رفتن ادما از زندگیم که هیچی من حتی برای اون روزی که پاهام منو ترک کنن اماده‌ام

‏من خوشفازی به کسی بدهکار نیستم

من روزی که با هیچ انسانی بحث نکنم میتونم بگم یه آدم جدید شدم

طی این مدت فهمیدم که چقدر شیفته ی "الو" گفتن همتونم. وصف شدنی نیست لذتِ ناشی از شنیدن اون "الو؟" بعد چندتا بوق و از سالم بودن شخص آن سوی خط، مطمئن شدن. اگرچه غمگینه ذات این لذت، ولی اینکه بقدر جوابدهی به زنگ زدنای من زنده و بقدر ادای اون "الو؟" سالمید، باعث خوشحالیم میشه در این شرایط شوم‌.

تو عصبانیت یک چیزایی میگم که پنج دقیقه بعدش پشیمون میشم

من کاظم پول لازم

من تراب وضع خراب

منو هیچکس در حدِ «۵ دقیقه هم شده بیام ببینمت» دوس نداشته

حس میکنم تو این دنیا دیگه چیزی ندارم که براش بجنگم

همیشه واسم سواله؛ یعنی جای خالی من چجوریه؟