هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صبا
عراقی
ای مرا یکبارگی از خویشتن کرده جدا
عراقی
این حادثه بین که زاد ما را
عراقی
کشیدم رنج بسیاری دریغا
عراقی
ندیدم در جهان کامی دریغا
عراقی
سر به سر از لطف جانی ساقیا
عراقی
ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب
عراقی
مست خراب یابد هر لحظه در خرابات
عراقی
چه دلها بردی ای ساقی به ساقِ فتنه‌انگیزت *
دریغا بوسه چندی بر زنخدانِ دل‌آویزت
خَدَنگِ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی؟
سپر انداخت عقل از دستِ ناوک‌هایِ خون‌ریزت
برآمیزی و بُگریزی و بِنْمایی و بِرْبایی
فغان از قهرِ لطف‌اندود و زهرِ شِکّرآمیزت
لبِ شیرین‌ات ار شیرین بدیدی در سخن گفتن
بر او شکرانه بودی گر بدادی مُلکِ پرویزت
جهان از فتنه و آشوب یک چندی برآسودی
اگر نه رویِ شهرآشوب و چشمِ فتنه‌انگیزت
دگر رغبت کجا مانَد کسی را سویِ هشیاری
چو بیند دست در آغوشِ مستان سحرخیزت
دمادم درکش ای سعدی شرابِ صِرف و دَم درکش
که با مستانِ مجلس درنگیرد زهد و پرهیزت
*: چه دلها بردی ای ساقی به ساقِ شهوت‌انگیزت (ضبط یوسفی و یغمایی)
#سعدی #غزل 38 نسخه #فروغی
https://t.me/Setiq/969
دریغا بوسه چندی بر زنخدانِ دل‌آویزت
خَدَنگِ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی؟
سپر انداخت عقل از دستِ ناوک‌هایِ خون‌ریزت
برآمیزی و بُگریزی و بِنْمایی و بِرْبایی
فغان از قهرِ لطف‌اندود و زهرِ شِکّرآمیزت
لبِ شیرین‌ات ار شیرین بدیدی در سخن گفتن
بر او شکرانه بودی گر بدادی مُلکِ پرویزت
جهان از فتنه و آشوب یک چندی برآسودی
اگر نه رویِ شهرآشوب و چشمِ فتنه‌انگیزت
دگر رغبت کجا مانَد کسی را سویِ هشیاری
چو بیند دست در آغوشِ مستان سحرخیزت
دمادم درکش ای سعدی شرابِ صِرف و دَم درکش
که با مستانِ مجلس درنگیرد زهد و پرهیزت
*: چه دلها بردی ای ساقی به ساقِ شهوت‌انگیزت (ضبط یوسفی و یغمایی)
#سعدی #غزل 38 نسخه #فروغی
https://t.me/Setiq/969
Telegram
ستیغ
#سعدی #غزل 38
صدای سهیل قاسمی
صدای سهیل قاسمی
👏1
بی تو حرام است به خلوت نشست
حیف بوَد در به چنین روی بست
دامنِ دولت چو به دست اوفتاد
گر بِهِلی، باز نیاید به دست
این چه نظر بود که خون‌ام بریخت؟
وین چه نمک بود که ریش‌ام بِخَست؟
هر که بیفتاد به تیرت، نخاست
وآن که درآمد به کمندت، نَجَست
ما به تو یک‌باره مقیّد شدیم
مرغ به دام آمد و ماهی به شست
صبرْ قفا خورد و به راهی گریخت
عقل بلا دید و به کنجی نشست *
بارِ مذلّت بتوانم کشید **
عهدِ محبّت نتوانم شکست
وین رمقی نیز که هست از وجود
پیشِ وجودت نتوان گفت هست
هرگز اگر راه به معنی بَرَد
سجده‌یِ صورت نکند بت‌پرست
مستیِ خَمرش نکند آرزو
هر که چو سعدی شود از عشقْ مست
*: صبرْ در این کار به راهی گریخت
عقل در این روز به کنجی نشست (ضبط یوسفی)
**: بارِ مذلّت نتوانم کشید (ضبط یوسفی)
#سعدی #غزل 39 نسخه #فروغی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/971
حیف بوَد در به چنین روی بست
دامنِ دولت چو به دست اوفتاد
گر بِهِلی، باز نیاید به دست
این چه نظر بود که خون‌ام بریخت؟
وین چه نمک بود که ریش‌ام بِخَست؟
هر که بیفتاد به تیرت، نخاست
وآن که درآمد به کمندت، نَجَست
ما به تو یک‌باره مقیّد شدیم
مرغ به دام آمد و ماهی به شست
صبرْ قفا خورد و به راهی گریخت
عقل بلا دید و به کنجی نشست *
بارِ مذلّت بتوانم کشید **
عهدِ محبّت نتوانم شکست
وین رمقی نیز که هست از وجود
پیشِ وجودت نتوان گفت هست
هرگز اگر راه به معنی بَرَد
سجده‌یِ صورت نکند بت‌پرست
مستیِ خَمرش نکند آرزو
هر که چو سعدی شود از عشقْ مست
*: صبرْ در این کار به راهی گریخت
عقل در این روز به کنجی نشست (ضبط یوسفی)
**: بارِ مذلّت نتوانم کشید (ضبط یوسفی)
#سعدی #غزل 39 نسخه #فروغی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/971
Telegram
ستیغ
#سعدی #غزل 39
صدای سهیل قاسمی
صدای سهیل قاسمی
👏1
بزرگداشت فرید حامد
گروه کتاب گویا
به‌مناسبت پنجاه‌وشش ساله شدن #فریدحامد پدر کتاب گویا
#پادکست معرفی آثار و گفته‌هایی از دوست‌دارانش
@GouyaKetab
گویندگان:
ماهور
سهيل قاسمی
نیایش
حامد رئیسی
سهیلا فخر
ساخت پادکست: محمد عباسی
@SETIQ
#پادکست معرفی آثار و گفته‌هایی از دوست‌دارانش
@GouyaKetab
گویندگان:
ماهور
سهيل قاسمی
نیایش
حامد رئیسی
سهیلا فخر
ساخت پادکست: محمد عباسی
@SETIQ
Forwarded from حالِ پراکنده‌ی گوی (سعید)
"از خیلِ زندگان
وقتی گرسنگی است که فریاد می کشد
مادر! من نان می خواهم
شاعر
گرسنه روح ترینِ گرسنگان
در کوچه های فقر چه بانگی برآورد ؟"
سیاوش کسرایی
شاید خیلیها ابتدای این شعر را بیشتر شنیده باشیم که فرهاد مهراد در ترانه وحدت خوانده ست با مطلع : الملک یبقی معی الکفر و لا یبقی مع الظلم
حالا امابد نیست کل این شعر را با صدای شاعر بشنویم:
https://soundcloud.com/yaghma/zmun0lvn1dej
وقتی گرسنگی است که فریاد می کشد
مادر! من نان می خواهم
شاعر
گرسنه روح ترینِ گرسنگان
در کوچه های فقر چه بانگی برآورد ؟"
سیاوش کسرایی
شاید خیلیها ابتدای این شعر را بیشتر شنیده باشیم که فرهاد مهراد در ترانه وحدت خوانده ست با مطلع : الملک یبقی معی الکفر و لا یبقی مع الظلم
حالا امابد نیست کل این شعر را با صدای شاعر بشنویم:
https://soundcloud.com/yaghma/zmun0lvn1dej
SoundCloud
الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم
والا پیامدار !
