قبلاً صبح امتحان بیدار می‌شدم که درس بخونم به زمین و زمون فحش می‌دادم چرا به دنیا اومدم؟ چرا مهندسی نمی‌میره؟ چرا من نمی‌میمیرم؟
این ترم که برای صبح امتحان بیدار می‌شم ذهنیتم اینه دارم ولاگ می‌گیرم برای کانال یوتیوب و چقدر زندگی قشنگه! چه صبح آرامش‌بخشی!
Welcome to my 5 am morning routine guys!
‌

ولی آدم نمی‌تونه خیلی ناراحت باشه وقتی گربه کل شب تو بغلش خوابیده. قشنگ اینجوری که بازوی تو بالش منه، شب به‌خیر.
‌

ارنست همینگوی نوشت: «وقتی مردم حرف می‌زنن، بادقت گوش بده. به این فکر نکن که چه حرفی می‌خوای بزنی. بیشتر مردم نه گوش می‌کنن، نه مراعات می‌کنن.» و می‌بینم این عادت بد رو دارم. گوش می‌کنم تا جواب بدم. حتی تا آخرین کلمه صبر می‌کنم تا دقیق‌ترین جواب رو بدم. درگیرش شدم، دیگه کمتر صدای بقیه تو ذهنم می‌مونه و مهمه بتونه صداها رو بشنوم.
‌

تصویر دوران پیری من، در حال تنظیم پلات برای داستان جدیدم:
‌

واقعاً دوست دارم پیر شدم ایزما بشم.
‌

به بهونه‌ی «امتحان دارم.» خیلی کارها رو می‌ندازی عقب و الآن تو موندی و اتاقت که پوکیده.
‌

یارو داشت لیست می‌کردم چیکار نباید بکنی تا پوست سالم‌تری داشته باشی. وقتی گفت نباید بذارید حیوون خونگی رو تخت‌تون بخوابه، اینستاگرام رو بستم و الآن دارم فکر می‌کنم کلاً اپلیکیشنش رو پاک کنم. یعنی چی زنیکه؟ می‌آد رو تخت، انگشتم رو لیس می‌زنه و سرش رو می‌ذاره رو دستم تا بخوابه، بعد من بگم نه اینجا نخواب، برو پایین؟! گه بخور!
‌

Is how we got this stressed out, paranoid
Everything is going dark
Nothing makes me sadder than my head

I'm running outta teardrops, let it hurt 'til it stops
I can't keep my grip, I'm slipping away from me
Oh, God, everything is so fucked, but I can't feel a thing
The emptiness is heavier than you think
@TheDeadPhilosopher
‌

لوگان از سریال Succession مود منه.
‌

چقدر خوبه آدم می‌تونه بنویسه و بعد پاک کنه. انگار هیچ‌وقت وجود نداشته، انگار حرف‌هات اهمیت نداره‌. چون واقعاً حرف‌هام اهمیت نداره. تهی و خالی و بی‌مصرفم. می‌نویسم تا کمک بخوام یا توضیح بدم و مدام پاک‌شون می‌کنم. فکر کنم به‌مرور دیگه به کسی ننویسم. چت‌هام خالی بشن، مثل خودم.
‌

این روزها تو همین دیالوگ خلاصه می‌شم. «نمی‌دونم تصمیم درستیه یا نه ولی مهم اینه که تصمیم خودم بوده.»
‌

ولی بیایم و همه برای آقایون گل بخریم.
‌

مادربزرگم زنگ زده می‌گه عیدت مبارک. می‌گم عید چیه؟ روز پدره. گفت عیده دیگه، تولد حضرت علی عیده. گفتم عید نیست، ولادته. هر چیزی رو که نمی‌گن عید. گفت نه خب ما خوشحالیم پس عیده، داری می‌گی حضرت علی رو دوست نداری؟ گفتم نه والا چیکار به علی دارم، به بهونه‌ی امروز به بابام تبریک می‌گم چون بابام رو دوست دارم ولی هر روزی که عید نیست چون فقط خوش داریم عید باشه.
‌

دوست داشتم روزهای رسمی ایرانی رو به مادر و پدرم تبریک بگم ولی خب چیکار می‌شه کرد که بعضی از ایام اسلامی رو دوست دارن. مهم اینه که دل‌شون شاد بشه. ولی اگه هم کسی پرسید: «یعنی عاشق حضرت فلان و امام فلان نیستی؟» راستش رو بگم که نه، به من چه، به شما چه و مهم‌تر از اون به اون حضرت مرحوم چه که من دوستش دارم یا نه. آنچه برای من در طول سال مهمه نوروز و چهارشنبه‌سوری و شب یلدا و فصل سرمای فروغ و دیگر جشن‌های ایرانیه که هنوز هم همه‌شون رو بلد نیستم ولی کم‌کم یاد می‌گیرم. به عزاداری هم می‌رسه امام‌ها برام مهم نیستن چون ۲۵ شهریور و آبان و سالگرد هواپیما و سالگردهای اعدام هستن.
‌