کسی رو خسته نکنید
آدمِ خسته دیگه هیچی براش مهم نیست
فقط میذاره و میره
ادمارو از دوست داشتنِ خودتون خسته نکنید.

@Shadmn

آدما شبیه هم عمر نمیکنن
یکی زندگی میکنه یکی تحمل،
آدما شبیه هم تحمل نمیکنن یکی تاب میاره و یکی میشکنه،
آدما شبیه هم نمیشکنن یکی از وسط دو نیم میشه یکی‌ دیگه تکه‌تکه..
تکه ها هم شبیه هم نیستن
یه تکه ای یه قرن زندگی میکنه
تکه دیگه یک روز..


@Shadmn

تمومِ آدمایِ دنیا حقِ اینو دارن که تویِ بعضی از مقاطع زندگیشون ندونن که از دنیایِ به این بزرگی چی می‌خوان، حق دارن سردرگم بشن، راهشونو گم یا فراموش کنن، ناامید بشن، کفر بگن، همه‌چیز و از دست رفته و بی‌فایده ببینن. سرد و بی‌روح باشن و عصبانی. این حال مثل یه مرخصی از همه‌ی ابعادِ زندگیه..

@Shadmn

موزیکت را پلی کن ،
به تصاویرِ در حال زوال آدمها خوب نگاه کن..تو هم روزی مثل تار و پود این تصاویر، در طول زمان میپوسی و از بین میروی


@Shadmn

انگاری بند دلم پاره شده..

@Shadmn

احساس میکنم چیزی تو دلم هست که نمیتونم اسمی براش پیدا کنم..

@Shadmn

انگاری هیچوقت قرار نیست هیچی درست بشه

@Shadmn

و چه حماقت سهلی..

آدمی با کلمات چه استادانه تاریکی های وجود خویش را تطهیر می کند..
و واژگان چه ماهرانه جامه ای دروغین می شوند،بر پیکره حقیقت.
عجیب نیست؟
اینکه آدمی می تواند با زبانش قدیسه باشد،و با کردارش جانداری دیو صفت!
حال آنکه در پس هر تقلای زبان به تظاهری پوشالی،رفتار، در قامت شاهدی خاموش صحنه را نظاره گر،و سرانجام آشکار کننده ی حقایقی که در هیچ دروغی نمی گنجند.
درنهایت بانگ رفتار آدم ها، مهیب تر از هر ادعایی طنین انداز می شود.
و دهان آخرین جایی خواهد بود که حقیقت در آن یافت می شود.


@Shadmn

اين روزها كتاب قلعه ى حيوانات رابيشتر بخوانيد.
بخوانيد تا بدانيد چطور ممكن است آرمانها، كم كم قربانى قدرت شوند؛ چطور مى شود حقيقت را آن قدر تحريف كرد كه دروغ، شكل واقعيت به خودش بگيرد.
بخوانيدتا اسنوبال هارا قرباني نكنيد.
تا ناپلئون ها رابا شعارهاى زيبا اشتباه نگيريد.

@Shadmn

نمیگذرد,حتی اگر بسیار گذشته باشد.

غم را نمى شود از تن بيرون كرد؛ اين را خيلى دير فهميدم.
آدم خيال مى كند غم چيزى شبيه زخمى ست روى پوست؛ چيزى كه اگر زمان بگذرد، اگر گريه کنى، اگر کسى دستت را بگيرد، اگر صبح هاى بيشترى از راه برسند، بالاخره خشك مى شود و مى افتد. اما نه!
بعضى غمها زخم نيستند؛ ريشه اند. مى روند زير پوستت، از گوشتت عبور مى کنند، به استخوانت مى رسند و آن جا خانه مى كنند. بعد، آن قدر آرام با تويكى مى شوند كه ديگر نمى دانى كدام قسمتِ تو «تو» هستى و كدام قسمت، غم است.

@Shadmn

در عصر شكوهمندترين ويترينها ايستاده ايم...
تبارِ مسخ شده اى كه با وسواسى جنون آميز، نقاب هايشان را زيبا وظاهر را بى نقص مى سازند؛ غافل از آنكه در پس اين زيباسازي پوشالى،
آنچه بى صدا زير آوار دفن مى شود، آخرين كورسوهاى "انسانيت" است.
جهان هرگز اين چنين آراسته به ظاهر،
واين گونه متعفن از زوال وتهى از معنا نبوده است...


@Shadmn

آنکه اهل معنا باشد،بی صدا عیار درونت را میفهمد.

@Shadmn