محمد !
گفتی که یک دیار
هرگز به ظلم و جور نمیماند استوار
آنگاه
تمثیل وار کشیدی
عبای وحدت
بر سر پاکان روزگار .
در تنگ پر تبرک آن نازنین عبا
محمد !
گفتی که یک دیار
هرگز به ظلم و جور نمیماند استوار
آنگاه
تمثیل وار کشیدی
عبای وحدت
بر سر پاکان روزگار .
در تنگ پر تبرک آن نازنین عبا
پس آنگاه زمین…
کتاب: مدایح بی‌صله
به شاهرخ جنابیان
پس آنگاه زمین به سخن درآمد
و آدمی، خسته و تنها و اندیش‌ناک بر سر ِ سنگی نشسته بود پشیمان از کردوکار ِ خویش
و زمین به‌سخن درآمده با او چنین می‌گفت:
ــ به تو نان دادم من، و علف به گوسفندان و به گاوانِ تو، و برگ‌های نازک ِ ترّه که قاتقِ نان کنی.
انسان گفت: ــ می‌دانم.
پس زمین گفت: ــ به هر گونه صدا من با تو به سخن درآمدم: با نسیم و باد، و با جوشیدنِ چشمه‌ها از سنگ، و با ریزش ِ آب‌شاران؛ و با فروغلتیدنِ بهمنان از کوه آنگاه که سخت بی‌خبر اَت می‌یافتم، و به کوس ِ تُندر و ترقّه‌ی توفان.
انسان گفت: ــ می‌دانم می‌دانم، اما چه‌گونه می‌توانستم رازِ پیام‌ات را دریابم؟
پس زمین با او، با انسان، چنین گفت:
ــ نه خود این سهل بود، که پیام‌گزاران نیز اندک نبودند.
تو می‌دانستی که من‌ات به پرستنده‌گی عاشق‌ام… نیز نه به گونه‌ی عاشقی بخت‌یار، که زرخریده‌وار کنیزککی برای تو بودم به رایِ خویش. که تو را چندان دوست می‌داشتم که چون دست بر من می‌گشودی تن و جان‌ام به هزار نغمه‌ی خوش جواب‌گویِ تو می‌شد. همچون نوعروسی در رخت ِ زفاف، که ناله‌های تن‌آزرده‌گی‌اش به ترانه‌ی کشف و کام‌یاری بدل شود یا چنگی که هر زخمه را به زیر و بَمی دل‌پذیر دیگرگونه جوابی گوید. ــ آی، چه عروسی، که هر بار سربه‌مُهر با بستر ِ تو درآمد! (چنین می‌گفت زمین.) در کدامین بادیه چاهی کردی که به آبی گوارا کام‌یاب‌ات نکردم؟ یا کجا به دستانِ خشونت‌باری که انتظار ِ سوزانِ نوازش ِ حاصل‌خیز اَش با من است تیغ ِ گاوآهن در من نهادی که خرمنی پُربار پاداش‌ات ندادم؟
انسان دیگرباره گفت: ــ رازِ پیام‌ات را اما چه‌گونه می‌توانستم دریابم؟
ــ می‌دانستی که من‌ات خاک‌سارانه دوست می‌دارم (و زمین به پاسخِ او چنین گفت). می‌دانستی. و تو را من پیغام کردم از پس ِ پیغام به هزار آوا، که دل از آسمان بردار که وحی از خاک می‌رسد. پیغام‌ات کردم از پس ِ پیغام که مقام ِ تو جای‌گاه ِ بنده‌گان نیست، که در این گستره شهریاری تو؛ و آنچه تو را به شهریاری برداشت نه عنایت ِ آسمان که مِهر ِ زمین است. ــ آه که مرا در مرتبت ِ خاکساری‌یِ عاشقانه، بر گستره‌ی نامتناهی‌‌یِ کیهان خوش سلطنتی بود، که سرسبز و آباد از قدرت‌های جادویی‌‌یِ تو بودم از آن پیشتر که تو پادشاه ِ جانِ من به خربنده‌گی‌یِ آسمان دست‌ها بر سینه و پیشانی به خاک بر نهی و مرا چنین به خواری درافکنی.
