Золотой лебедь
1 subscriber
Download Telegram
من زنم از قفس کهنه رها خواهم شد
با صدای خودم از تازه بپا خواهم شد

نه حجاب من و نه چادر من معیار است
اینجا تبعیض میان زن و مرد بسیار است

آدمم. شان من از هر دو بسی بالاتر
شان انسان از جنسیتش بالاتر

هیچکس صاحب تن، فکر و صدای من نیست
حق من زندگی است و(بله، چشم) گفتن نیست

گرچه گفتند:(تو زن هستی، پس آرام بمان)
من زنم میشکنم این همه دیوار گران

من نه از جنس اسیرم نه اسیر فرمان
که من از بخت خوش فتادم ایران.
💘1
زنی که شعر میفهمد جهانی ناب میخواهد
به تندیس تنش ابریشم مهتاب میخواهد
به شوق دیدن خوشبختی اش در قصر اینه
ولی شیدا قدی رعنا و رخی جذاب میخواهد
همان زن که برای پرسه های خیس بارانش
فروغ، شاملو، قیصر، سهراب میخواهد
آن همه شعری که برایت میخواندم هیچ بود
ذوق هایت، خنده هایت، بغض هایت هیچ بود
عهد بستی گفته بودی تا نهایت بامنی
قول هایی را که دادی در نهایت هیچ بود
گفت چیزی بین ما اصلا نبود از ابتدا
آن جوانی را که من دادم به پایت هیچ بود
یاد دارم گفته بودی من خدایت گشته ام
ساده بودم من ندانستم خدایت هیچ بود
رد خنجرهای بر پشتم نشانی از تو داشت
آه خیلی دیر فهمیدم وفایت هیچ بود
چه غریبانه تماشا کردم رفتنت را
و کاری از دستم بر نمی آید
دخترکم
من عشق و آزادی را نزیسته بودم
اما همیشه در اعماق وجودم، دختری را پروراندم
که زندگی را بی عشق و آزادی، نمی داند
دخترکم، من موهای بلندی نداشتم، و با پیراهن گل دارم، دشت های سبز را نرقصیده ام
دخترکم، من هیچ گاه، بلند و از ته دل نخندیدم
و هیچ گاه زندگی را، طولانی و گرم، در آغوش نگرفتم..
دخترکم، من راه شادی را جز کوچه ای که به آزادی، به عشق، و به رویا ختم می شد، نمی دانستم
و ترانه ی حیات را، به جز از دهان زنی زیبا
که در انتهای آن کوچه نشسته بود، نشنیده بودم
دخترکم، دلم می خواست
دست های جادویی داشته باشم یا کوله باری از تجربه، تا تو را از غم ها، ورطه های سهمگین، نجات دهد.
اما شاد باش، چرا که من، تنها زنی دیوانه بودم
که روی صفحات کاغذ می زیست، و آنقدر می نوشت و می نوشت

«تا زندگی نزیسته اش را خلق کند»
💘2
در قفس باشد پرنده ، بال میخواهد چکار؟
آدمی بی کس که باشد ، مال میخواهد چکار؟
با حقیقت زندگی کردیم و این شد عاقبت
این دو روز زندگانی ، فال میخواهد چکار؟
عمر ما رفت و کنار قبر ما گل کاشتند
آدم مرده گلی هر سال میخواهد چکار
در خواب ناز بودم شبی
دیدم کسی در میزند
در را گشودم روی او
دیدم غم لذت در میزند
ای دوستان بی وفا، از غم بیاموزید وفا
غم با همه ی بیگانگی هر شب به من سر میزند
شده دلتنگ شوی چاره نیابی جز اشک؟
من به این چاره ی بی چاره دچارم هر شب
شده در جمع بخندی،در دلت غم باشد؟
من به غمگین ترین حالت ممکن شادم
شده آیا به کلنجار نشینی که چه شد؟
من به این درد پر ابهام دچارم هر شب
شده آیا وسط خنده خود بغض کنی؟
نتوانی جز خودت به کسی تکیه کنی؟
قضاوت میکنی مارا
قضاوت میشوی روزی
مسوزان سینه ی مارا
که روزی هم تو میسوزی
تا خدا به داد ما برسه ما به خدا رسیدیم
تو رفته ای
نه خانه دیگر همان خانه است
نه شب ها همان شب ها،
نه من همان آدم قبل از تو
انگار با رفتنت
چیزی از من هم
برای همیشه رفته است..
زیر کتف اعتمادم، خنجری جا مانده است
روی قلبم جای زخم، نا رفیق ها مانده است

دوست و خنجر، عشق با درد، وضع مالی هم خراب
بر دلم یک روز خوش، از دار دنیا مانده است

عاقبت من میروم، روزی از این شهر کثیف
چونکه اطرافم فقط، بدبین و بدخواه مانده است
مرا از رفتن و مردن چه باک است
که یک تکه جانم زیر خاک است

به قبرستان دمی رفتم من امروز
هزار قبر جوان سینه چاک است

خدایا بعد مرگ آدم عزیز است؟
و یا خود می کشی هرکس که پاک است
فلک اقبال من را بد نوشتی
دلم را در تنور غم نوشتی
مگر خاک تنم از ملک غربت؟
بیاوردی و با اشکت سرشتی

جوان بودم ولی غم کرده پیرم
تقاص عمر خود را از که گیرم
نمانده بال پروازی برایم
ز دنیایت خدا دل سیر سیرم
فلک زخمم مزن اینجا غریبم
نمی گردد کسی بر من طبیبم
گمانم از ازل خواب رفته بختم
نگذشته زره ای شادی نصیبم

من از این دار دنیا دل بریدم
چو از روز اول جز غم ندیدم
نمی دانم چه رنگ است رنگ شادی
چرا که من فقط نامش شنیدم
فلک داد و فلک صد داد و بی داد
فلک تخت سلیمان داده بر باد
سلیمانی که حکم بر باد می کرد
خودش می دید که تختش می برد باد

فلک دادی ز غم بسیار بر من
ندادی با غمت غم خوار بر من
نوشتی طالعم با جوهر درد
نمی گردد کسی تیمار بر من
دائما یک گوشه ایی امروز و فردا میکنم
رفتن عمر خودم را من تماشا میکنم

مینویسم از سکوت و حفظ آرامش ولی
تا کسی چیزی بگوید زود غوغا میکنم

من پر از فکرم ولی با هرکسی جز کاغذم
گر بشینم درد خود را خوب اخفا میکنم

از خودم هم خسته ام اما نمیداند کسی
با غم این زندگی تنها مدارا میکنم

سال ها گفتم که فردا، عاقبت فهمیده ام
با همین فردا خودم را پیر دنیا میکنم
سال‌ها پرسیدم از خود کیستم؟!
آتشم، شورم، شرابم، چیستم؟!
دیدمش امروز و دانستم کنون
او به‌ جز من، من به‌ جز او نیستم

- بایزید بسطامی
فلک تیغم مزن، بالم شکسته
غبار بی کسی، بر من نشسته
در این کسی را من ندارم
اگر هم داشته ام از من گذشته
خدایا تا به کی با غم بنالم
که عمری این چنین آزرده حالم
فلک کرده کمین همچون صیادی
دما دم میزند، تیری به بالم