گاهی پیش می‌آد که لحظات خیلی معمولی‌‌ای رو داری می‌گذرونی ولی یهو به گوشه‌ای نگاه می‌کنی، صدایی می‌شنوی، بویی به مشامت می‌رسه و با خودت می‌گی این لحظه‌، این جایی که هستم، قراره تا آخر عمر یادم بمونه چه حسی داره. هنوز هم همه‌چی معمولیه ولی مطمئنی یادت می‌مونه.
‌

یا شاید فقط من دچار این حس می‌شم.
‌

یه ریدینگ دیت با پانیذم باشه طلبم تابستون که برگشتم.

وقتی سرگذشت و اخلاق و عادت‌های شخصیت‌ها تو ذهنم ردیف می‌شه و باهاشون حرف می‌زنم تا کم‌کم بشناسم‌شون و یهو ازم می‌پرسن اسم‌شون چیه؟
من:
‌

ولی اسم شخصیت اصلی به ذهنم رسیده و کمی خیالم راحته.
‌

واقعاً نمی‌دونم از کجا اتاقم رو تمیز کنم. جدی نمی‌دونم. کمک.
‌

این داستان: #آیکو حمله می‌کند🐾
‌

@TheDeadPhilosopher
‌

-مگه می‌شه دنیایی که هرگز ندیدیم حس نوستالژی بهمون بده؟
-آره دیگه. چون سرمون پر از رویاست و از بچگی پر‌ از آرزو بوده. رویاهای قدیمی برامون آشنان.
‌

گواهی فسخ قراردادمان را می‌خوانیم و سپس سیگاری روشن می‌کنیم چون گویا زندگی همین است.
‌

خبر خوب گمشده.
اگه جایی رو می‌شناسید که بتونم دانلودش کنم بهم بگید.
https://telegram.me/BiChatBot?start=sc-247168-ii8xXbO
‌

#انگیزشی
‌

«یونیفرم ما» ساخته‌ی یگانه مقدم نامزد اسکار شده. این اتفاق برای اولین بار در تاریخ انیمیشن ایران می‌افته.

زن جوان ایرانی دوران تحصیل و الزام رعایت حجاب اجباری را در قالب یونیفرم دخترانه مدارس ایران از میان چروک‌ها و درزهای لباس قدیمی خود به یاد می‌آورد.

[لینک دانلود با کیفیت ۱۰۸۰]
‌

این پیام رو فوروارد کنید توی چنلاتون (اگر پرایوته لینک بدید تا چک کنم.) تا یه پاراگراف براتون بنویسم. می‌تونه متن کتاب باشه، خطاب به خودتون باشه، نامه باشه، یا هرچیزی.

کش و قوسی به تنش داد و بی‌حوصله آهی کشید. دمپایی‌های ابری‌اش را پوشید، گربه‌ی سیاه را از بین پاهایش برداشت و زیر بغل زد. لیوان قهوه را از روی کانتر برداشت و لخ‌لخ‌کنان به سمت میز آشفته و انبوه از کتاب و دفترچه یادداشت رفت و نشست. با بدقلقی به کاغذ روبرو خیره شد و تقریبا مشتش را روی آن کوبید: «آهای لعنتی. بهم بگو اسمت چیه!»

https://t.me/TheDeadPhilosopher

انقدر دقیق توصیف شده که داره بهم بر می‌خوره.
‌

دارم می‌بینم قلم تو دستم داره جوهر پس می‌ده؛ می‌خواد بنویسه، باید بنویسه. ولی باید تلخی‌ها رو زیر زبونم مزه‌مزه کنم، بعد بنویسم‌شون. اگه هر چی حس می‌کنم رو مستقیم بیارم رو برگه که نمی‌شه. عباس معروفی گفت «روزنامه را باد برد، ما باید ادبیات شویم.» و منم باید سر جام بمونم، باید ادبیات بشم. باید نذارم باد من رو با خودش ببره. اشکالی نداره جوهر داره از لای انگشت‌هام می‌ریزه روی زمین.
‌