انسان، اندیش‌ناک و خسته و شرم‌سار، از ژرفاهای درد ناله‌یی کرد. و زمین هم‌از‌آن‌گونه در سخن بود:
ــ به‌تمامی از آنِ تو بودم و تسلیم ِ تو، چون چاردیواری‌یِ خانه‌ی کوچک‌ات.
تو را عشقِ من آن‌مایه توانایی داد که بر همه سَر شوی. دریغا، پنداری گناهِ من همه آن بود که فرش ِ پایِ تو بودم!
تا از خونِ من پرورده شوی به دردمندی دندان بر جگر فشردم همچون مادری که درد ِ مکیده شدن را تا نوزاده‌ی دامن‌اش عصاره‌ی جانِ او را همه چون قطره‌ی نوشاکی درکِشد.
تو را آموختم من که به جُست‌و‌جویِ سنگِ آهن و روی، سینه‌ی عاشق‌ام را بردَری. و این همه از برای آن بود تا تو را در نوازش ِ پُرخشونتی که از دستان‌ات چشم داشتم افزاری به دست داده باشم. اما تو روی از من برتافتی، که آهن و مس را از سنگ‌پاره کُشنده‌تر یافتی که هابیل را در خون کشیده بود. و خاک را از قربانیانِ بدکُنشی‌های خویش بارور کردی. آه، زمینِ تنهامانده! زمینِ رهاشده با تنهایی‌‌یِ خویش!
انسان زیرِ لب گفت: ــ تقدیر چنین بود. مگر آسمان قربانی‌یی می‌خواست.
ــ نه، که مرا گورستانی می‌خواهد! (چنین گفت زمین).
و تو بی‌احساس ِ عمیقِ سرشکسته‌گی چه‌گونه از «تقدیر» سخن می‌گویی که جز بهانه‌ی تسلیم ِ بی‌همّتان نیست؟
آن افسون‌کار به تو می‌آموزد که عدالت از عشق والاتر است. ــ دریغا که اگر عشق به کار می‌بود کجا ستمی در وجود می‌آمد تا خود به عدالتی نابه‌کارانه از آن‌دست نیازی پدید آید. ــ آنگاه چشمان‌ات را بربسته شمشیری در کَف‌ات می‌نهد هم از آهنی که من خود به تو دادم تا تیغه‌ی گاوآهن کنی!
اینک گورستانی که آسمان از عدالت ساخته است!
دریغا ویرانِ بی‌حاصلی که من‌ام!
□
https://t.me/Setiq/2844
ادامه شعر و صدای شاعر در قسمت بعدی
👇
@SETIQ
کتاب: مدایح بی‌صله
به شاهرخ جنابیان
پس آنگاه زمین به سخن درآمد
و آدمی، خسته و تنها و اندیش‌ناک بر سر ِ سنگی نشسته بود پشیمان از کردوکار ِ خویش
و زمین به‌سخن درآمده با او چنین می‌گفت:
ــ به تو نان دادم من، و علف به گوسفندان و به گاوانِ تو، و برگ‌های نازک ِ ترّه که قاتقِ نان کنی.
انسان گفت: ــ می‌دانم.
پس زمین گفت: ــ به هر گونه صدا من با تو به سخن درآمدم: با نسیم و باد، و با جوشیدنِ چشمه‌ها از سنگ، و با ریزش ِ آب‌شاران؛ و با فروغلتیدنِ بهمنان از کوه آنگاه که سخت بی‌خبر اَت می‌یافتم، و به کوس ِ تُندر و ترقّه‌ی توفان.
انسان گفت: ــ می‌دانم می‌دانم، اما چه‌گونه می‌توانستم رازِ پیام‌ات را دریابم؟
پس زمین با او، با انسان، چنین گفت:
ــ نه خود این سهل بود، که پیام‌گزاران نیز اندک نبودند.
تو می‌دانستی که من‌ات به پرستنده‌گی عاشق‌ام… نیز نه به گونه‌ی عاشقی بخت‌یار، که زرخریده‌وار کنیزککی برای تو بودم به رایِ خویش. که تو را چندان دوست می‌داشتم که چون دست بر من می‌گشودی تن و جان‌ام به هزار نغمه‌ی خوش جواب‌گویِ تو می‌شد. همچون نوعروسی در رخت ِ زفاف، که ناله‌های تن‌آزرده‌گی‌اش به ترانه‌ی کشف و کام‌یاری بدل شود یا چنگی که هر زخمه را به زیر و بَمی دل‌پذیر دیگرگونه جوابی گوید. ــ آی، چه عروسی، که هر بار سربه‌مُهر با بستر ِ تو درآمد! (چنین می‌گفت زمین.) در کدامین بادیه چاهی کردی که به آبی گوارا کام‌یاب‌ات نکردم؟ یا کجا به دستانِ خشونت‌باری که انتظار ِ سوزانِ نوازش ِ حاصل‌خیز اَش با من است تیغ ِ گاوآهن در من نهادی که خرمنی پُربار پاداش‌ات ندادم؟
انسان دیگرباره گفت: ــ رازِ پیام‌ات را اما چه‌گونه می‌توانستم دریابم؟
ــ می‌دانستی که من‌ات خاک‌سارانه دوست می‌دارم (و زمین به پاسخِ او چنین گفت). می‌دانستی. و تو را من پیغام کردم از پس ِ پیغام به هزار آوا، که دل از آسمان بردار که وحی از خاک می‌رسد. پیغام‌ات کردم از پس ِ پیغام که مقام ِ تو جای‌گاه ِ بنده‌گان نیست، که در این گستره شهریاری تو؛ و آنچه تو را به شهریاری برداشت نه عنایت ِ آسمان که مِهر ِ زمین است. ــ آه که مرا در مرتبت ِ خاکساری‌یِ عاشقانه، بر گستره‌ی نامتناهی‌‌یِ کیهان خوش سلطنتی بود، که سرسبز و آباد از قدرت‌های جادویی‌‌یِ تو بودم از آن پیشتر که تو پادشاه ِ جانِ من به خربنده‌گی‌یِ آسمان دست‌ها بر سینه و پیشانی به خاک بر نهی و مرا چنین به خواری درافکنی.
