تمام تلاشم اینه که دردت رو به رسمیت بشناسم. بدون اینکه تلاش کنم متوجه ریشه‌ش بشم، بدون اینکه سوال‌پیچت کنم بابتش، بدون اینکه قضاوتش کنم، بدون اینکه نسبی بزرگ و کوچک بشمارش، بدون اینکه مقایسه‌ش کنم با دردهای دیگر، بدون اینکه تمرکزم رو از روی خود درد تو بردارم. فقط تو و دردت مقابلمین و من به رسمیت می‌شناسمش. با توجه‌نکردن و بیراهه‌رفتن تحقیرش نمی‌کنم. انکارش نمی‌کنم.

من باب مبحث درد، فکر می‌کنم فیبی والر-بریج موفق شد نزدیکترین نسخه به واقعیت درد رو به تصویر بشه. نه درد معمولی بلکه دردی که هر ماه سر می‌رسه و همیشه باید انکار بشه. دردی که به خاطرش اجازه نداریم وسط مکان عمومی به خودمون بپیچیم و جیغ بزنیم.
‌

My sister everybody!
خیلی سخت بود راضیش کنم. بارها بهش گفتم کانال بزن محض رضای ایزدان.
‌

حتی بهش گفتم به نظرم بریم تو کار برندینگ. من فیلسوف مرده‌م، توئم بشو جادوگر مرده، خانواده‌ی اجساد پوسیده و از این داستان‌ها. ولی دید تهش این اسم مناسب‌تریه.
دیدیم جالب نیست فقط یک کانال محتوای آیکویی داره، شدیم دو تا.
‌

راجب کسایی که در برخورد با گزارشات تجاوز میگن "ما که از جریان خبر نداریم. شاید قربانی الکی گفته باشه. بخواد آبروی طرف رو ببره، اخاذی کنه،..."

توجه شما رو به مقاله بنیاد evawin جلب میکنم.
EVAWIN: end violence against women international :
When methodologically rigorous research is conducted based on this definition, estimates for the percentage of false reports converge around 2-8%.

آمار گزارشات "دروغین" تجاوز در آمریکا ۲-۸ درصده. یعنی به ازای هر ۱۰۰ تا گزارش تجاوز ۹۲ تا ۹۸ نفر قربانی واقعی هستن و متجاوز محکوم میشه و تنها ۲-۸ درصد گزارشات واقعی نیست.

اینجا چند تا مسئله مطرحه:
۱.وقتی چنین اماری رو میبینیم، عقل سلیم میگه که اگر گزارش تجاوزی دیدی باورش کن مگر خلافش ثابت شه. حداقل طرف متجاوز رو نگیر. بی‌طرف هم نباش. چون بی‌طرفی، همون قربانی‌نکوهی و جانبداری متجاوز رو کردنه.

۲. این آمار مربوط به آمریکاست. کشوری که زنان ترس کمتری از آبرو و طرد شدن اجتماعی و خانوادگی و قتل‌های ناموسی دارن. پس تقریبا مطمئن باش اگر زنی تو کشوری مثل ایران با وجود تمامی این ترس‌ها و عواقبی که ازش مطلعه گزارش تجاوز میده، داره حقیقت رو میگه.

۳. وقتی میگن ۲ تا ۸ درصد کیس‌ها false report معرفی شدن، لزوما به این معنی نیست که تمامی موارد اون ۲-۸ درصد دروغ گفتن. مواردی از اونها صرفا نتونستن ثابت کنن. گزارش تجاوز زمان طلایی داره. اگر فردی بعد از ۴۸-۷۲ ساعت مراجعه کنه، احتمالا نمیتونه ادعای تجاوز رو ثابت کنه. مخصوصا تو کشوری مثل ایران که اگه همون موقع به پلیس مراجعه کنی به احتمال زیاد تازه چند روز بعد میفرستنت برای پزشکی قانونی.

پس اگه کسی گفت بهش تجاوز شده، کمک خواست، همدردی خواست، باورش کن. کسی که باور نکنه خودش یه متجاوز بالفعل یا بالقوه‌ست. زن و مرد هم نداره!

یکی بود می‌گفت من ترجیح می‌دم مشخص بشه در واقع طرف آدم دروغگو رو گرفتم تا اینکه معلوم بشه برای لحظه‌ای از یک متجاوز دفاع کردم.
‌

خاورمیانه:
‌

در حال خوندن دعوای کانال‌ها:
‌

مسئله‌هایی برام پیش اومد. اینجا کانال منه و حاوی نظرات منه. درسته عمومیه ولی می‌شه گفت پلتفرم شخصیه. حالا درباره‌ی اینکه چقدر ادمین هر کانالی مسئولیت داره من باب هر موضوعی که مطرح می‌کنه، اون بحث طولانی‌ایه. ولی حس‌مون به کتاب‌ها واقعاً مسئولیتی برامون نداره.

