STeam

Forwarded from سکوت های مشترک (سیدمسعود اختراعی)

‏
و گفت:

اصنام مختلف‌اند.
بعضی را از خلقْ بُت، نفس اوست
و بعضی را فرزند او
و بعضی را مال او
و بعضی را زن او
و بعضی را حرمت او
و بعضی را نماز و روزه و زکوة او
و حال او، و ...
بُت، بسيار است.

هر يکی از خلق، بسته‌ی بُتی‌اند.

تذکرة الاولياء
عطار نیشابوری

هر ساعت از نو قبله‌ای با بُت‌پرستی می‌رود
توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

دیوان اشعار سعدی

به نظرم آن چیزی که در حرف عطار و سعدی به هم وصل می‌شود، صرفا مخالفت با دنیا نیست؛ مخالفت با «وابستگی هویت» است.
یعنی چیزی در بیرون، تبدیل شود به ستون بودن ما:
پول
جایگاه
محبوبیت
دانش
معنویت
حتی رنج
و بعد انسان خیال کند "این منم".

عطار خیلی بی‌رحمانه پرده را کنار می‌زند:
بعضی آدم‌ها به نماز خودشان هم وابسته‌اند. یعنی حتی امر مقدس هم می‌تواند تبدیل به زندان نفس شود.
این همان نقطه‌ای‌ است که عرفان اصیل، از معنویت نمایشی جدا می‌شود. چون عرفان واقعی، بت خوب و بد ندارد؛ هر چیزی که تو را اسیر کند، بت است.

بزار این‌طور بگم که فرار از دنیا، گاهی فقط خستگی است. اما آزاد بودن در دنیا، نوعی بلوغ است.
یعنی:
پول باشد، اما مالک من نباشد.
احترام باشد، اما اکسیژن روان‌ من نشود.
عشق باشد، اما هویت‌ من را نبلعد.
دانایی باشد، اما تبدیل به تکبر نشود.
آن‌وقت انسان سبک می‌شود.
نه چون چیزی ندارد؛
چون چیزی او را حمل نمی‌کند.

بیشتر ما آدم‌ها دنبال حقیقت نیستیم؛ دنبال بُتی هستیم که اضطراب‌مان را آرام کند.
یکی با پول،
یکی با معنویت،
یکی با ایدئولوژی،
یکی با برند شخصی،
یکی با حال خوب،
یکی هم با تعداد فالوورهای لینکدین و اینستاگرام

تمدن مدرن موفق شده برای نفس،
اشتراک ماهانه تعریف کند،
و این واقعا شاهکار است.

و شاید خطرناک‌ترین بُت، همان باشد که لباس حقیقت پوشیده: «تصویر خود بیدار شده‌ی ما.»
همان‌جا که انسان دیگر در پی دیدن حقیقت نیست؛ در پی دیدن خودش در پیکر کسی است که حقیقت را دیده.
نفس، گاهی از ثروت و قدرت عبور می‌کند، از زهد و معنویت هم عبور می‌کند، و در آخر، پشت چهره‌ی "انسان آگاه" پنهان می‌شود.
شاید برای همین است که شکستن بُت‌ها کاری نیست که یک‌بار انجام بدیم و تمام.
هر بار که خیال می‌کنیم آزاد شدیم، باید آرام برگردیم و ببینیم این بار، به چه زنجیری خو گرفته‌ایم.

آزادی، شاید نه در بی‌چیز شدن،
که در سبک شدن باشد.
در این‌که بتونی
همه‌چیز را لمس کنی،
دوست بداری،
بسازی،
بجنگی،
لذت ببری،
و در عین حال،
آماده باشی
اگر روزی
زندگی همه را از تو گرفت،
هنوز چیزی درونت
فرو نریزد.

✍️ مسعود اختراعی

اولین پیام بعد از طولانی‌ترین قطعی اینترنت

https://t.me/commonsilences

سکوت های مشترک

در مرداب ذهن، آگاهی می‌پرورم
از گِل فضا می‌سازم
از فضا رشد می‌زایم
و از رشد ثروت "معنا" را می‌چینم
استراتژی من نه جنگیدن است، نه فرار؛ می‌ایستم برای دیدن، پالودن و کاشتن دردل تاریکی
👈مسعود اختراعی👉
09209823004📱
👇تماس با ادمین👇
Telegram.me/Mekhteraei

670 viewsسیدمسعود اختراعی, 12:15