مادر جاویدنام ونوس منادی جلوی بازداشتگاه جیغ میزنه چرا دخترم رو کشتین؟ مادر رو بازداشت میکنن و توی زندان بهش تجاوز میکنن. بعد از خروج مادر از زندان پدر با شنیدن ماجرا یه خودکشی ناموفق داشته. روبروی دوربین نشسته و با دست باندپیجی شده جنایت رو توضیح میده. برای مادر که در تمام مدت دستش زیر چونه‌شه و قالی رو نگاه میکنه گریه میکنم./ دختر وسط اتوبان، جایی که پدرش کشته شده رو پر از گلبرگ کرده. ماشین‌ها قضیه رو میفهمن و همه از اونجا فرمون رو کج میکنن. دختر روی بلوک‌های کنار اتوبان نشسته و سرش رو روی دست‌هاش گذاشته. برای قواره کوچک مچاله شده‌ش گریه میکنم./ مهدی یراحی اوج میگیره: تو آرامش عصر پاییزمی، و من برای بار هزارم؛ با منظره نارنجی غروب خورشید وسط برج آزادی گریه میکنم./ فرزند ایران و جان فدای میهن-منا اسمی-۳۸ ساله-۱۸ دی- رشت عزیز. بالاخره اسم مامانت رو خوندن عزیز کوچکم؟ برای تو که بزرگ میشی اما دیگه نمیتونی برای مامان منا جبران کنی گریه میکنم./ سالار مهری دستکش کار دستشه و وسط هر کلمه‌ش مدام میخنده: “اگه مُردم نذارید اسمم فراموش بشه. خداوکیلی آدم باشید.” سالار مهری. سالار مهری. سالار مهری. سه‌بار مینویسم که از یادم نری. برای احتمال فراموش شدنت با وجود همه‌ی این‌ها، گریه میکنم./ آرنیکا دباغ قهرمان شنای کشوری بود. از خودم میپرسم چرا دختر ۱۵ ساله رو مجبور کردن توی مسابقات روسری ببنده. برای صدای توی سرم: “مگه ۱۵ ساله از زندگی چی میدونست که مرگ رو دید؟” گریه میکنم./ یه اتوبوس پر از آدمه. بیشرف با فلش گوشی روی صورتشون نور میندازه و انگشتش رو به سمتشون میگیره: “+این‌یکی توی گوشیش فیلم داشته که بین اغتشاشگرا بوده. -آقا من فقط یه فیلم داشتم. +این‌یکی به عنوان لیدر اغتشاشات شناخته شده. -من تهران نبودم اصلا. +این بنده‌خدا هم بین اغتشاشگرا بوده.” برای چهره مظلوم و مبهوت تو، برای نفرت توی چشمات که از پشت ترس هم پیداست، برای توی آخری که سکوت کردی گریه میکنم./ روی چشم‌های مجیدرضا رهنود چشم‌بند مشکی گذاشتن. مصاحبه‌کننده وحشی با صدای کلفت نفرت انگیزش میخواد تحقیرش کنه: “دوست نداری سر مزارت نماز بخونن، دوست نداری قرآن بخونن؟” مجیدرضا شجاعه. خیلی شجاعه. چشماش بسته‌ش. خودش اسیره. شکنجه شده و چندروز بعد هم اعدام میشه. اما وقتی میکروفون رو جلوش میگیره میگه: “شادی کنن!” یادمه باباش سر مزارش میرقصید. وسط کادر نوشته: وصیت تو آیین ما شد مجیدرضا جان. برای جهان سیاهت پشت اون چشم‌بند نجس گریه میکنم./ علی حیدری بعد از یک‌ماه اعدام شد. اونا میدونستن میخوان بکشنش و قرار نیست بدنش رو کسی ببینه، حرف‌هاشو کسی بشنوه. بلاهایی که به سرش آوردن رو نمیتونم تصور کنم، برای همین گریه میکنم./ ۴۰ روز از کشتار شما و ۳ سال و ۴ سال و چندین‌سال از کشتارهای قبلی میگذره. من هرشب گریه میکنم. هروقت پف چشم‌هام خوب شد، دیگه از شما نمی‌نویسم. هر صبحی که بیدار میشم عصبانی‌ام. هروقت خشمم تموم شد، دیگه از شما نمی‌نویسم.