انسان، اندیش‌ناک و خسته و شرم‌سار، از ژرفاهای درد ناله‌یی کرد. و زمین هم‌از‌آن‌گونه در سخن بود:
ــ به‌تمامی از آنِ تو بودم و تسلیم ِ تو، چون چاردیواری‌یِ خانه‌ی کوچک‌ات.
تو را عشقِ من آن‌مایه توانایی داد که بر همه سَر شوی. دریغا، پنداری گناهِ من همه آن بود که فرش ِ پایِ تو بودم!
تا از خونِ من پرورده شوی به دردمندی دندان بر جگر فشردم همچون مادری که درد ِ مکیده شدن را تا نوزاده‌ی دامن‌اش عصاره‌ی جانِ او را همه چون قطره‌ی نوشاکی درکِشد.
تو را آموختم من که به جُست‌و‌جویِ سنگِ آهن و روی، سینه‌ی عاشق‌ام را بردَری. و این همه از برای آن بود تا تو را در نوازش ِ پُرخشونتی که از دستان‌ات چشم داشتم افزاری به دست داده باشم. اما تو روی از من برتافتی، که آهن و مس را از سنگ‌پاره کُشنده‌تر یافتی که هابیل را در خون کشیده بود. و خاک را از قربانیانِ بدکُنشی‌های خویش بارور کردی. آه، زمینِ تنهامانده! زمینِ رهاشده با تنهایی‌‌یِ خویش!
انسان زیرِ لب گفت: ــ تقدیر چنین بود. مگر آسمان قربانی‌یی می‌خواست.
ــ نه، که مرا گورستانی می‌خواهد! (چنین گفت زمین).
و تو بی‌احساس ِ عمیقِ سرشکسته‌گی چه‌گونه از «تقدیر» سخن می‌گویی که جز بهانه‌ی تسلیم ِ بی‌همّتان نیست؟
آن افسون‌کار به تو می‌آموزد که عدالت از عشق والاتر است. ــ دریغا که اگر عشق به کار می‌بود کجا ستمی در وجود می‌آمد تا خود به عدالتی نابه‌کارانه از آن‌دست نیازی پدید آید. ــ آنگاه چشمان‌ات را بربسته شمشیری در کَف‌ات می‌نهد هم از آهنی که من خود به تو دادم تا تیغه‌ی گاوآهن کنی!
اینک گورستانی که آسمان از عدالت ساخته است!
دریغا ویرانِ بی‌حاصلی که من‌ام!
□
https://t.me/Setiq/2844
ادامه شعر و صدای شاعر در قسمت بعدی
👇
@SETIQ
Telegram
ستیغ
پس آنگاه زمین...
شعر احمد شاملو
از کتاب مدایح بی صله
در نشست زنده اینستاگرامی با محمدرضا کاکایی و سعید کافی انارکی
اجرا: سهیل قاسمی
@Setiq
شعر احمد شاملو
از کتاب مدایح بی صله
در نشست زنده اینستاگرامی با محمدرضا کاکایی و سعید کافی انارکی
اجرا: سهیل قاسمی
@Setiq
شب و باران در ویرانه‌ها به گفت‌و‌گو بودند که باد دررسید، میانه‌به‌هم‌زن و پُرهیاهو.
دیری نگذشت که خلاف در ایشان افتاد و غوغا بالا گرفت بر سراسر ِ خاک، و به خاموش‌باش‌های پُرغریو ِ تُندر حرمت نگذاشتند.
□
زمین گفت: ــ اکنون به دوراهه‌ی تفریق رسیده‌ایم.
تو را جز زردرویی بردن از بی‌حاصلی‌‌یِ خویش گزیر نیست؛ پس اکنون که به تقدیرِ فریب‌کار گردن نهاده‌ای، مردانه باش!
اما مرا که ویرانِ توام هنوز در این مدار ِ سرد کار به پایان نرسیده است:
همچون زنی عاشق که به بستر ِ معشوقِ ازدست‌رفته‌ی خویش می‌خزد تا بوی او را دریابد، سال‌همه‌سال به مُقام ِ نخستین بازمی‌آیم با اشک‌های خاطره.
یاد ِ بهاران بر من فرود می‌آید بی‌آنکه از شخمی تازه بار برگرفته باشم و گسترش ِ ریشه‌یی را در بطنِ خود احساس کنم؛ و ابرها با خس و خاری که در آغوش‌ام خواهند نهاد، با اشک‌های عقیم ِ خویش به تسلّای‌ام خواهند کوشید.
جانِ مرا اما تسلّایی مقدّر نیست:
به غیاب ِ دردناک ِ تو سلطانِ سرشکسته‌ی کهکشان‌ها خواهم اندیشید که به افسونِ پلیدی از پای درآمدی؛
و ردّ ِ انگشتان‌ات را بر تنِ نومید ِ خویش
در خاطره‌یی گریان جُست‌و‌جو خواهم کرد.
شیرگاه، تابستان ۱۳۴۳
https://t.me/Setiq/552
دیری نگذشت که خلاف در ایشان افتاد و غوغا بالا گرفت بر سراسر ِ خاک، و به خاموش‌باش‌های پُرغریو ِ تُندر حرمت نگذاشتند.
□
زمین گفت: ــ اکنون به دوراهه‌ی تفریق رسیده‌ایم.
تو را جز زردرویی بردن از بی‌حاصلی‌‌یِ خویش گزیر نیست؛ پس اکنون که به تقدیرِ فریب‌کار گردن نهاده‌ای، مردانه باش!
