و چشمانش جولانگاه غم های بیشمارش بودند.

از کسایی که موقع حرف زدن اسممو صدا میکنن خوشم میاد. اما از کسایی که با لقب های خاصی که برام انتخاب کردن صدام میکنن بیشتر!
درود بر القاب و عناوین خاص و نازنازی!

آره خلاصه.

نمیدونم شاید ی پرنده ی زخمی دیدم و درمونش نکردم. شاید ی بچه برام بای بای کرد و من نکردم. شاید رو زمین تیکه نون دیدم و نذاشتم کنار دیوار تا کسی لهش نکنه. شاید برای گربه ای که بهم زل زده بود میو نکردم. شاید ی کاغذ دیدم روش اسم خدا بود و برنداشتم بذارمش روی درخت. شاید دل خیلیارو شکستم. شاید اشک خیلیارو درآوردم. حتما ی کاری کردم که لایق این روزام. نه؟! حتما آدم بدی بودم من.

اگه سیزن بعدی مورد علاقم نباشه از این فیلم استعفا میدم.

اگر مایلید، این پیام رو فوروارد کنید تا با توجه به فضا و محتوای چنلتون، به یک شخصیت سینمایی نسبتتون بدم.
-موکوشله

‏نمی‌دونم؛ کاش بستنی انبه‌ای، عنکبوتی، ابر سفیدی چیزی بودم.

مینویسم. راجبش سطر ها مینویسم. دیوانه وار راجبش مینویسم و حرف میزنم تا اگه ی روز نبودم بدونن من چقدر میخواستمش.

ماموریت با موفقیت انجام شد.

این همه داد و قال راه انداختم که به اینجا نکشه. به اینجایی که سکوت کردم و دیگه ازت توقعی ندارم. حالا که تو رسیدی تا اینجای جمله من نقطه رو میذارم. تموم.

وقتی حالم خوب نیست، فیلم میبینم، آهنگ گوش میدم، حموم میرم، ظرف میشورم، یهو کمدمو میریزم بیرون و مرتب میکنم، اتاقمو تمیز میکنم، شکلات و بستنی میخورم، کلا خواستم بگم حرف زدن پیش دیگران راجب مشکلاتم و انرژی منفی دادن بهشون آخرین گزینه‌ست، اینطوری اتو هم دست کسی نمیدم.

تعادل احساساتم از دستم در رفته.
یا انقدر بی‌حس و ریلکسم که چیزی،نمی‌تونه عصبی و ناراحتم کنه یا انقدر حساسم که کوچک‌ترین چیزی عصبیم می‌کنه؛ حد وسطمو گم کردم.