#Traditional_Doom
#Epic_Doom
#Doom_Metal 🇩🇪

اگه تو زندگی بعدیم وکالیست شدم اینو یه سری میخونم خودم

تا قبل تصور میشد زمین مرکز عالم هست و بقیه سیارات دورش درحال گردش هستن. بعدها نظریه کپرنیک مطرح شد و خورشید مرکز عالم بود و سایر سیارات دورش به گردش درمیومدن. تو فلسفه هم معتقد بودن ذهن تابع جهان هست و انسان نگاه خودش رو میتونه با جهان وفق بده و تطبیق کنه کم خب یجورایی باعث شد فلاسفه ای از جمله دکارت و اسپینوزا و لایب نیتس و جلوتر هم کریستیان ولف این اعتماد به نفس رو پیدا کنن که عقل رو ابزار کافی برای پی بردن به حقایق بدونن؛ اما کانت اومد انسان رو از مرکزیت کنار زد و گفت در واقع این جهان هست که خودش رو با ذهن انسان تطبیق میده، یعنی ما به جهان اونجور که باید و هست اشراف نخواهیم داشت؛ در واقع جهان برای ما، اون چیزی هست که از فیلترهای نگاه و ذهن ما عبور کرده و خودش رو نمایان کرده. حالا بحثش طولانی هست که اون به اصطلاح فیلترها چی هستن و به ما چه درکی از جهان دادن.
حرف من چیز دیگه ای هست ...


حرف من اینه ظاهرا اگه بپذیریم به حقایق اونجور که باید و شاید دسترسی نداریم، در عوض از طریق نگاهمون، علی‌رقم زندگی همه ماها تو یک جهان مشترک، هزاران جهان متفاوت رو تجربه میکنیم و اون دنیای بیرونه خارج از نگاه ما، خودش رو با زاویه دید ما تطبیق میده؛ اگه ذهن جمعی خواهان تجربه جهانی بدون هیچ خدایی بدون هیچ قانون اخلاقی باشه، اون جهان خودش رو با اون ذهن جمعی وفق میده و این میشه که اگه خدا و اراده برتری هم پشت این عالم باشه، با این وجود ما در نقطه‌ای از همین عالم، شاهد ظهور تمدن‌ها و اشخاص پوشالی هستیم که چیزی جز تفاله‌های تاریخ بشریت و زایده جهانی تصادفی و بنا شده روی باور به جهان فانی و گذرا نیستن.

اینطور که پیداست باید کتاب بنویسم
حرفهام تموم نشده هنوز

شب ها هوا واقعا عالیه اصلا قابل وصف نیست. نمیدونم چرا ولی این چنین هوایی رو فراموش کرده بودم و برام تازگی داره

یاد این عکس افتادم

در راستای همین جنون و مرض علم گرایی که به جون مغرب زمین افتاده، میتونید کتاب انسان خداگونه رو یه ورق بزنید و ببینید انسان رو تا مقام موجودی هورمونی و الکترونی تنزل دادن؛ نویسنده اصرار عجیبی داره که علوم تجربی پاسخ دهنده صفر تا صد مسائل مربوط به انسان هست و بعد نتیجه گیری کرده که اگه علوم تجربی نتونه مسئله ای رو پاسخ بده یا هنوز وقتش نشده، به احتمال زیاد مسئله مهمی نیست چرا که اگه مهم بود علم قطعا بهش پاسخ داده بود؛ مثلا تا الان مقوله ذهن ( mind ) توسط علوم تجربی تبیین نشده و ماهیتش مشخص نیست که دقیقا ذهن چیه ؟ منتها نویسنده کم نیاورده و گفته اگه ذهن، و پشت بند اون عواطف انسانی مثل ترس، عشق، و دوست داشتن و تنفر و غیره توسط علوم تجربی تبیین و توصیف نشده، میتونیم این موارد رو جزو مسائل بی‌ارزش در نظر بگیریم و نبودشون از قضا میتونه برای انسان بهتر هم باشه.
شاید براتون مهم نباشه این چیزا شاید ازش رد بشید ولی برای اونایی که باید، تو این کلمات این نویسنده و خیلی های دیگه احتمالا یجور افول انسانیت و اخلاق رو ببینن و جالب اینجاست هیچ هدف غایی نداره؛ یک نفر از خودش نمیپرسه این مسیر وحشتناکی که این جماعت در پیش گرفتن و عملا فاتحه علوم انسانی و هنر و سایر شاخه های آکادمی رو باهاش خوندن، تهش قراره چه هدف و معنایی رو دنبال کنه ؟