اما مرا که ویرانِ توام هنوز در این مدار ِ سرد کار به پایان نرسیده است:
همچون زنی عاشق که به بستر ِ معشوقِ ازدست‌رفته‌ی خویش می‌خزد تا بوی او را دریابد، سال‌همه‌سال به مُقام ِ نخستین بازمی‌آیم با اشک‌های خاطره.
یاد ِ بهاران بر من فرود می‌آید بی‌آنکه از شخمی تازه بار برگرفته باشم و گسترش ِ ریشه‌یی را در بطنِ خود احساس کنم؛ و ابرها با خس و خاری که در آغوش‌ام خواهند نهاد، با اشک‌های عقیم ِ خویش به تسلّای‌ام خواهند کوشید.
جانِ مرا اما تسلّایی مقدّر نیست:
به غیاب ِ دردناک ِ تو سلطانِ سرشکسته‌ی کهکشان‌ها خواهم اندیشید که به افسونِ پلیدی از پای درآمدی؛
و ردّ ِ انگشتان‌ات را بر تنِ نومید ِ خویش
در خاطره‌یی گریان جُست‌و‌جو خواهم کرد.
شیرگاه، تابستان ۱۳۴۳
https://t.me/Setiq/552
Telegram
ستیغ
اما چگونه ميتوانستم راز پيام تورا بدانم
@niyayeeshaa
🌹
@niyayeeshaa
🌹
Forwarded from گاهگفت، آموزش درست‌خوانی شعر و نثر کهن (Hamid S)
#استغنا
#باد_استغنا
⚡️به هوش باش که هنگام «باد استغنا»
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند
حافظ
در دیوان حافظ، هر واژه ای، هویتی دارد.
در این میان، «استغنا» همه جا از صفات معشوق و بلندمرتبگانِ درگاه عشق است؛ و «باد استغنا» و برق استغنا که خرمنِ «بود» را به دمی نابود می کند، و پیشتر در آثار عطار، در اشاره به جلال و جبروت و بی نیازیِ مطلق و خوف انگیزِ حضرت سیمرغ به کار رفته بود، عینا در این بیت خواجه تکرار می شود.
ــ خواستم تا پیش جانان پیشکش جان آورم
پیش دستی کرد عشق و جانم اندر بر بسوخت
نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری
کاتش غیرت درآمد خشک و تر یکسر بسوخت
دادم آن خاکستر آخر بر سر کویش به باد
«برق استغنا» بجست از غیب و خاکستر بسوخت
عطار
و به گمان بنده، بیت حافظ، اشاره به ابیاتی از «منطق الطیرِ» عطار و تفسیر عرفانیِ «کشف الاسرار» از رشیدالدین مِیبُدی است.
ــ راه می‌دیدند پایان ناپدید
درد می‌دیدند درمان ناپدید
«باد استغنا» چنان جَستی درو
کاسمان را پشت بشکستی درو
در این مقام دهشتناک، مرغان از هدهد شکوه می کنند که:
چون تو جویایی و ما،جویانِ راست،
در میانِ ما تفاوت از چه خاست؟!
چه گنه آمد ز جسم و جانِ ما؟! (که)
قِسمِ تو صافی و دُردی آنِ ما (ست)
در این جا هدهد، «نظرِ» سلیمان را سببِ بر شدن خود می داند و مرغان سالک را انذار می دهد که اگر چه طاعت، بایست است، اما عنایتِ حضرت به طاعت نیست؛ پس طاعت خود را بها منهید؛ که او از بندگی شما، مستغنی و بی نیاز است.
...گفت: ای سایل! سلیمان را همی
چشم افتاده ست بر ما یک دمی
کِی به «طاعت» این به دست‌آرد کسی؟!
زانک کرد ابلیس این «طاعت» بسی
تو مکن در یک نفس «طاعت» رها
پس، منه «طاعت» چو کردی، بر بها
(: اما بهایی و ارزشی به طاعت خود منه).
عطار در بیان وادیِ استغنا هم از تصویرِ سختـبادِ صرصر بهره می گیرد:
بعد از این، وادیِّ «استغنا» بوَد
نه درو دعویّ و نه معنا بوَد
می‌جهد از «بی‌نیازی»، «صرصری»
می‌زند بر هم به یک دم کشوری
هست موری را هم، اینجا ای عجب
هر نفس، صد پیل، اجری بی سبب
بیت آخر، یادآور این بیت حافظ است که:
بیار باده که در بارگاه استغنا
چه پاسبان و چه سلطان؛ چه هوشیار و چه مست
و مَخلَصِ کلام در بخش اول، از تفسیر «کشف الاسرار میبدی» باشد.
( در اهمیت این کتاب، نگاه کنید به: عرفان و رندی در شعر حافظ، داریوش آشوری).
ــ همه ی اَعِزّه ی طریقت را، از خوف این مقام، دل و جگر بسوخت.
بسا «خرمن هاى طاعت» که به «باد» بر داده.
بسا جگرهاى صدّیقان که در گردشِ آسیاى قضا ذرّه ذرّه گردانیده...
⚡️به هوش باش که هنگام «باد استغنا»
هزار «خرمن طاعت» به نیم جو ننهند
شاهدمثال های دیگر را در پیامِ آینده ببینید.
دل و جانتان خوش.
شنبه، ۳۰ تیر ۱۳۹۷
✨نقل اشعار و متون کهن را، بیشتر، وامدار نرم افزار و تارنمای وزین «گنجور» ام.
#یادداشت_های_حافظ
#استغنا #باد_استغنا #واژگان
#حافظ_و_دیگران
#عطار #میبدی #حافظ
#باد_استغنا
⚡️به هوش باش که هنگام «باد استغنا»
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند
حافظ
در دیوان حافظ، هر واژه ای، هویتی دارد.
