دیشب موقع کار از این کتاب عکس گرفتم که بهتون خبر بدم زندگینامه‌م چاپ شده.
‌

این آزادی چیه که فقط نوشتن کلمه‌ش، این حجم از جریان احساسات و لرزش زنده بودن و فوران بودن رو به همراه داره؟ این آزادی چیه که فقط با شکل گرفتنش در خیال، آدمی رو در خواستن و بودن و زندگی و شور غرق می‌کنه؟ این آزادی چیه که رسیدن و لمسش با دست‌ها حتا به از دست دادن جان و قطع شدن نفس‌ها می‌‌ارزه؟ این آزادی چیه؟

این آزادی چیه؟ آزادی!

نمی‌خوام جینکس بشه ولی باید بگم. حتماً شده کتابی رو بردارید، بخونید و حس کنید این اثر رو برای شما نوشتن. خیلی برام شگفت‌انگیزه که امسال هر کتابی برداشتم همین حس رو داشتم. پشت سر هم دارم به کتاب‌هایی برمی‌خورم که انگار برای من نوشته شدن، انگار باید می‌خوندمشون.
‌

یه چیزی به طرز شدیدی ناراحت و عصبی‌م می‌کنه. اینکه یه سری از آدم‌ها قضاوت‌های‌ بی‌رحمانه‌ای نسبت به خانواده‌های کشته‌شدگانِ به دست جمهوری اسلامی دارن. از تک‌تک قربانی‌‌های اعتراضات بگیر تا کولبرهای لب مرز و اقلیت‌های قومی و دینی بلوچستان تا جای‌جای ایران. اونم اینه که اون افراد خانواده‌ رو لایق ادامه‌ی امور زندگی‌شون نمی‌دونن. کسب و کار جدید راه نندازن. عمل زیبایی نکنن. عکسی از خودشون و خانواده‌شون به اشتراک نذارن. به دیدن دوست یا سفر نرن. بی‌رحمانه‌ترین کاری که می‌تونید بکنید اینه که وقیحانه همچین چیزهایی رو به زبون بیارید و قلب‌شون رو بیشتر بشکونید. خونم به جوش میاد. ناامیدم می‌کنن. هر کلمه‌ای‌ که از دهنتون در میاد قدرت این رو داره دل‌شون رو سر سوزنی تسکین بده اما تصمیم یه‌سری‌ها اینه که همه‌ی رفتار این عزیز‌ها رو زیر نظر بگیرن و کلماتی رو با بدجنسی و بی‌شرفی تمام بیان کنن. کاش هیچوقت داغ نبینید تا نفهمید ادامه دادن زندگی و جنگیدن هر روزه‌ی اینکه بتونن دووم بیارن تا یاد عزیزشون رو زنده نگه دارن یعنی چی.
بعضی‌ها هنوز متوجه نشدن که عزاداری ایرانی‌ دیگه روضه خوندن و گل مالوندن به سر نیست، ایستادگیه. این یه اجباره و اونا حق‌شو دارن به روش خودشون پیش برن.

دفعه‌ی قبلی جوان دیدیون بهم ایده داد برای جستار، این‌بار این خانمی جرقه رو برام زد.
‌

به یاد میارم. اینجام و همه‌چیز رو به یاد میارم و حافظه‌ام تاریخیه که زندگی‌اش کردم. قلبم می‌تپه و تا همیشه به این اصل معتقدم و بهش زنده‌ام. هیچ نقطه‌ی پایان و تاریخ انقضایی براش نیست. «مثل آرزوی آزادی و ‏مثل هر چیز که از ما نشانه‌ای دارد.» و «زندگی خواهیم کرد، حتی اگر زندگی ما را تنها بگذارد.» هنوز و هرروز، تا همیشه، «زن، زندگی، آزادی».

لازم می‌دونم در سالگرد مهسا ازتون بخوام این صفحه رو دنبال کنید. اولیویا سال‌هاست داستان زنان رو در تاریخ جمع‌آوری کرده و هر روز یکی‌شون رو به اشتراک می‌ذاره. فرقی نداره زن و مرد و دیگری، هر کسی باید با چنین ماجراهایی گوشه‌ی ذهنش آشنا باشه. ماجرای FannyAnn Eddy رو که خوندم از شجاعتش شگفت‌زده شدم و خجالت‌آور بود که تا الآن نمی‌شناختمش.

این تاریخی که اینجا ارائه شده، تاریخ پنهانه و سرنخی می‌شه که اگه لازم دونستید دقیق‌تر وارد جزئیات تاریخی بشید که همیشه، به لطف زن‌ستیزی، قراره ازتون مخفی بشه.
‌

بزرگ‌ترین مشکل همیشه این بوده که سعی می‌کنم همه‌ی آدم‌ها رو بفهمم، کنارشون باشم و تا جایی که می‌تونم بهشون کمک کنم، ولی نوبت به خودم که می‌رسه یک صدایی توی مغزم بهم می‌گه «ببین تو خودت می‌تونی از پسش بربیای! لازم نیست بقیه بفهمن.» صدای احمقانه هم هیچوقت از بین نمی‌ره.

به جای اسم اون‌یکی همکارم گفتم «آره می‌خوام به سبک آرمینا کار کنم...» و همکارم اینجوری بود که آرمینا کیه؟
نه بابا دلتنگی چیه، فقط اسکل شدم. دلتنگی نداریم، از این خبرها نیست.
‌

همکار قنادم انقدری شکسته‌نفسی می‌کنه که شگفت‌آوره. کتاب‌های زیادی خونده، تاریخ هنر داره اپلای می‌کنه، شیرینی‌های زیبا بلده درست کنه، خوشگله، قدبلنده، گربه‌ی قشنگ داره ولی بازم حس می‌کنه خیلی خاص نیست. همین خصوصیات رو اگه یک مرد داشت، باسن جهان رو دریده بود.
‌