فرقی با روش شما نداره، البته حدس می‌زنم. راه و روش من اینجوریه:

صبح که از خواب بیدار می‌شی گوشی رو برندار، یه کتابی بکن تو صورتت، بخون و بخون تا خوابت بپره چون شب قبلش هم خوب نخوابیدی. حالا بلند شو. از اینجا به بعدش باید از قانون ساده‌ای پیروی کنی؛ دستت مشغول کار و ذهنت متمرکز روی آنچه جلوته باشه. خب، صبحونه داری درست می‌کنی، به ویدیوهایی که دیشب دیدی فکر نکن. فقط نون رو بردارد، برداشتن همین نون باید کل تمرکزت رو مشغول کنه. چای درست کن، فقط روی درست کردن چای تمرکز کن. آماده می‌شی، وسطش دست از کار نکش و به دیوار خیره نشو. نه. فقط آماده شو. به این فکر کن کدوم شلوار رو بپوشی، بعد به کاپشنی که می‌پوشی فکر کن، به صدای بارون گوش بده. به هیچ‌چیزی جز صدای بارون فکر نکن. برو سر کار. وسط راه با آهنگت سرت رو تکون بده، سیگارت رو بکش. تو آدم بی‌دغدغه‌ای که فقط داری از موسیقی لذت می‌بری. سر کار از همون اول دست به کار بشو. جاهای ترسناکش وقتیه که مشتری نیست، کاری نداری و رییس هم بهت می‌گه استراحت کن. اونجاهاش فکرها برمی‌گرده، دیوارها تنگ می‌شه، نفست می‌گیره. اشکالی نداره. فقط به بابای سپهر فکر نکن. صداهاشون رو می‌شنوی ولی گریه نمی‌کنی چون سر کاری. حالا دوباره مشغول شو. کتاب‌ها رو نگاه کن، کتاب‌ها رو بالاپایین کن. گردگیری کن‌. قهوه درست می‌کنی به صدای قهوه‌ساز گوش بده، فقط صدای قهوه‌ساز مهمه. خوبه. صحبت کن با بقیه. به رها اشاره نکن، هر دفعه گریه‌ت می‌گیره. همین رو هم می‌نویسی گریه‌ت می‌گیره پس بذارش زمین.
‌

کسری بگیر، قفسه‌ها رو چک کن، دنبال کتاب جدید باش، به بقیه گوش بده، باهاشون بخند، زیاد راه برو که خونه می‌ری خسته باشی، کفش سنگین بپوش که پاهات درد بگیره، موقع غذا خوردن با تبلت کتاب بخون، به هیچی فکر نکن، به بارون نگاه کن، آهنگ گوش بده، به هیچی فکر نکن. داستانت رو مرور کن. داستانت از وقایع واقعی الهام نگرفته، تو نویسنده‌ی بی‌دغدغه‌ای که داری داستان کاملاً تخیلی می‌نویسی‌‌. کاملاً فانتزیه. همه‌ش خیالیه. ویدیوهای جدید رو ببین، در حد چند دقیقه. گریه نکن، سر کاری. غذا بخور، با اینکه خیلی اشتها نداری. دوباره دست به کار شو. زیاد راه رفتن فراموش نشه. برو پشت‌بوم سیگار بکش. از بالا به مردم نگاه کن، به هیچی فکر نکن. به صدای شهر گوش بده، فقط صدای شهر مهمه. برو خونه. سریال بذار. به بازیگرها نمی‌تونی گوش بدی ولی وانمود کن. باید خسته بشی، خیلی خسته، که می‌ری بخوابی بیهوش بشی. بیشتر تحمل کن، انقدری بیدار بمون که رفتی سمت تخت بیهوش بشی.
‌

یکی از ایده‌هام اینه که در آینده کتابفروشی بزنم که فقط فانتزی و فلسفه بفروشم و تم ظاهری هم گربه سیاه باشه چون فیلسوف‌های زیادی گربه داشتن و گربه سیاه در فانتزی و جادوگری نمادینه.
‌

خیلی روزها انقدر در طول روز تلگرام رو باز می‌کنم که برای خودم عجیبه. انگار منتظر پیامی‌ام. منتظر خبری‌ام. منتظر چیزی‌ام که خودمم نمی‌دونم چیه. ده‌ها بار در طول روز اپ رو باز می‌کنم و می‌بندم. انگار می‌خوام تغییری رو ببینم که هرگز رخ نمی‌ده. انگار اگه زندگیم بخواد عوض بشه از تو تلگرام متوجه می‌شم.
‌

بچه ها، متاسفانه این چند روز خیلی خبر خ.و.د.ک.ش.ی رو شنیدیم، اگه حالتون خوب نیست یا اگه کسایی رو می‌شناسید که تو وضعیت خوبی نیستن، حتما اینجا رو بهشون معرفی کنید.
حتی، یه سری روانشناس ها بصورت کاملا رایگان خدمات ارائه میدن.

لعنت به جشن‌تون، لعنت به صداهاتون، لعنت به وجودتون.
‌

هر سالی که صدای کس‌کلک‌بازی ۲۲ بهمن‌تون رو بلندتر و بلندتر کردید نشون از ترس‌تونه، نشون از اینه که فکر می‌کردید سقوط می‌کنید. هر سال ترس‌تون اندازه‌ی صداتون بیشتر شده. حالا بزنید و الله اکبرتون رو بگید، ته دلتون می‌دونید وجودتون به مو بنده و هر سال و با هر جنایت این مو باریک‌تر می‌شه.
‌

ای آدمیان خلاق و هنرمند، به اینجا توجه کنید.
‌