در این میان، «استغنا» همه جا از صفات معشوق و بلندمرتبگانِ درگاه عشق است؛ و «باد استغنا» و برق استغنا که خرمنِ «بود» را به دمی نابود می کند، و پیشتر در آثار عطار، در اشاره به جلال و جبروت و بی نیازیِ مطلق و خوف انگیزِ حضرت سیمرغ به کار رفته بود، عینا در این بیت خواجه تکرار می شود.
ــ خواستم تا پیش جانان پیشکش جان آورم
پیش دستی کرد عشق و جانم اندر بر بسوخت
نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری
کاتش غیرت درآمد خشک و تر یکسر بسوخت
دادم آن خاکستر آخر بر سر کویش به باد
«برق استغنا» بجست از غیب و خاکستر بسوخت
عطار
و به گمان بنده، بیت حافظ، اشاره به ابیاتی از «منطق الطیرِ» عطار و تفسیر عرفانیِ «کشف الاسرار» از رشیدالدین مِیبُدی است.
ــ راه می‌دیدند پایان ناپدید
درد می‌دیدند درمان ناپدید
«باد استغنا» چنان جَستی درو
کاسمان را پشت بشکستی درو
در این مقام دهشتناک، مرغان از هدهد شکوه می کنند که:
چون تو جویایی و ما،جویانِ راست،
در میانِ ما تفاوت از چه خاست؟!
چه گنه آمد ز جسم و جانِ ما؟! (که)
قِسمِ تو صافی و دُردی آنِ ما (ست)
در این جا هدهد، «نظرِ» سلیمان را سببِ بر شدن خود می داند و مرغان سالک را انذار می دهد که اگر چه طاعت، بایست است، اما عنایتِ حضرت به طاعت نیست؛ پس طاعت خود را بها منهید؛ که او از بندگی شما، مستغنی و بی نیاز است.
...گفت: ای سایل! سلیمان را همی
چشم افتاده ست بر ما یک دمی
کِی به «طاعت» این به دست‌آرد کسی؟!
زانک کرد ابلیس این «طاعت» بسی
تو مکن در یک نفس «طاعت» رها
پس، منه «طاعت» چو کردی، بر بها
(: اما بهایی و ارزشی به طاعت خود منه).
عطار در بیان وادیِ استغنا هم از تصویرِ سختـبادِ صرصر بهره می گیرد:
بعد از این، وادیِّ «استغنا» بوَد
نه درو دعویّ و نه معنا بوَد
می‌جهد از «بی‌نیازی»، «صرصری»
می‌زند بر هم به یک دم کشوری
هست موری را هم، اینجا ای عجب
هر نفس، صد پیل، اجری بی سبب
بیت آخر، یادآور این بیت حافظ است که:
بیار باده که در بارگاه استغنا
چه پاسبان و چه سلطان؛ چه هوشیار و چه مست
و مَخلَصِ کلام در بخش اول، از تفسیر «کشف الاسرار میبدی» باشد.
( در اهمیت این کتاب، نگاه کنید به: عرفان و رندی در شعر حافظ، داریوش آشوری).
ــ همه ی اَعِزّه ی طریقت را، از خوف این مقام، دل و جگر بسوخت.
بسا «خرمن هاى طاعت» که به «باد» بر داده.
بسا جگرهاى صدّیقان که در گردشِ آسیاى قضا ذرّه ذرّه گردانیده...
⚡️به هوش باش که هنگام «باد استغنا»
هزار «خرمن طاعت» به نیم جو ننهند
شاهدمثال های دیگر را در پیامِ آینده ببینید.
دل و جانتان خوش.
شنبه، ۳۰ تیر ۱۳۹۷
✨نقل اشعار و متون کهن را، بیشتر، وامدار نرم افزار و تارنمای وزین «گنجور» ام.
#یادداشت_های_حافظ
#استغنا #باد_استغنا #واژگان
#حافظ_و_دیگران
#عطار #میبدی #حافظ
حافظ شاعر
سهیل قاسمی
صحبت در باره‌ی شاعرانگی شعر حافظ، لذت کشف زیبایی‌های شعر حافظ، گذر هوشیارانه از دام بحث‌های وقت‌گیر حاشیه‌ئی
@Setiq
@Setiq
ستیغ با افتخار تقدیم می‌کند:
گاهشمار ایرانی
یکی از دشواری های ما ایرانی ها در کار با گوشی های هوشمند، این است که سالنامه آن روزها و ماه های ایرانی را نشان نمی دهد. هرچند که گوشی های هوشمند جایگزین بسیاری چیزها شده اند، این کاستی نمی گذارد که گوشی هوشمندمان دفترچه سررسید و سالنامه ما هم باشد. همین است که ما کمتر روی گوشی یادداشت می کنیم.
گاهشمار ایرانی روزها و ماه های ایرانی را بسیار ساده و زیبا و کاربردی در سالنامه گوشی افزوده است. روزهای ویژه و نامگذاری های کشوری برای روزها و آنچه در سالنامه های کشور هست در این نرم افزار گنجانده شده است تا کاربر را از سالنامه کاغذی بی نیاز کند.
کاربر می تواند یادداشت های خود و برنامه ریزی زمانی کاری خود را نیز درست مانند یک دفترچه سررسید بر روی آن بنویسد و برای آن زنگ هشدار بگذارد. می توان رویدادهایی مثل جشن ها، گرد همایی ها و ... را در آن یادداشت کرد تا به گاه خود نرم افزار آن را به شما یاد آوری کند.
گاهشماری باستانی این نرم افزار بر پایه گاهشماری اوستایی نگاشته شده است و در باره روش کار این گاهشمار، در نرم افزار نوشته ایم.
رویدادهای آئینی باستانی و نامگذاری های باستانی نیز در این سالنما نوشته شده است.
این گاهشمار سالنامه های جلالی (خورشیدی)، اوستایی، میلادی و هجری قمری را در خود دارد و کاربر می تواند با یک نگاه ببیند که این روز در سالنمای اوستایی به چه نامی بوده و در سالنمای میلادی یا قمری چه روزی است.
