با خشمی که تو وجودم دارم اگه کیسه‌ بوکس داشتم دو روزه بازوهام خفن می‌شد.
‌

هیچ‌وقت نفهمیدم انتخاب اسم برای شخصیت‌هام بسیار لذت‌بخشه یا بسیار اعصاب‌خردکن.
‌

02:18
Everybody wants to go to Heaven, but nobody wants to die
I can't fear death, no longer, I've died a thousand times
Why explore the universe when we don't know ourselves?
There's an emptiness inside our heads that no one dares to dwell

Throw me to the flames
Watch me burn
Set my world ablaze
@TheDeadPhilosopher
‌‌

«من هر روز می‌جنگم، هر روز می‌جنگیم مامان. در جنگ زندگی می‌کنیم، در جنگ می‌رقصیم، در جنگ می‌دویم، می‌خندیم، تلاش می‌کنیم برای شجاع بودن: که قبل از مردن، نمیریم. اما تا کجا می‌شود جنگید؟ مگر یک‌ نفر، یک قلب، چند بار می‌تپد؟»

قبلاً صبح امتحان بیدار می‌شدم که درس بخونم به زمین و زمون فحش می‌دادم چرا به دنیا اومدم؟ چرا مهندسی نمی‌میره؟ چرا من نمی‌میمیرم؟
این ترم که برای صبح امتحان بیدار می‌شم ذهنیتم اینه دارم ولاگ می‌گیرم برای کانال یوتیوب و چقدر زندگی قشنگه! چه صبح آرامش‌بخشی!
Welcome to my 5 am morning routine guys!
‌

ولی آدم نمی‌تونه خیلی ناراحت باشه وقتی گربه کل شب تو بغلش خوابیده. قشنگ اینجوری که بازوی تو بالش منه، شب به‌خیر.
‌

ارنست همینگوی نوشت: «وقتی مردم حرف می‌زنن، بادقت گوش بده. به این فکر نکن که چه حرفی می‌خوای بزنی. بیشتر مردم نه گوش می‌کنن، نه مراعات می‌کنن.» و می‌بینم این عادت بد رو دارم. گوش می‌کنم تا جواب بدم. حتی تا آخرین کلمه صبر می‌کنم تا دقیق‌ترین جواب رو بدم. درگیرش شدم، دیگه کمتر صدای بقیه تو ذهنم می‌مونه و مهمه بتونه صداها رو بشنوم.
‌

تصویر دوران پیری من، در حال تنظیم پلات برای داستان جدیدم:
‌

واقعاً دوست دارم پیر شدم ایزما بشم.
‌

به بهونه‌ی «امتحان دارم.» خیلی کارها رو می‌ندازی عقب و الآن تو موندی و اتاقت که پوکیده.
‌