#انگیزشی
‌

دیگه جدی به یه مو بنده و من با قیچی ایستاده‌م بالا سر اون مو.

هیچی خوراکی آبی ندارم که با پرسی جکسون هماهنگ بشه.
‌

داشتم می‌گفتم مشکلم اینه که پافشاری نمی‌کنم و پیگیر کار نمی‌شم. فکر می‌کنم همه مثل خودم متعهدن و سر قول‌شون می‌مونن ولی اصولاً، به خصوص نویسنده‌ی تازه‌کار، لازمه بره تو دهن ناشر و هی اصرار کنه تا کارش به نتیجه برسه. گفتم خوب می‌شد مثل فلانی پیگیر بودم. برگشت گفت تو لازمه مدیربرنامه داشته باشی، نه واسه اینکه پیگیر کارت بشه، واسه اینکه بیاد بهت بگه به فلانی پیام بده، به اون‌یکی زنگ بزن. کاش واسه مدیربرنامه پول داشتم.
‌

همیشه برام عجیبه آدم‌هایی که با وزن‌شون مشکل دارن نگاهت می‌کنن و می‌گن: «خوش به حالت. تو دیگه از زندگی چی می‌خوای؟»
می‌خوام وزنم با روش سالم بیشتر بشه که راحت‌تر از خواب بیدار بشم. می‌خوام سالم‌تر باشم که مدام سردرد نگیرم. می‌خوام سالم‌تر باشم که به وقت پریودم نزدیک می‌شه دست‌وبالم نلرزه چون قراره از درد انقدر بالا بیارم، معده‌م برگرده و کارم به درمانگاه بکشه. می‌خوام وزنم بره بالا ولی وقتی می‌ره بالا از خودم بدم نیاد چون به شکل جدید بدنم نمی‌تونم عادت کنم. ولی شما تصور کن من هیچی از دنیا نمی‌خوام چون برعکس تو مشکلم ظاهری نیست، ولی هست، ولی نیست.
‌

از آدم‌هایی که مدام چس‌ناله می‌کنن بدم می‌آد ولی بعد می‌بینم خودم دارم چس‌ناله می‌کنم.
‌‌

وقتی می‌خوام بچه‌ی خوبی باشم و درس بخونم.
کتاب درسی:
‌

اگه نمی‌دونید باید بگم کون و فساد یعنی پیدایش و تباهی. می‌تونید جای اینکه به دوست‌تون بگید تولدت مبارک، بگید سالروز کونت مبارک.
‌

همیشه به این کانال‌هایی که می‌گن اینو فوروارد کن بگم کدوم آهنگی، کدوم فیلمی دیر می‌رسم و نمی‌تونم تو چالش شرکت کنم. گناه دارم. به من خبر بدید این چالش‌ها کجا اتفاق می‌افته.
خودمم ایده دارم برای اینکه چالش رو انجام بدم ولی می‌ترسم ناراحت شید از انتخاب‌هام.
‌

با خشمی که تو وجودم دارم اگه کیسه‌ بوکس داشتم دو روزه بازوهام خفن می‌شد.
‌

هیچ‌وقت نفهمیدم انتخاب اسم برای شخصیت‌هام بسیار لذت‌بخشه یا بسیار اعصاب‌خردکن.
‌