امروز خانمی اومده بود و یهو پرسید کی اینجا دانشجوی فلسفه‌ست. منی که سردرگم بودم که کی لو داده، آیا رو پیشونیم نوشته، برم پشت میز قایم بشم، یهو دیدم پشت سرم کاپلستون روی قفسه‌ست و اتودم لای کتابه. ازش پرسیدم شما هم دانشجوی فلسفه‌اید و جواب داد فلسفه هنر می‌خونه تو دانشگاه هنر. طبیعتاً مجبور شدم ازش بپرسم کنکور چطوری دادی، چی خوندی و منبع بهم معرفی کرد. خیلی قشنگ بود که وقت گذاشت و از تو گوشیش چک کرد ببینه چه کتاب‌هایی بوده. خلاصه که کمی حس می‌کنم راهم روشن‌تر شده.
‌

انقدر این هفته شلوغ بودم و کار داشتم که مغزم ذوق کرده الآن کاری ندارم. در حدی که دارم لیست می‌کنم برای هفته‌ی دیگه چه کارهایی دارم و مغزم به رسمیت نمی‌شناسه که باید یادش بیاد.
‌

خب، برنامه‌ی امشب چیه؟ به مناسبت شب هالووین قراره غذای آسیای شرقی سفارش بدیم و با فیلم ترسناک ببینیم.
Girls know how to party even when they're not in a mood to throw an actual party.
‌

خب پیاده‌روی امشبم انجام دادم 😎

اینم من و فیلسوف مرده و آیکو هستیم

می‌دونستم بی‌دلیل نیست زامبی‌ها رو انقدر دوست دارم و راستش همین الآن ارتباطش رو با فلسفه فهمیدم. زامبی مغز می‌خوره و ابزار اصلی فیلسوف هم عقله. من از بچگی قرار بوده فیلسوف بشم ولی خودم متوجه نشده بودم.
‌

از کلاس‌های محبوبم درمی‌آم می‌خوام یقه‌ی یکی رو بگیرم و سه ساعت راجع‌به هر آنچه یاد گرفتم باهاش حرف بزنم. به نظرم دانشگاه یک فندوم بزرگه که لازمه آدم مثل خودت پیدا کنی و فن‌گرلی کنی.
بدبختانه خیلی آدم مثل خودم پیدا نکردم که باهاشون ذوق کنم. امیدوارم ارشد بهتر باشه.
‌

نگفتن آنچه لازم داشتی بگی هم دروغ‌گفتن محسوب می‌شه.

با در نظر گرفتن این تعریف، بارها دروغ گفتم، بارها نگفتم و نگفتم تا اینکه دیگه نمی‌دونستم از کجا شروع کنم. دیگه نمی‌دونستم مشکل از کجاست. اخیراً برعکس این مسئله برام پیش اومد؛ یعنی من آنچه لازم بود رو گفتم ولی طرف مقابل نگفت‌. به حدی رسید که انگشت اتهام رو سمتم گرفت که چرا متکلم وحده بودی؟ چرا نفهمیدی سر من چه بلایی اومد؟
جواب دادم نمی‌تونی توقع داشته باشی سکوت کنی و من ذهنت رو بخونم. نمی‌تونی طلبکار باشی که حرف‌های نگفته‌ت رو نشنیدم.

انگار داشتم با خودِ گذشته‌م حرف می‌زدم؛ اون شخصیتی که نمی‌گفت و می‌رفت. داشتم بهش می‌گفتم پشت‌سر می‌ذارمت چون یاد گرفتم اعتماد کنم. چون یاد گرفتم نگفته‌ها رو بگم. چون یاد گرفتم تو سکوت خودم رو سلاخی نکنم. چون سلاخی می‌کنم بعد ناراحت می‌شم که دیگران خون من رو نمی‌بینن.
طرف مقابلم ولی هنوز یاد نگرفته. زخمی که خودش به خودش زده رو به من نسبت می‌ده. پس پشت‌سر می‌ذارمش.
‌

چند شب پیش داشتیم با رییس راجع‌به هری پاتر و اینکه چرا این رولینگ اینجوریه حرف می‌زدیم که یهو بحث به کلاه گروه‌بندی کشیده شد. متوجه نکته‌ای شدم. یادتون بیاد، هری می‌شینه زیر کلاه می‌گه من رو بذار گریفندور ولی کلاهه می‌گه نه ببین تو اسلیترینی ولی هری اصرار می‌کنه و در نهایت کلاه قبول می‌کنه. بعدها هم متوجه می‌شیم هری از اول درست می‌گفته.
سوالی که برام ایجاد شده اینه: چرا زنی که این صحنه رو نوشته براش قابل درک نیست اگه کسی می‌گه «من زن هستم» پس زنه و نباید باهاش جنگید؟ چرا نمی‌فهمه آدم‌ها خودشون می‌دونن واقعاً کی هستن؟
‌

دارم سریال می‌بینم شخصیت‌ها دارن زیر بارون غرق می‌شن، اون‌وقت هنوز این پاییز یه روز بارونی ندیدیم. هوا حتی سرد هم نشده! درخت‌ها حتی زرد نشدن!
‌

می‌گن دو تا ظرف یونجه و آب بذاری دو طرف الاغ انقدر نمی‌تونه تصمیم بگیره تشنگیش یا گشنگیش رو برطرف کنه که اون وسط تلف می‌شه. الآن من الاغم و آلبوم جدید فلورانس و ماشین ظرف‌های مختلفن که نمی‌دونم کدوم رو اول برم سراغش. در نتیجه رندوم دارم می‌زنم رو آهنگ‌هاشون و تا تهش هم نمی‌تونم به هیچ‌کدوم گوش بدم.
‌

با رییس راجع‌به راه انداختن کلوپ کتابخوانی حرف زدیم. کتاب‌هایی که خودمون دوست داریم رو می‌خوایم معرفی کنیم و بخونیم، دور هم جمع بشیم و راجع‌بهشون حرف بزنیم. به کتاب‌های گمانه‌زنی فکر کردم که می‌تونم معرفی کنم. راستش کسایی که برای کتابخوانی می‌آن سن‌شون بالاتر از منه و کمتر سراغ اینجور کتاب‌ها می‌رن. می‌خوام به دنیای علمی‌تخیلی، فانتزی و وحشت بکشونمشون. جالب می‌شه، نه؟
‌