داره ایده‌ای تو ذهنم شکل می‌گیره که خیلی برام عجیبه. اول چون هنوز به هفته هم نکشیده قبلی رو گذاشتم کنار،‌ دوم اینکه چون خیلی متفاوته از ایده‌های داستانی قبلی که داشتم. نمی‌دونم شاید نشونه‌ی خوبیه. شاید توهمه‌. شاید هیچی نیست. شاید داستان بعدیم همینه.
‌

ناامیدی برام مفیده. کارم رو می‌کنم، زورم رو می‌زنم ولی فکر نمی‌کنم به جایی می‌رسه یا موفق می‌شم. تلاش می‌کنم چون دلم نمی‌خواد بپوسم، دلم نمی‌خواد منفعل باشم. ناامیدی کاری می‌کنه که وقتی نرسیدم بهم نریزم. بنده راه خودم رو می‌رم چون می‌خوام پاهام ورزیده بشم اما می‌دونم به مقصد نمی‌رسم و قرار نیست خیلی ناراحتم کنه. خوبه دیگه، منطقیه.
‌

قبلاً می‌خواستم برای داستانی تحقیق کنم از گوگل شروع می‌کردم، الآن از ساب‌استک.
‌

قربون رعدوبرق برم، زئوس ناز نفست. ولی اولش که آدم فکر می‌کنه دوباره جنگ شد اصلاً جالب نیست.
‌

جالبه که کل جهان خبردار شدن ولی هنوز عدالت برقرار نشده.
‌

دیشب موقع کار از این کتاب عکس گرفتم که بهتون خبر بدم زندگینامه‌م چاپ شده.
‌

این آزادی چیه که فقط نوشتن کلمه‌ش، این حجم از جریان احساسات و لرزش زنده بودن و فوران بودن رو به همراه داره؟ این آزادی چیه که فقط با شکل گرفتنش در خیال، آدمی رو در خواستن و بودن و زندگی و شور غرق می‌کنه؟ این آزادی چیه که رسیدن و لمسش با دست‌ها حتا به از دست دادن جان و قطع شدن نفس‌ها می‌‌ارزه؟ این آزادی چیه؟

این آزادی چیه؟ آزادی!

نمی‌خوام جینکس بشه ولی باید بگم. حتماً شده کتابی رو بردارید، بخونید و حس کنید این اثر رو برای شما نوشتن. خیلی برام شگفت‌انگیزه که امسال هر کتابی برداشتم همین حس رو داشتم. پشت سر هم دارم به کتاب‌هایی برمی‌خورم که انگار برای من نوشته شدن، انگار باید می‌خوندمشون.
‌

یه چیزی به طرز شدیدی ناراحت و عصبی‌م می‌کنه. اینکه یه سری از آدم‌ها قضاوت‌های‌ بی‌رحمانه‌ای نسبت به خانواده‌های کشته‌شدگانِ به دست جمهوری اسلامی دارن. از تک‌تک قربانی‌‌های اعتراضات بگیر تا کولبرهای لب مرز و اقلیت‌های قومی و دینی بلوچستان تا جای‌جای ایران. اونم اینه که اون افراد خانواده‌ رو لایق ادامه‌ی امور زندگی‌شون نمی‌دونن. کسب و کار جدید راه نندازن. عمل زیبایی نکنن. عکسی از خودشون و خانواده‌شون به اشتراک نذارن. به دیدن دوست یا سفر نرن. بی‌رحمانه‌ترین کاری که می‌تونید بکنید اینه که وقیحانه همچین چیزهایی رو به زبون بیارید و قلب‌شون رو بیشتر بشکونید. خونم به جوش میاد. ناامیدم می‌کنن. هر کلمه‌ای‌ که از دهنتون در میاد قدرت این رو داره دل‌شون رو سر سوزنی تسکین بده اما تصمیم یه‌سری‌ها اینه که همه‌ی رفتار این عزیز‌ها رو زیر نظر بگیرن و کلماتی رو با بدجنسی و بی‌شرفی تمام بیان کنن. کاش هیچوقت داغ نبینید تا نفهمید ادامه دادن زندگی و جنگیدن هر روزه‌ی اینکه بتونن دووم بیارن تا یاد عزیزشون رو زنده نگه دارن یعنی چی.
بعضی‌ها هنوز متوجه نشدن که عزاداری ایرانی‌ دیگه روضه خوندن و گل مالوندن به سر نیست، ایستادگیه. این یه اجباره و اونا حق‌شو دارن به روش خودشون پیش برن.