اگه بپرسن درونت چه شکلیه:
‌

منم به هوش‌مصنوعی گفتم طبق شناختش ازم زندگیم رو ترسیم کنه.
‌

دیگه هر وقت بخوام کتاب به کسی قرض بدم، این متن رو می‌ذارم لای کتاب. حتی به نظر می‌آد ایده‌ی خوبیه برای بوکمارک که هر کسی بتونه راحت لای کتابش بذاره.
‌

#Arcane

You should pick a side, maybe you could die
Go down with some all star heathens
Everybody killing, ain't nobody really willing
To think of all the chaos and the blood spilling
But when you live for the thrill that death's giving
I'd rather have some fun than to be forgiven
Live by a couple deadly sins
@TheDeadPhilosopher
‌

کیانوش سنجری:
«من ایرانی هستم و این حق من است که هر زمان که مایل بودم به وطنم، پاره‌ی تنم بازگردم. و امشب برای آخرین بار به وطنم بازگشتم. ای حکومت! بلایی نبود که به سرم نیاورده باشید، که باعث‌ شد بروم و دور شوم تا آسوده باشم اما اینبار به این یقین رسیدم که من بدور از وطنم می‌پوسم، که بازگشتم.
در بدو ورود نامم را صدا زدند، در اتاقک پلیس سوال و جواب شدم، پاسپورتم توقیف شد و قرار شد که در روزهای آینده به جایی مراجعه کنم. حرف من ساده و انسانی‌ست. من در ایران متولد شده‌ام و حق دارم که درباره مردمم، وطنم، آرزوهایم و آدم‌هایی که وطنم را به انحطاط کشانده‌اند حرف بزنم.»
.

گاهی اوقات می‌آم عین منتقد به کارم نگاه می‌کنم و لای خطوطی که نوشتم دنبال معنی می‌گردم. می‌خوام ببینم اگه یه نفری، که من نیستم، اومده خونده و می‌خواد تحلیلش کنه، چه فکری می‌کنه. همیشه می‌گم وقتی می‌نویسیم باید فرض رو بر این گذاشت که احدی قرار نیست بخونه، پس بدون ترس هر چی هست، لجن یا کثافت یا نور، می‌ریزی بیرون. ولی وقتی نوشتن تموم شد می‌شه از دید نفر دیگه نگاه کرد و تصور کرد چی می‌شه اگه یکی بخونه. متوجه شدم اگه خودم رو جای هیولا بذارم راحت‌تر می‌نویسم، حالا چه هیولای با شاخ و دم، چه شخصیتی که هیولاصفته. حالا این یعنی چی؟ نمی‌دونم.
‌

شخصیتی که بدون دلیل می‌زنه ساختمونی رو می‌ترکونه. کسی که چاقو می‌کشه رو گلوی دشمنش. اونی از زیر آب قربانی رو می‌کشه سمت خودش و شروع می‌کنه بدنش رو می‌جوه. اونی که تیغه می‌گیره دستش. تفنگ می‌گیره دستش. تیر می‌زنه. می‌بره. می‌کشه. فریاد می‌زنه.
این شخصیت‌ها درونم هستن، چه بخوام، چه نخوام.
‌

اگه بپرسن درونت چه شکلیه:
‌

امروز دو نفر رو دیدم که متفاوت بودن اما نمی‌خواستن واسه عقایدشون از روی همدیگه رد بشن. با منم فرق داشتن ولی نمی‌جنگیدن، بحث می‌کردیم اما نمی‌خواستیم نابود کنیم. اینجوری می‌تونیم کنار هم زندگی کنیم ولی نمی‌شه با اونهایی که برای عقایدشون می‌زنن و می‌کشن کنار اومد. نمی‌شه کنار اومد، در نتیجه حذف‌شون محتمل و مهمه.
‌

واکنشم وقتی استاد می‌خواست من رو وارد تیم تحقیقاتی ✨مذهبی✨ بکنه که براشون ارائه انجام بدم:

انتخاب سخته. باید بین دیدن قسمت‌های جدید آرکین و دیدن میم‌های فصل اول یکی رو انتخاب کنم. وقتی میم می‌بینم می‌تونم وانمود کنم این فصل جدیده اصلاً وجود نداره که از تراما کم بشه.
‌

یه برنامه بچین که با خودت کمتر حرف بزنی. (الان صدای توی ذهنم گفت)

عاشق اینم که کلمه‌هایی هستن که شنیدی ولی اصلاً ندیدی و نمی‌دونی چجوری نوشته می‌شن. بعد کلمه‌هایی هستن که فقط دیدی و وقتی می‌خوای بگی گند می‌زنی.
تازه امروز یاد گرفتم بنویسم «زغنبوت».
‌

قیافه‌ی من بعد از دیدن اکت دوم:
#Arcane
‌

در این زندان، اگر قلبی نلرزد
یک‌دم یار من نیست
زیر هر سرنیزه، تلقین سکوت
خاموشی؛ کار من نیست

ناز نفست اقای یراحی. ناز قلمت خانوم برزویی.

I go rogue, thorns on a rose
Switch my mind up like I want it, then I don't
Heads explode, my little blue clones
I blow this place up, now these ashes fall like snow
@TheDeadPhilosopher
‌