با تو زیر درختان
بیژن الهی


درخت‌های حومه ــــ‌و آن تکه‌ی من
که آن میان خواب ‌رفته بیدارم می‌کند،
درختهای کهربایی‌ی حومه و آن تکه‌ی روح من.

بر سرم می‌نشیند اندرز می‌دهد
که گوش نبندم به صفیر سرد که نزدیک می‌شود،
که توی گهواره‌ی حومه دور می‌شود.
می‌کشد می‌بردم به خواب
که وگرنه دیر می‌شود وعده‌ی دیدارم
با تو زیر درختان.

و آفتابگردان
می‌خمد روی اتاقم، خسته از زمان.

—جوانی‌ها
‌