دوم اینکه پلات جناح چهارم شبیه دربار به نظر می‌آد ولی شبیه نیستن. اما اگه یکی می‌گه «احساس می‌کنم» شبیهن، اشکالی نداره. حتی شاید توضیح بده ببینم راست می‌گه. چون من یکی‌شون رو دوست دارم و اون‌یکی رو اصلاً ادامه ندادم و خوشم نیومد.

سوم،‌ اینکه گفتم یکی از این دو مجموعه‌ی معروف رو دوست نداشتم، چقدر به دیده شدن من کمک خواهد کرد؟ این سوالیه که دوست دارم جوابش رو بدونم.
‌

این واقعاً آره. یعنی یکی‌شون به فرمولی از پلات و شخصیت‌ها می‌رسه که معروف می‌شه، کلی نویسنده‌ی دیگه هم شروع می‌کنن همونجوری می‌نویسن. ولی بعضی کتاب‌ها خیلی شباهت‌شون فاحشه، در مقایسه‌ با اون‌ها، فکر کردم جناح چهارم اونقدری هم تابلو نیست.
پ.ن۱: ولی نمی‌دونم چرا حس می‌کنم هوش مصنوعی جناح چهارم رو نوشته.
پ.ن۲: فقط یک جلدش رو تونستم بخونم پس راجع‌به بقیه‌ش نظر نمی‌دم.
‌

صبح اولین روز آبان رو با خبری شروع کردم که یکی از وزنه‌های سنگین روی دوشم رو برداشت و آرومم کرد.
‌

تو دفتر #پاییز نوشتم رابطه‌ی فلان شخصیت‌ها تو فلان انیمه/کتاب/فیلم رو با دقت بررسی کن چون می‌خواستم رابطه‌ی شخصیت‌های اصلی ترکیبی از این روابطی باشه که به نظرم نوشتن‌شون بسیار لذت‌بخشه. نتیجه رابطه‌ی خیلی ناسالمیه ولی هنوز نوشتنش خوش می‌گذره.
‌

هیچ‌وقت نمی‌تونستم به هم‌کلاسی‌هام توضیح بدم چرا ادبیات به مراتب برام مهم‌تر از فلسفه‌ست تا اینکه به حرف میلان کوندرا برخوردم که می‌گه رمان‌ها پیش از فروید به ناخودآگاه، پیش از مارکس به مبارزه طبقاتی و پیش از فیلسوفان پدیدارشناسی به این مبحث پرداختن؛ بعدش گفته تمام مضامین بزرگ وجودی که هایدگر در اثر اصلیش، هستی و زمان، تحلیل کرده، چهار قرن بوده که در رمان‌های اروپایی و در بستر داستان‌ها بهش آشکارا و روشن پرداخته شده بود.

در نهایت هم باور داشته همونقدری که دکارت بنیانگذار دوران مدرن بوده، سروانتس هم در شکل‌گیری این دوران نقش داشته.
‌

کوندرا می‌گه رمان قضاوت نمی‌کنه و فقط جریان زندگی رو شرح می‌ده. رمان بهشتی خیالی از شخصیت‌های مجزاست؛ عالمی که هیچ‌کس حقیقت رو در اختیار خودش نداره.

آدم‌های زیادی تمایل دارن تو جهانی زندگی کنن که بشه شر و خیر رو به راحتی از هم تشخیص داد؛ ادیان بر همین اساس ساخته شدن. چنین آدم‌هایی راحت نمی‌تونن روایت‌هایی با مرزهای اخلاقی مبهم‌ رو بخونن. شاید در ابتدا برای هیچ‌کدوم‌مون راحت نباشه چنین آثاری رو بخونیم ولی ادبیات جنبه‌ی ما رو بالا می‌بره.
‌

کوندرا باور داره رمان‌های خوب بخشی از مجموعه آثار فلسفی محسوب می‌شن. روایت‌ها شخصیت‌هایی با انگیزه‌های پیچیده نشون‌مون می‌ده، و برخلاف فلسفه، در تلاش نیستن برای ارائه‌ی نظریه چیزی رو ساده کنن. کوندرا می‌گه روح رمان روح پیچیدگیه و هر رمان می‌خواد به خواننده‌ش بگه ماجراها به اون سادگی‌ای که شما فکر می‌کنید نیستن. در رمان قطعیت‌های عقل زیر سوال می‌رن؛ همون قطعیت‌هایی که اکثر فیلسوف‌ها با چنگ‌ودندون دنبالشن.
‌