بیست تیر ۱۳۸۸
۱ ۱ ژوئیه ( جولای )، ۲۰۰۹
( ۴:۴۹ صبح )
نوزده ساله

همین الان از یه سفر از کانادا برگشتم که حسابی حالمو جا آورد و واقعا برای روحیه‌ام خوب بود. هیچوقت واقعا نمی‌دونستم که نداشتن گوشی تلفن یا اینترنت چقدر می‌تونه خوب باشه. ولی عالی بود. اونجا کارامو یکم متفاوت انجام دادم، و واقعا از این کار خوشم اومد. شروع کردم به خوندن کتاب های خودیاری، واقعا روی روحیه آدم تاثیرگذاره اینکه بدونی می‌تونی همین امروز یا فردا زندگیتو تغییر بدی…
اونم فقط با انجام یکسری کار هایی که فکرشو نمی‌کردی. یا انجام دادن کار ها به طور متفاوتی از جوری که قبلا انجامشون می‌دادی. عادت های جدیدی که از یه کتاب خودیاری پیدا کردم : زود بیدار شدن. خونسرد و آروم موندن. خشمت رو روی آدم هایی که دوست داری خالی نکردن. بیشتر خندیدن. می‌تونی حالت رو کنترل کنی، یه حساب عشق درست کنی و ازش برداشت کنی، یا به نوبه دیگه‌ای، به مردم نشون بدی که دوستشون داری. بهشون بگی که دوستشون داری. یکی دیگه از طفریحات جدیدم ……
مغازه های عتیقه فروشیه. و فقط عتیقه فروشی های مرتب و چیده شده نه ها. واقعا عتیقه فروشی هایی رو دوست دارم که بین کلی خنزر پنزر باید بگردی، توشون می‌تونی یسری گنجینه برای قیمت ناچیزی پیدا کنی. به دوتا عتیقه فروشی توی ساسکاچوان رفتم، و امروزم به یکی توی وینیپگ. کلی شیشه‌ی مربا خریدم. قراره ازشون به عنوان جا شعمی استفاده کنم. یسری ترازو و صفحه‌ی ساعت و صندلی و صندوقچه های قدیمی و یه قفس پرنده و دوتا لامپ خریدم. این آخر هفته حقوق همه توی بند رو افزایش دادم. این مال قبل از اولین اجرامونه که توی کلگری بود. بعدش، قبل از اجرای امشبمون کل کارکنارو برای یه جلسه صدا کردم و به همه پاداش دادم. به هفتاد و دو نفر.

تیلور🖤

اینم اسممه توی برچسبِ تورم