به باور ما هر ایرانی خوب است که این گاهشمار را بر روی گوشی هوشمند خود داشته باشد. هم برای آگاهی از تاریخ باستانی خود و هم به جای انگیزه ای برای بهره مند شدن از برنامه های گوشی های هوشمند برای زندگی.
این نرم‌افزار، برگردان سالنمای خورشیدی به میلادی را هم در خود دارد.
برای افزودن روزهای سال قمری و مناسبت‌های تقویم رسمی کشور، کافی است در بخش تنظیمات نرم‌افزار، تیک آن را اضافه کنید.
برای این که بدانید هر روزی از هر ماهی از هر سالی خورشیدی، در سالنمای میلادی چه روزی است یا یک روز در سالنمای میلادی چه روزی در خورشیدی است، این بخش کار شما را راه خواهد انداخت.
از ویژگی‌های دیگر این نرم‌افزار، دانستنی‌های گوناگون و دیریاب از آئین‌ها و جشن‌های ایرانی است که در گاهشمار در جای خود نوشته شده است.
«گاهشمار ایرانی» در بازار:
https://cafebazaar.ir/app/com.setiq.gahshomar
«گاهشمار ایرانی» در مایکت:
https://myket.ir/app/com.setiq.gahshomar/
گاهشمار ایرانی
یکی از دشواری های ما ایرانی ها در کار با گوشی های هوشمند، این است که سالنامه آن روزها و ماه های ایرانی را نشان نمی دهد. هرچند که گوشی های هوشمند جایگزین بسیاری چیزها شده اند، این کاستی نمی گذارد که گوشی هوشمندمان دفترچه سررسید و سالنامه ما هم باشد. همین است که ما کمتر روی گوشی یادداشت می کنیم.
گاهشمار ایرانی روزها و ماه های ایرانی را بسیار ساده و زیبا و کاربردی در سالنامه گوشی افزوده است. روزهای ویژه و نامگذاری های کشوری برای روزها و آنچه در سالنامه های کشور هست در این نرم افزار گنجانده شده است تا کاربر را از سالنامه کاغذی بی نیاز کند.
کاربر می تواند یادداشت های خود و برنامه ریزی زمانی کاری خود را نیز درست مانند یک دفترچه سررسید بر روی آن بنویسد و برای آن زنگ هشدار بگذارد. می توان رویدادهایی مثل جشن ها، گرد همایی ها و ... را در آن یادداشت کرد تا به گاه خود نرم افزار آن را به شما یاد آوری کند.
گاهشماری باستانی این نرم افزار بر پایه گاهشماری اوستایی نگاشته شده است و در باره روش کار این گاهشمار، در نرم افزار نوشته ایم.
رویدادهای آئینی باستانی و نامگذاری های باستانی نیز در این سالنما نوشته شده است.
این گاهشمار سالنامه های جلالی (خورشیدی)، اوستایی، میلادی و هجری قمری را در خود دارد و کاربر می تواند با یک نگاه ببیند که این روز در سالنمای اوستایی به چه نامی بوده و در سالنمای میلادی یا قمری چه روزی است.
به باور ما هر ایرانی خوب است که این گاهشمار را بر روی گوشی هوشمند خود داشته باشد. هم برای آگاهی از تاریخ باستانی خود و هم به جای انگیزه ای برای بهره مند شدن از برنامه های گوشی های هوشمند برای زندگی.
این نرم‌افزار، برگردان سالنمای خورشیدی به میلادی را هم در خود دارد.
برای افزودن روزهای سال قمری و مناسبت‌های تقویم رسمی کشور، کافی است در بخش تنظیمات نرم‌افزار، تیک آن را اضافه کنید.
برای این که بدانید هر روزی از هر ماهی از هر سالی خورشیدی، در سالنمای میلادی چه روزی است یا یک روز در سالنمای میلادی چه روزی در خورشیدی است، این بخش کار شما را راه خواهد انداخت.
از ویژگی‌های دیگر این نرم‌افزار، دانستنی‌های گوناگون و دیریاب از آئین‌ها و جشن‌های ایرانی است که در گاهشمار در جای خود نوشته شده است.
«گاهشمار ایرانی» در بازار:
https://cafebazaar.ir/app/com.setiq.gahshomar
«گاهشمار ایرانی» در مایکت:
https://myket.ir/app/com.setiq.gahshomar/
مدتی است که ضبط غزل‌های حافظ را با دقت و شیوه‌ئی با کیفیت‌تر از اجرای خانگی پیشین، در استودیو و با راهنمایی دوست کاربلد و صبورم #محمدعباسی در دست گرفته‌ام.
در نیمه‌ی راه است. فکر کنم یادگاری خوبی شود
در نیمه‌ی راه است. فکر کنم یادگاری خوبی شود
👍1👏1
شاهکاری از ستیغ برای گوشی‌های اندرویدی:
گاهشمار ایرانی را رایگان از پلی استور دریافت کنید.
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.setiq.gahshomar
گاهشمار ایرانی نرم‌افزاری با کاربردهای گوناگون و سودمند است.
یکی از دشواری های ما ایرانی ها در کار با گوشی های هوشمند این است که سالنامه‌ی بیشتر گوشی‌ها، روزها و ماه های ایرانی را نشان نمی دهد. این کاستی نمی گذارد که گوشی هوشمند ما، دفترچه سررسید و سالنامه ما هم باشد.
همین است که کمتر روی گوشی یادداشت می کنیم.
گاهشمار ایرانی روزها و ماه های ایرانی را بسیار ساده و زیبا و کاربردی در سالنامه گوشی افزوده است. روزهای ویژه و نامگذاری های کشوری برای روزها و آنچه در سالنامه های کشور هست در این نرم افزار گنجانده شده است تا کاربر را از سالنامه کاغذی بی نیاز کند.
