نسل بعد از من که قراره کار رو ادامه بده :

اینکه به آدمها فرصت دوباره بدی تا گندهایی که زدن رو جبران کنن، شاید معرفتت رو برسونه. اما فراموش کردن اون گندها یا کوچیک شمردن و نادیده گرفتنشون قطعا کسخل بودنت رو میرسونه. منظورم اونهایی ن که دهنشونم بگایی، تهش با یه شاخه گل خر میشن و یادشون میره چه بلایی سرشون آوردی. اون شاخه گل میتونه بلایی باشه که سر طرف میاد. اون شاخه گل میتونه ابراز ندامت و پشیمونی طرف باشه. اون شاخه گل میتونه مرگ باشه اصلا. شما به همچین آدمی چی میگید؟ دلرحم؟ بزرگوار؟ شریف؟ دل گنده؟ از دید من که احمقه. احمقی که هر چقدم دهنش گاییده شه و سرش بیاد حقشه.

احتیاج دارم تصور کردن موقعیت هایی که هیچ وقت اتفاق نمیفتن رو تو ذهنم تموم کنم.

انقده همتون هی بازی کردین بام از گوگل پلی میتونید دانلودم کنید

‏از اینکه هر آدمی نمیتونه به راحتی با من صمیمی بشه بسیار خرسندم.

بارها پس از دیدن کار دیگری که از نظر شخصی و اطرافیانم ناپسند یا نادرست بوده، به فکر فرو رفته‌ام که نکند کاری که او می‌کند درست است و این منم که اشتباه می‌کنم. راستش را بخواهم بگوییم، همیشه از این می‌ترسم که قضاوتم فقط پوششی برای ترس‌ها یا ضعف‌هایم باشد؛ اینکه نکند پشت مخالفت‌هایم، جرئت نداشتن برای شبیه او شدن پنهان شده باشد. گاهی با خودم صادق نیستم و این را می‌دانم؛ نمی‌دانم واقعاً به چیزی ایمان دارم یا فقط عادت کرده‌ام طور خاصی فکر کنم.

اما وقتی دقیق‌تر نگاه می‌کنم، مصداق‌ها جلوی چشمم رژه می‌روند؛ استوری گذاشتن از راندن ماشین دیگری، پوشیدن لباس‌هایی که بیشتر از آنکه شبیه خودشان باشد شبیه نقاب است، نوع حرف زدن و رفتاری که انگار از جایی وام گرفته شده تا فقط متفاوت به نظر برسد. شوآف کردن چیزهایی که در واقعیت جزئی از زندگی‌شان نیست و فقط برای جلب توجه عده‌ای خاص ساخته و پرداخته می‌شود. آن‌وقت است که می‌فهمم مسئله صرفاً تفاوت سلیقه نیست، مسئله فاصله‌ای‌ست که میان آنچه هستیم و آنچه وانمود می‌کنیم هستیم ایجاد می‌شود.
و من اینجا گیر می‌کنم؛ چون در من این‌طور نیست. نمی‌توانم چیزی را که نیستم به دیگران تحمیل کنم، نمی‌توانم نقش بازی کنم یا نسخه‌ای اغراق‌شده از خودم بسازم تا دیده شوم. نمی‌توانم خودم را داناترین در هر زمینه بدانم و بی‌وقفه نظر کارشناسی بدهم، فقط برای اینکه ساکت نمانده باشم. ترجیح می‌دهم ندانم و بپذیرم که نمی‌دانم، تا اینکه چیزی بگویم که به آن باور ندارم. شاید همین است که گاهی حس می‌کنم عقب مانده‌ام یا کمتر دیده می‌شوم، اما در عوض حداقل وقتی با خودم تنها می‌مانم، مجبور نیستم از کسی که تظاهر کرده‌ام باشم دفاع کنم.
اما همچنان در ذهن من جمله “نکند کار او درست است و من اشتباه میکنم که فلان کار را مانند او انجام نمیدم؟” بدون پاسخ میماند و یا شاید واقعا مرغ همسایه غاز است.

به رسم هرسال
اخخخخ تو شب @yalda منی

‏این درس عبرت چند واحده

دیگه با این گرونی و تورم من متاسفانه نمی‌تونم حداقل‌های یک رابطه رو هم فراهم کنم. می‌خوام تمرکز اصلی رو بذارم روی اخلاقیات که متاسفانه اونارو هم ندارم.

امسالم با همینا سر کنین تا ببینم سال بعد چی میشه.

باید بزارمتون دمه در