اگر مایلید، این پیام رو فوروارد کنید تا با توجه به فضا و محتوای چنلتون، به یک شخصیت سینمایی نسبتتون بدم.
-موکوشله

مینویسم. راجبش سطر ها مینویسم. دیوانه وار راجبش مینویسم و حرف میزنم تا اگه ی روز نبودم بدونن من چقدر میخواستمش.

شب بود، زمستان بود، بیابان بود
من بودم، تو بودی، شمع بود
اینبار من سوختم و شمع
به تو نگاه کرد.

این همه داد و قال راه انداختم که به اینجا نکشه. به اینجایی که سکوت کردم و دیگه ازت توقعی ندارم. حالا که تو رسیدی تا اینجای جمله من نقطه رو میذارم. تموم.

وقتی حالم خوب نیست، فیلم میبینم، آهنگ گوش میدم، حموم میرم، ظرف میشورم، یهو کمدمو میریزم بیرون و مرتب میکنم، اتاقمو تمیز میکنم، شکلات و بستنی میخورم، کلا خواستم بگم حرف زدن پیش دیگران راجب مشکلاتم و انرژی منفی دادن بهشون آخرین گزینه‌ست، اینطوری اتو هم دست کسی نمیدم.

تعادل احساساتم از دستم در رفته.
یا انقدر بی‌حس و ریلکسم که چیزی،نمی‌تونه عصبی و ناراحتم کنه یا انقدر حساسم که کوچک‌ترین چیزی عصبیم می‌کنه؛ حد وسطمو گم کردم.

می‌گوید: "دیگر به چیزی باور ندارم"، اما با کوچک‌ترین تغییری می‌شکند. فقط انسان است که می‌تواند بارها و بارها به خود دروغ بگوید.

«اگه من نیک باشم، تو جودیِ منی.»

جوری بهم میگن ول کن بابا. انقدر سخت نگیر انگار من مشکل و دودستی چسبیدم میگم تورو ناموست نرو.

برای برقراری ارتباط نمیدونم اما برای قطع ارتباط آدم خوبیم. اگه قطع ارتباط کردیم میتونی مطمعن باشی که من هیچ حرفی از تو به کسی نخواهم زد و تورو به طور کامل به فراموشی می سپارم.