تاریخ ایران به ما می‌گوید که ما مردمی بت‌ساز و شیفتۀ ساختن بت هستیم و برای تکریم بت‌های ساخته‌شدۀمان، با شور و هیجان به ستایش برمی‌خیزیم. از شخصیت‌های تاریخی بت ساختن و آن‌گاه بت‌های ساخته‌شدۀ خویش را ستایش کردن، گواه روشنی بر جمود فکری و عدم بلوغ سیاسی یک ملت است. باید بت‌ها را بشکنیم، ننگ بت‌پرستی در تاریخ را با شکستن بت‌ها و نشان دادن بلوغ سیاسی خود از میان برداریم؛ به خود آئیم و نشان دهیم که پس از قرن‌ها پرستش بت‌ها و حقارت فکری به سر بردن، اکنون، در عصر قدرت اندیشه و بیداری ملت‌ها، به بلوغ سیاسی رسیده‌ایم و ذلت‌های ناشی از عقب‌ماندگی‌های فکری را برای همیشه به تاریخ سپرده‌ایم. برای شکستن بت‌ها، از تاریخ، دوست دانا و راهنمای دل‌سوز کمک بگیریم؛ صفحه‌های تاریخ را ورق بزنیم؛ راه سرنوشت ما را در سده‌های اخیر، از دوران صفویان به این سو دوباره بپیماییم؛ چه چیزی درمی‌یابیم؟! با تأسف آگاه می‌شویم که خط برجستۀ چهرۀ غم‌زدۀ تاریخ آن دوران، در ستایش بت‌ها و پیامدهای خفت‌بار آن، در نادانی‌ها و ناتوانی‌ها بوده است.