«گفت برای این غمِ تو دلِ ما تنها شونه جواب نیست. باید یبار تو بغلت بمیرم و دوباره زنده شم.»

دو قهوه دو فنجان دو پاکت دو فندک
من و تو در رویای یک شب.

برایم نوشت : «تو ماهت را از دست دادی. پس چاره‌ای نداشتی جز اینکه در حق شب‌های کبودت، ستاره باشی. این یک انتخاب رویایی نبود. یک تحمیل شبانه بود. یا باید ستاره می‌شدی، یا اجازه می‌دادی غیاب ماه، کورت کند. پس درخشیدی. از خودت بالا رفتی. از پوستت نور چکید و چشمک زدی. تا اینکه شب برای سیاه باقی ماندنش، مجبور به بلعیدن تو شد. اما حالا هم در شکم شب سوسو می‌زنی و چون استخوانی در گلویش گیر کرده‌ای. ماه رفت، ستاره بلعیده شد و شب به قبرستان نورها بدل شد.»

همه آدمها با هم برابرند؛ اما پولدارها محترم ترند؛ اما دخترها پرطرف دارترند؛ اما بچه ها واجب ترند؛ اما خانمها مقدم ترند؛ اما سفیدها برترند و سیاه ها بدبخت ترند.
البته تبعیضی در کار نیست؛ در کل همه آدمها باهم برابرند؛ اما بعضی ها برابر ترند!

سلام. لطفا اگر این پیامو میبینید ریکت بدهید.

آدم دقیقه نودی ای هستم. تا دقیقه نود تو و رفتارهات و تحمل میکنم و بوم. وقت اضافه ای وجود نداره. You lose me.

" Kissing your tears is my wish my angle. "

«و تو پر شکوهی، مانند یک انقلاب؛
و خیره کننده چون خون هایی که برایش ریخته شد.»

گاهی خسته ام گاهی امیدوار. گاهی میشِکنم گاهی میشکانم. گاهی بیش از حد رنجورم گاهی دنیا را حریفم. گاهی از بلندی سقوط میکنم و گاهی نقطه ی اوج همانجاست. این روزها زندگی کردن آزارم میدهد. گاهی خنده و گاهی گریه ندارد. غمش از لیوانِ صبرم سر ریز شده. دیگر دنیا بنظرم رنگین و زیبا نیست. دیگر بوی نقاشی های کودکانه را نمی دهد. دیگر نمیتوانم قهرمان آن کودک مغموم باشم و شیاطین را شکست دهم. دیگر نمیتوانم بیش از این قوی و استوار باقی بمانم. مترسک سر جالیز شده ام. میلِ رفتنم هست اما پای رفتنم نه.

«نگاهم میکنی و من دوباره جان میگیرم، همچو ماهی که فتد از تنگ به دریا.»

مرا فکر شدن هایی که امیدوارم کردند و نشدند، خواهد کشت.

‏اینکه شدیدا منتظر پاییزم، به این معنی نیست که قراره حالم بهتر بشه. فقط دلم میخواد تو فصل مورد علاقه م غمگین باشم.

ادامه بده. آره. آفرین. ادامه بده این رفتار های غیرقابل پیشینی و مرخرفتو. ادامه بده و سعی کن با حرفات خوردم کنی. بهم ضربه بزن. کاری کن نتونم روت حساب کنم. کاری کن ازت زده بشم. دور بشم. کاری کن من دوباره فقط به خودم اعتماد کنم و اسمی از کسی نبرم.

«گفت من آدم آسیب پذیری نیستم. اما دلم میخواد اگه روزی قرار باشه آسیبی بهم برسه، دوست دارم از سمت تو باشه. غم حس ارزشمند و فراموش نشدنیه. دلم میخواد اگه مُردم، منو با زخمی که تو روی تنم زدی بشناسن.»