دیروز با دو تا از بچه‌ها دانشگاه شروع کردیم راجع‌به کتاب‌ها حرف زدن. دیدم نیم‌ساعته داریم عین بچه‌های ده ساله سر کتاب‌های محبوب‌مون ذوق می‌کنیم. قرار شد من به اون‌ها کتاب قرض بدم، اون‌ها هم به من. این گفتگوها بهترین حس دنیان.
‌

یادم رفت برای #آیکو خاک بخرم، وقتی رفتم دانشگاه پردیس اینو برام فرستاد که دوباره یادم نره.
‌

#Arcane

If you wanna come play
You gotta start with me
And the monsters in my head, In my head
Got blood on my hands
And you're my revenge
You pushed me to the edge, The edge
Do you wanna come play?
@TheDeadPhilosopher
‌

نتیجه ذوق کردن سر داستایفسکی و گفتن «فقط یه کتاب ازش خوندم.» این شد که بهم این کتاب رو قرض داد و گفت برام بوکمارک هم گذاشته.
‌

حالا نه تنها غمناکم بلکه یادم اومد سینگل‌به‌گور هم هستم. ممنون از دوستان عزیز😘
‌

اگه بپرسن درونت چه شکلیه:
‌

منم به هوش‌مصنوعی گفتم طبق شناختش ازم زندگیم رو ترسیم کنه.
‌

دیگه هر وقت بخوام کتاب به کسی قرض بدم، این متن رو می‌ذارم لای کتاب. حتی به نظر می‌آد ایده‌ی خوبیه برای بوکمارک که هر کسی بتونه راحت لای کتابش بذاره.
‌

#Arcane

You should pick a side, maybe you could die
Go down with some all star heathens
Everybody killing, ain't nobody really willing
To think of all the chaos and the blood spilling
But when you live for the thrill that death's giving
I'd rather have some fun than to be forgiven
Live by a couple deadly sins
@TheDeadPhilosopher
‌

کیانوش سنجری:
«من ایرانی هستم و این حق من است که هر زمان که مایل بودم به وطنم، پاره‌ی تنم بازگردم. و امشب برای آخرین بار به وطنم بازگشتم. ای حکومت! بلایی نبود که به سرم نیاورده باشید، که باعث‌ شد بروم و دور شوم تا آسوده باشم اما اینبار به این یقین رسیدم که من بدور از وطنم می‌پوسم، که بازگشتم.
در بدو ورود نامم را صدا زدند، در اتاقک پلیس سوال و جواب شدم، پاسپورتم توقیف شد و قرار شد که در روزهای آینده به جایی مراجعه کنم. حرف من ساده و انسانی‌ست. من در ایران متولد شده‌ام و حق دارم که درباره مردمم، وطنم، آرزوهایم و آدم‌هایی که وطنم را به انحطاط کشانده‌اند حرف بزنم.»
.

گاهی اوقات می‌آم عین منتقد به کارم نگاه می‌کنم و لای خطوطی که نوشتم دنبال معنی می‌گردم. می‌خوام ببینم اگه یه نفری، که من نیستم، اومده خونده و می‌خواد تحلیلش کنه، چه فکری می‌کنه. همیشه می‌گم وقتی می‌نویسیم باید فرض رو بر این گذاشت که احدی قرار نیست بخونه، پس بدون ترس هر چی هست، لجن یا کثافت یا نور، می‌ریزی بیرون. ولی وقتی نوشتن تموم شد می‌شه از دید نفر دیگه نگاه کرد و تصور کرد چی می‌شه اگه یکی بخونه. متوجه شدم اگه خودم رو جای هیولا بذارم راحت‌تر می‌نویسم، حالا چه هیولای با شاخ و دم، چه شخصیتی که هیولاصفته. حالا این یعنی چی؟ نمی‌دونم.
‌

شخصیتی که بدون دلیل می‌زنه ساختمونی رو می‌ترکونه. کسی که چاقو می‌کشه رو گلوی دشمنش. اونی از زیر آب قربانی رو می‌کشه سمت خودش و شروع می‌کنه بدنش رو می‌جوه. اونی که تیغه می‌گیره دستش. تفنگ می‌گیره دستش. تیر می‌زنه. می‌بره. می‌کشه. فریاد می‌زنه.
این شخصیت‌ها درونم هستن، چه بخوام، چه نخوام.
‌

اگه بپرسن درونت چه شکلیه:
‌

امروز دو نفر رو دیدم که متفاوت بودن اما نمی‌خواستن واسه عقایدشون از روی همدیگه رد بشن. با منم فرق داشتن ولی نمی‌جنگیدن، بحث می‌کردیم اما نمی‌خواستیم نابود کنیم. اینجوری می‌تونیم کنار هم زندگی کنیم ولی نمی‌شه با اونهایی که برای عقایدشون می‌زنن و می‌کشن کنار اومد. نمی‌شه کنار اومد، در نتیجه حذف‌شون محتمل و مهمه.
‌