برام جالب بود
هانری کربن، ایران شناس فرانسوی که یه خیابون هم به اسمش زدن، تو یکی از کتاباش درباره اشعار حافظ و عرفان ایرانی که گفته، تهش نتیجه گرفته فرهنگ ایرانی پادزهر پوچی و نهیلیسمی هست که بشر گرفتارش شده.

کاش مریضیم زودتر خوب شه این هوا رو از دست ندم. چه برای پیاده روی چه عکاسی
حیفه حیف
این هوا نوید بخش یه پاییز دل چسبه ...

واکنش خود مدل به طرحی که از روی عکسش زدم

دلتنگ شنیدن کلمات هستم، اون کلماتی که از عمق جان میان و بر عمق جان اثر می‌ذارن.

وقتی یه دوست قدیمی رو توی خواب میبینی و مابین صحبتتون هم یه بارونی داره میباره و حسی که مدتها تو واقعیت دنبالش بودی رو تجربه میکنی، دیگه بعدش که بیدار میشی کل مدت روز یه حس دلتنگی همراهته ...

وقتی به شاخه های درخت نگاه میکنی چی می‌بینی؟ اول جوانه‌هایی رو میبینی بعد جوانه جاش رو به شکوفه ها میده، بعد شکوفه ها کم کم میرن و درخت شروع میکنه به میوه دادن. در نگاه اول انگار نوعی از کثرت رو داری مشاهده میکنی، جایی که در نگاه اول بنظر میاد هر سوژه ای داره سوژه قبلیش رو نقض میکنه و سوژه بعدی هم اون قبلی رو تا اینکه به یه حد نهایی برسه؛ اما در نگاه کلان یکجور هماهنگی و وحدت میشه دید؛ جایی که میشه گفت هیچ سوژه ای در حال نقض دیگری نیست بلکه هر سوژه جزیی از یک سیستم یکپارچه و کاملا هماهنگ هست. اینجا جایی هست که کانت از ساختارهای ذهنی برای تجربه جهان پیرامون صحبت میکنه و مطرح میکنه تشخیص همچین فرآیند و نگاه کلانی، قبلش به ساختار و نظم ذهن برمیگرده که انسان فردی میتونه همچین نگاهی از خودش ارائه بده.
و جلوتر، ما بینش هگل رو داریم که فرآیند های تحول رو از ذهن خودآگاه به بیرون و تاریخ تعمیم میده و تحول بشر رو در سیر گذر زمان به همین شکوفه های درخت تشبیه میکنه ...

میتونید با کوکی منو خوشحال کنید 🤷🏻‍♂️😂

تو جریان عکاسی دیروز این بزرگواران هم دلشون خواست ازشون عکس بگیرم. حتی تلگرام هم نداشتن که براشون عکس رو بفرستم. فقط دوست داشتن ازشون عکس گرفته بشه :]

ولی مردان عمل نمی‌توانند ردپای خود را گرفته، به سوی عقب برگردند و نمی‌توانند تردیدی به خود راه دهند. آن‌ها از داخل آب و آتش به دنبال هدف خود می‌گردند. اما تصمیم نهایی بر عهدۀ تاریخ است ...

/ عرب و اسرائیل - نوشته ماکسیم رودنسون
ترجمه رضا براهنی

شب ها هیچ ستاره ای توی آسمون پیدا نیست یا بهتر بگم خیلی کم میشه دید. اما چند شبی هست وقتی پنجره رو باز میکنم بیرون رو تماشا کنم، توی اون آسمون تماماً تاریک شب، اون دور دست یه تک ستاره درخشان پیداست. منظره خاصیه جایی که هیچ ستاره ای پیدا نیست و تا چشم کار میکنه فقط ظلمات آسمون شبه، یهو یه ستاره درخشان از اون دور، هر شب تو یه نقطه ثابت بهت چشمک میزنه انگار که میدونسته دنبالش میگردی و میخواسته بهت اطمینان بده هنوز هست و جایی نمیره.
از سمت دیگه کوهستان هم کمی پایین تر از همونجایی که اون ستاره قرار داره پیداست. چیزی که فقط با چشم باید دید و در خلوت تصور کرد و دوربین از ثبت همچین قابی عاجز هست .

00:00
رسما وارد پاییز شدیم 🍂🍻

میدونی به چی فکر میکردم
به اینکه شب شده یه بوی چوب سوخته ای تو هوا پخش هست، صدای جیرجیرک میاد و از اون دور هم چندتا سگ دارن پارس میکنن و جز این هیچ صدای دیگه ای به گوش نمیرسه.

طرح جدید که تکمیل کنم احتمالا برگردم سراغ این. از اول شروع میکنم به کشیدنش

این میز یعنی جدای اینکه صحبت ها طولانی شده نشونه این هست که خیلی خوش گذشته 😂😂

یه نفری بعد شنیدن این حرفهای من گفت در چنین جهانی شاید بزرگترین رسالت تو و تنها راه تو برای دووم آوردن این هست که آدم خوبی باشی. اگه بتونی تلاش کنی دست یک نفر دیگه رو بگیری و این چنین دنیایی با این چنین توصیف رو براش به جای بهتری تبدیل کنی، شخصی مثل محبوب دلت یا فرزندت یا هرکسی دیگه رو، قدم بزرگی برداشتی و این دنیا رو پشت سر گذاشتی ...

تجربه شخصی بهم نشون داده وقتایی که کلی سوال بی‌جواب توی ذهنت هست وقتی راجع به خیلی چیزها ابهام داری و نگرانی و بی‌تاب نسبت به روزهایی که در پیش داری، اینجور وقتا یه مسافرت چند روزه خیلی بهت کمک میکنه و موثر هست. لزوما قرار نیست خوش بگذرونم فقط اون موقع دلم میخواد به یه شهری سفر کنم و تو خیابون های یه شهر دیگه ای تو کوه و دشت جایی غیر از محل زندگیم، تلاش کنم به مسائل توی ذهنم نظم بدم. و چقدر دلم یه سفر میخواد ...