نمی دونم باید از کجا شروع کنم. یا اگه شروع کردم به پایانی می رسم؟ هر شروعی پایانی داره دیگه نه؟ دلم میخواد هر چه زودتر این پایانو ببینم. جدی میگم. میخوام بدونم تا کی قراره با چنگ و دندون از داشته هام مراقبت کنم تا مبادا این دنیا ازم بگیرتشون. تا کی باید این همه سختی و تحمل کنم تا شاید روزی ی آدم قوی بشم. تا کی این همه سختی و باید یدک کشید؟ این دنیا ارزش این و نداره که دو دستی بهش بچسبم. پس چرا دارم برای یک ثانیه آرامشش سال های سال درد و غمشو میچشم؟ میخوام ولش کنم این دنیای تو خالیو. این دنیای پر از دروغو. با این آدمای متظاهر و روباه صفتو. از این جبرِ بی حاصل زندگی بیزارم. از این نشدن ها، نرسیدنها ، نبودن ها. از این پیچیدگی روزها. از حرفای دروغش. از اسم و رسم دنیا و از آدمیزادش به شدت بیزارم.

عزیزمن، تو دیگه بزرگترین ریسک امروزتو کردی و از خواب بیدار شدی. پاشو صبحونتو بخور و برو سراغ درس و مشقت که راه نجاتته. پاشو قربونت.
صبحتم بخیر.

اون نجات دهنده ی تو آینه اگه واقعا بلدِ کار بود که تو آینه زندگی نمی کرد.

- الان ی نسخه ی کوچیک از تو پیش خودم دارم. اگه گفتی چیهههه.
+ گربس؟
- آرهههه.
+ ..... میدونستم.

خستم ولی برای تو ی جون اضافه ام میارم وسط.

از آدمایی که حاشیه نمیرن، حرف آخرو اول میزنن، پیغوم پسغوم نمی دن خوشم میاد.

رهاش کن و برو. خودت میدونی منظورم چیه.

حافظه ی خوب یعنی تو یادت رفت ولی من نه تنها یادم نرفت بلکه هزار بارم مرورش کردم.

اونی که من و رها کرد رفت تو نبودی. این من بودم که جلوتو نگرفتم و گذاشتم بری. اگه برام مهم بودی که این دستای من مثل زنجیر دورت میپیچیدن و اسیرت میکردن.

من واقعا نمیفهمم مشکل از منِ یا از مسیر؟!

«تو آنجا تنها و ماتم گرفته‌ای. من هم اینجا همین حال را دارم. از کجا می‌آیند این حملات مالیخولیایی که انسان را در خود فرو می‌برند؟
مثل خیزابی قد می‌کشند، آدمی را غرقه می‌سازند و دیگر راه گریزی نیست»

_ نامه از گوستاو فلوبر به ژرژ ساند.

از آدما فراری ام به تو که می رسم "چرا نمیشه حل شیم تو وجود هم؟ "

به ازای تعداد دفعاتی که گفتم نه اینبار هیچ اتفاقی نمیوفته، ضربه خوردم.

اگه این غصه حل شدنی بود که تا الان اسید معدم کار خودشو کرده بود. حل نمیشه عزیزم. نوچ. فقط ته نشین میشه اون زیر و وقتی فکر کردی همه چی آرومه میاد رو کار و خودی نشون میده.

تو مسئول نجات بقیه نیستی. تنها کسی که باید نجاتش بدی فقط خودتی. رنج کشیدن یعنی رشد کردن. جلوی رشد کسی و نگیر.

این زندگی قبلنا زندگی تر بود. نمیدونم متوجه میشید یا نه.