مینویسم امضا میکنم اگه پاییز امسال اون چیزی باشه که انتظارشو دارم، هر آخر هفته چنل و اینستا رو با عکاسی و پرسه زنی تو شمال تهران پاره میکنم 🤷🏻‍♂️

شاید براتون جالب باشه بدونید نشستم سریال خانه به دوش رو میبینم
با بازی عطاران و حمید لولایی؛ چقدر اون دوران شیرین بود :))))))

قلمرو آلمان خاکش عجیبه. نمیدونم چه رازی پشت این جماعت ژرمن هست که یه بازه طولانی فاتح تاریخ بودن؛ یه برهه ای گوی فلسفه دست اسکاتلندی ها و بریتانیایی ها بود که غالبا تجربه گرا بودن؛ تا بعدش که این گوی با ظهور کانت در عرصه فلسفه، دست آلمانی ها افتاد و وقتی افتاد دیگه به این راحتی ها پسش ندادن و عملا آلمان به صحنه تاریخ تبدیل شد و این قضیه تا جایی که حداقل من سوادش رو دارم، تا اواخر دهه ۱۹۷۰ ادامه داشت. کانت، شوپنهاور، هگل، نیچه، ویتگنشتاین، هایدگر و ...
از اون طرف هم تو عرصه علم فیزیک و روانشناسی همه یا اتریشی بودن یا آلمانی
تو سیاست هم که رایش سوم ظهور کرد و دنیا رو بهم ریخت تو زمانه خودش. از نظر من وزنه آلمان سنگین بوده تو تاریخ معاصر و حتی قبل از اون و هنوز هم فلسفه آلمانی هست که میتونه یکه تازی کنه

در همین راستا، صحبت نیچه راجع به ملت آلمان هم خالی از لطف نیست

#Atmospheric_Black
#Epic_Black
#Black_Metal 🇩🇴
یادآور بلک متال های دهه نود

از این انسان مثالی و ایده آل که تو ذهن ماها جا انداختن خستم. کلا از هرچیز ایده‌آلی که برامون جا انداختن چه بدن ایده آل چه عشق ایده آل چه هرچیز دیگه ای خستم و فرسوده. آدمها با نقص هاشون باید دوست داشته بشن، با ماه گرفتگی ها و خال و لکه های روی صورت و بدنشون هستن که بازتابی از عالم طبیعت بدون دستکاری و ماشینی شدن. از این عشق های خیلی اتو کشیده و شسته رفته و پر زرق و برق و پر سر و صدایی که به اسم یه رابطه ایده آل انداختن به روح و روانمون هم خستم. نمیدونم این غرور انسان که خودش رو برتر از هم نوعان خودش و برتر از طبیعت میدونه از کجا نشأت میگیره؛ انسانی که دین اون رو مخلوق از گل مرداب و علوم تجربی اون رو حاصل فرگشت میدونه و با میمون نیای مشترک داره، فارغ از اینکه کدوم درست هست، هر دو در یک چیز مشترک هستن اون هم پیدایش انسان از پست ترین مقام در طبیعت ...

اما فراق و دلتنگی رو نه نواهای پیانو میتونن منعکس کنن و نه گیتار و نه هیچی؛ صدای غربت چیزی مثل صدای سنتور یا حتی سنج هست. برای دلهای شکسته آدما همیشه صدای سنج رو توی کوچه پس کوچه های یک روستا یا یک شهر کوچیک تصور میکنم، اون وقتی که از جنگی که تنها دل خودت ازش خبر داره، به زادگاه مادری‌ات برگشتی و از دور نوای سنج به گوش میرسه ...

برام جالب بود
هانری کربن، ایران شناس فرانسوی که یه خیابون هم به اسمش زدن، تو یکی از کتاباش درباره اشعار حافظ و عرفان ایرانی که گفته، تهش نتیجه گرفته فرهنگ ایرانی پادزهر پوچی و نهیلیسمی هست که بشر گرفتارش شده.

کاش مریضیم زودتر خوب شه این هوا رو از دست ندم. چه برای پیاده روی چه عکاسی
حیفه حیف
این هوا نوید بخش یه پاییز دل چسبه ...