کاربر می تواند یادداشت های خود و برنامه ریزی زمانی کاری خود را نیز درست مانند یک دفترچه سررسید بر روی آن بنویسد و برای آن زنگ هشدار بگذارد. می توان رویدادهایی مثل جشن ها، گرد همایی ها و ... را در آن یادداشت کرد تا به گاه خود نرم افزار آن را به شما یاد آوری کند.
اگر دسترسی بدهید و از نرم‌افزار بخواهید، می‌تواند رویدادهای گوناگون از جمله زادروز دوستان‌تان و سال‌روزهای این‌چنینی را از روی سالنامه نرم‌افزارهای دیگرتان بخواند و آن‌ها را در خود یادداشت کند و در جای خودش به شما یادآوری کند.
گاهشماری باستانی این نرم افزار بر پایه گاهشماری اوستایی نگاشته شده است که در باره روش کار این گاهشمار، در نرم افزار نوشته ایم.
رویدادهای آئینی باستانی و نامگذاری های باستانی نیز در این سالنما نوشته شده است.
این گاهشمار سالنامه های جلالی (خورشیدی)، اوستایی، میلادی و هجری قمری را در خود دارد و کاربر می تواند با یک نگاه ببیند که این روز در سالنمای اوستایی به چه نامی بوده و در سالنمای میلادی یا قمری چه روزی است.
به باور ما هر ایرانی خوب است که این گاهشمار را بر روی گوشی هوشمند خود داشته باشد.
هم برای آگاهی از تاریخ باستانی خود و هم به جای انگیزه ای برای بهره مند شدن از برنامه های گوشی های هوشمند برای زندگی.
این نرم‌افزار، برگردان خورشیدی به میلادی را هم در خود دارد.
برای این که بدانید هر روزی از هر ماهی از هر سالی خورشیدی، در سالنمای میلادی چه روزی است یا یک روز در سالنمای میلادی چه روزی در خورشیدی است، این بخش کار شما را راه خواهد انداخت.
از ویژگی‌های دیگر این نرم‌افزار، دانستنی‌های گوناگون و دیریاب از آئین‌ها و جشن‌های ایرانی است که در گاهشمار در جای خود نوشته شده است.
ستیغ این نرم‌افزار را رایگان در پلی استور و بازار و مایکت برای کاربران گوشی‌های اندرویدی در دسترس گذاشته‌است به امید روزهایی بهتر و دل‌هایی خوش تر.
گاهشمار ایرانی را رایگان از پلی استور دریافت کنید.
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.setiq.gahshomar
گاهشمار ایرانی نرم‌افزاری با کاربردهای گوناگون و سودمند است.
یکی از دشواری های ما ایرانی ها در کار با گوشی های هوشمند این است که سالنامه‌ی بیشتر گوشی‌ها، روزها و ماه های ایرانی را نشان نمی دهد. این کاستی نمی گذارد که گوشی هوشمند ما، دفترچه سررسید و سالنامه ما هم باشد.
همین است که کمتر روی گوشی یادداشت می کنیم.
گاهشمار ایرانی روزها و ماه های ایرانی را بسیار ساده و زیبا و کاربردی در سالنامه گوشی افزوده است. روزهای ویژه و نامگذاری های کشوری برای روزها و آنچه در سالنامه های کشور هست در این نرم افزار گنجانده شده است تا کاربر را از سالنامه کاغذی بی نیاز کند.
کاربر می تواند یادداشت های خود و برنامه ریزی زمانی کاری خود را نیز درست مانند یک دفترچه سررسید بر روی آن بنویسد و برای آن زنگ هشدار بگذارد. می توان رویدادهایی مثل جشن ها، گرد همایی ها و ... را در آن یادداشت کرد تا به گاه خود نرم افزار آن را به شما یاد آوری کند.
اگر دسترسی بدهید و از نرم‌افزار بخواهید، می‌تواند رویدادهای گوناگون از جمله زادروز دوستان‌تان و سال‌روزهای این‌چنینی را از روی سالنامه نرم‌افزارهای دیگرتان بخواند و آن‌ها را در خود یادداشت کند و در جای خودش به شما یادآوری کند.
گاهشماری باستانی این نرم افزار بر پایه گاهشماری اوستایی نگاشته شده است که در باره روش کار این گاهشمار، در نرم افزار نوشته ایم.
رویدادهای آئینی باستانی و نامگذاری های باستانی نیز در این سالنما نوشته شده است.
این گاهشمار سالنامه های جلالی (خورشیدی)، اوستایی، میلادی و هجری قمری را در خود دارد و کاربر می تواند با یک نگاه ببیند که این روز در سالنمای اوستایی به چه نامی بوده و در سالنمای میلادی یا قمری چه روزی است.
به باور ما هر ایرانی خوب است که این گاهشمار را بر روی گوشی هوشمند خود داشته باشد.
هم برای آگاهی از تاریخ باستانی خود و هم به جای انگیزه ای برای بهره مند شدن از برنامه های گوشی های هوشمند برای زندگی.
این نرم‌افزار، برگردان خورشیدی به میلادی را هم در خود دارد.
برای این که بدانید هر روزی از هر ماهی از هر سالی خورشیدی، در سالنمای میلادی چه روزی است یا یک روز در سالنمای میلادی چه روزی در خورشیدی است، این بخش کار شما را راه خواهد انداخت.
از ویژگی‌های دیگر این نرم‌افزار، دانستنی‌های گوناگون و دیریاب از آئین‌ها و جشن‌های ایرانی است که در گاهشمار در جای خود نوشته شده است.
ستیغ این نرم‌افزار را رایگان در پلی استور و بازار و مایکت برای کاربران گوشی‌های اندرویدی در دسترس گذاشته‌است به امید روزهایی بهتر و دل‌هایی خوش تر.