خاورمیانه:
‌

در حال خوندن دعوای کانال‌ها:
‌

مسئله‌هایی برام پیش اومد. اینجا کانال منه و حاوی نظرات منه. درسته عمومیه ولی می‌شه گفت پلتفرم شخصیه. حالا درباره‌ی اینکه چقدر ادمین هر کانالی مسئولیت داره من باب هر موضوعی که مطرح می‌کنه، اون بحث طولانی‌ایه. ولی حس‌مون به کتاب‌ها واقعاً مسئولیتی برامون نداره.

دوم اینکه پلات جناح چهارم شبیه دربار به نظر می‌آد ولی شبیه نیستن. اما اگه یکی می‌گه «احساس می‌کنم» شبیهن، اشکالی نداره. حتی شاید توضیح بده ببینم راست می‌گه. چون من یکی‌شون رو دوست دارم و اون‌یکی رو اصلاً ادامه ندادم و خوشم نیومد.

سوم،‌ اینکه گفتم یکی از این دو مجموعه‌ی معروف رو دوست نداشتم، چقدر به دیده شدن من کمک خواهد کرد؟ این سوالیه که دوست دارم جوابش رو بدونم.
‌

این واقعاً آره. یعنی یکی‌شون به فرمولی از پلات و شخصیت‌ها می‌رسه که معروف می‌شه، کلی نویسنده‌ی دیگه هم شروع می‌کنن همونجوری می‌نویسن. ولی بعضی کتاب‌ها خیلی شباهت‌شون فاحشه، در مقایسه‌ با اون‌ها، فکر کردم جناح چهارم اونقدری هم تابلو نیست.
پ.ن۱: ولی نمی‌دونم چرا حس می‌کنم هوش مصنوعی جناح چهارم رو نوشته.
پ.ن۲: فقط یک جلدش رو تونستم بخونم پس راجع‌به بقیه‌ش نظر نمی‌دم.
‌

صبح اولین روز آبان رو با خبری شروع کردم که یکی از وزنه‌های سنگین روی دوشم رو برداشت و آرومم کرد.
‌

تو دفتر #پاییز نوشتم رابطه‌ی فلان شخصیت‌ها تو فلان انیمه/کتاب/فیلم رو با دقت بررسی کن چون می‌خواستم رابطه‌ی شخصیت‌های اصلی ترکیبی از این روابطی باشه که به نظرم نوشتن‌شون بسیار لذت‌بخشه. نتیجه رابطه‌ی خیلی ناسالمیه ولی هنوز نوشتنش خوش می‌گذره.
‌

هیچ‌وقت نمی‌تونستم به هم‌کلاسی‌هام توضیح بدم چرا ادبیات به مراتب برام مهم‌تر از فلسفه‌ست تا اینکه به حرف میلان کوندرا برخوردم که می‌گه رمان‌ها پیش از فروید به ناخودآگاه، پیش از مارکس به مبارزه طبقاتی و پیش از فیلسوفان پدیدارشناسی به این مبحث پرداختن؛ بعدش گفته تمام مضامین بزرگ وجودی که هایدگر در اثر اصلیش، هستی و زمان، تحلیل کرده، چهار قرن بوده که در رمان‌های اروپایی و در بستر داستان‌ها بهش آشکارا و روشن پرداخته شده بود.

در نهایت هم باور داشته همونقدری که دکارت بنیانگذار دوران مدرن بوده، سروانتس هم در شکل‌گیری این دوران نقش داشته.
‌

کوندرا می‌گه رمان قضاوت نمی‌کنه و فقط جریان زندگی رو شرح می‌ده. رمان بهشتی خیالی از شخصیت‌های مجزاست؛ عالمی که هیچ‌کس حقیقت رو در اختیار خودش نداره.

آدم‌های زیادی تمایل دارن تو جهانی زندگی کنن که بشه شر و خیر رو به راحتی از هم تشخیص داد؛ ادیان بر همین اساس ساخته شدن. چنین آدم‌هایی راحت نمی‌تونن روایت‌هایی با مرزهای اخلاقی مبهم‌ رو بخونن. شاید در ابتدا برای هیچ‌کدوم‌مون راحت نباشه چنین آثاری رو بخونیم ولی ادبیات جنبه‌ی ما رو بالا می‌بره.
‌

کوندرا باور داره رمان‌های خوب بخشی از مجموعه آثار فلسفی محسوب می‌شن. روایت‌ها شخصیت‌هایی با انگیزه‌های پیچیده نشون‌مون می‌ده، و برخلاف فلسفه، در تلاش نیستن برای ارائه‌ی نظریه چیزی رو ساده کنن. کوندرا می‌گه روح رمان روح پیچیدگیه و هر رمان می‌خواد به خواننده‌ش بگه ماجراها به اون سادگی‌ای که شما فکر می‌کنید نیستن. در رمان قطعیت‌های عقل زیر سوال می‌رن؛ همون قطعیت‌هایی که اکثر فیلسوف‌ها با چنگ‌ودندون دنبالشن.
‌

محصولات جدید رسیدن.
It is a good day to be a ghibli fan.
‌

از پلنتی‌دا خرید کردیم و برای اولین بار سانیا رو از نزدیک دیدم. واقعاً مثل شخصیت آنلاینش گوگولی و دوست‌داشتنی بود. خودم پیشنهاد داده بودم از پلنتی‌دا خرید داشته باشیم که پوسترها و کارت‌ پستال‌های جیبلی رو بتونیم داشته باشیم. نقشه‌های شومم جواب داد و در نهایت تونستم سانیا رو ببینم. تازه بغلمم کرد.
‌

فیلسوف‌ها به عن‌اخلاقی معروفن ولی اگه خواستید مثال نقض بیارید از هوسرل نام ببرید. به خوش‌اخلاقی و مدارا معروف بوده و نازی‌ها که به قدرت رسیدن از دانشگاه اخراج شد. وقتی کتابش رو فرگه نقد کرد، دوباره نشست کتاب خودش رو خوند و برعکس اکثر متفکرها که به منتقدین‌شون می‌توپیدن، مشخص کرد فرگه کجاها درست می‌گفته.

بنیانگذار روش پدیدارشناسیه ولی وقتی بهش گفتن فیلسوف بزرگیه، جواب داده شاید اگه عمر نوح رو داشتم انقدری به فلسفه خدمت می‌کردم که می‌تونستید بهم بگید فیلسوف.
‌

منم کلوپ ۲۷ ساله‌ها می‌زنم تا به کلوپ ۲۵ ساله‌ها حمله کنیم بهشون بگیم ما هنوزم نمی‌دونیم داریم چیکار می‌کنیم. ۲۵ ساله‌ها گریه می‌کنن و ما ۲۷ ساله‌ها، که با سردرگمی کنار اومدیم، می‌خندیم بهشون.
‌

چون اعضای جدید اینجا اومدم خواستم بگم خوش اومدید و اینکه این کانال اینجوریه:
‌