بار آخری که بهت گفتم دیگه تموم شد دروغ گفتم، باز یکم امید ته دلم مونده بود ولی تو هیچوقت برنگشتی و تلاش نکردی.

هیچکس من رو به عنوان دختر مظلومی که همیشه سکوت میکنه نمیشناسه، و من به این افتخار میکنم.

در نهایت شدنی میشه، موندنی میمونه، اومدنی میاد، رفتنی میره، واسه هر چیزی زیاد اصرار نکن.

از سختی‌های HSP شخصیت فوق حساس بودن اونجاست که چیزی که ناراحتت کرده رو گفتی و در جوابش بهت گفتن تو داری زیادی بزرگش میکنی، اینجاست که خودت هم شک میکنی به اینکه حق داشتی ناراحت بشی یا واقعا داری زیادی بزرگش میکنی؟ نتیجه‌اش این میشه که بین احساس شرم و خشم و خیلی وقت‌ها اضطراب، پاسکاری میشی.

تو محکم بودی، برای همین کسی به احتمال رنج کشیدنت فکر نکرده بود.

تو بزرگترین اشتباهم بودی ولی من بزرگترین حسرتت خواهم بود.

تو لایق اون چیزی هستی که خودت میخوای، نه چیزی که بقیه رو راضی نگه میداره.

من قاصدک فوت کردم، شمع کیک تولد فوت کردم آرزو کردم، من ستاره دنباله دار دیدم دستام رو به هم چسبوندم، زیر بارون و برف چشمامو بستم و از ته دل خواستم، من آرزو کردم تو برآورده نشدی.

من اون شب رو گریه نکردم، ولی بعدش هر بار که اتفاقی افتاد، یه بار هم به یاد اون شب گریه کردم.

ولی من حتی دلم نیومد بهت بگم، به همان درد بمیری که مرا زخم زدی.

ما به اندازه حرف‌هایی که بهم نمیزنیم از هم دور میشیم.

‏من پذیرفتم ولی باز هم هر دفعه بابتش گریه کردم.

چیزی که هر بار توجه‌ام رو جلب میکنه این غمگین بودن عموم انسان‌هاست، انگار بیشتر افراد رها شدن، تیکه‌ای از وجودشون‌رو گم کردن، فردی رو از دست دادن، به‌ انتظار بازگشتی نشستن، انسانی‌ رو گم کردن.

بعضی موقع‌ها خودمون دوست نداریم حالمون خوب شه چون درد آخرین حلقه‌ اتصالمون به چیزیه که از دست دادیم.

آدمی که خودش نخواست بمونه، هیچوقت دلش تنگ نمیشه.

رها کردن سخت‌تر از رها شدنه، کی میدونه آدم چی میکشه تا خودش رو قانع کنه و بزاره بره.

میدونی بدتر از اینکه دوست نداشته باشه چیه؟ اینکه بهت نگه، و تو رو تو بلاتکلیفی بزاره از رفتارهاش نتونی تشخیص بدی که دلش باهاته یا از روی دلسوزی جوابت رو میده.