشون داشتم عوض نمیشدن.

«بدترین چیز برای هر کس همین است که رنجش دیده نشود و کسی آن را نپذیرد.»

بشریت یک شوخیِ مزخرفه عزیزم. پس تو اون فرشته ای باش که عاشقِ منِ دیو شده.

بعد اونجایی که فکر میکنی از این بدتر نمیشه حس ششمت ی ضدحال دیگه بهت میزنه.

«من تا پایان عمر صبر نمی‌کنم،
تا تو یاد بگیری چگونه باید با من رفتار کنی.»
- هاروکی موراکامی

تو میگی روانت سالمه ولی وقتی عصبی میشی غیرقابل کنترلی.

« من به دنیا آمده ام تا زخم هایت را ببوسم.»

پرسید : چیزی شده؟! گفتم : نه. چطور؟ گفت : آدما وقتی چیز مهمی فکرشونو درگیر کرده باشه اینطوری به آسمون زل میزنن.

- چطور ممکنه اون بیشتر از من دوستت داشته باشه؟!
+ اون بیشتر از تو دوستم نداره.
- پس چی؟ فرقش چیه؟
+ اون خود واقعیم رو میبینه.
- و من نمی بینم؟!
+ خودم نشونت نمیدم.