یک دانه سیگار دارمُ هزار معمای لاينحل

خواب های بد من تمامی ندارد اما این بار کابوس تا بیداری ما هم رخنه کرده ...

بگرفتم آن امانت که به شب سپرده بودم
بدرخش بر جهانم که تو صبح بخیر مایی !

آمدمت که بنگرم باز نظر به خود کنم
سیر نمی‌شود نظر بس که لطیف منظری.

بمان
بمان که فردا ما بهار را در آغوش میکشیم
من می‌گریم و دریا همچنان موج بر موج می‌کوبد.

تنها تو را دارم
که زنگ در خانه ات را بزنم بگویم
من مرده ام و مرگ
حوصله سربر است
راهم می دهی؟

در زندگی بعدی ام محال است من باشم!
خفته در پای تپه‌ای دور گلی وحشی خواهم بود!

فرزند ایران و جان فدای میهن 🕊️

آقا تبریکککک

در سر عشاق شعف می‌ماند
آخر این جنگ شرف می‌ماند

ماتم‌زدگان را لب پرخنده نشاید.

به زنده ماندن دراین دیار چه پای سختی فشرده ام، چه مرگ ها آزموده ام، ولی شگفتا؛ نّمُرده ام.

بله آقای آلبر کامو؛
تنها عذر موجه خدا این است که وجود نداشته باشد.

ای روزگار خوب کجا مانده‌ای؟ بیا
‏پشت کدام حادثه جا مانده‌ای؟ بیا

رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده
شب مانده است و با شب تاریکی فشرده
کولی کنار آتش رقص شبانه ات کو ؟
شادی چرا رمیده؟
آتش چرا فسرده؟

چه کردی با دل و جانم که من از ریشه ویرانم
کمی با من مدارا کن مگر من خاک ایرانم؟

موهای تو خرمایی و شهر دل من بم
آشفته مکن موی که بم زلزله خیز است

از دست زندگی خسته ام هر قدر به مسخرگی میگذرانم می بینم نمی شود که نمی شود که نمی شود.