ای پسته‌یِ تو خنده زده بر حدیث ِ قند
مشتاق‌ام از برای خدا یک شکر بخند
طوبیٰ ز ِ قامت ِ تو نَیارَد که دَم زنَد
ز این قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند
خواهی که برنخیزد اَت از دیده رود ِ خون
دل در وفا یِ صحبت ِ رود ِ کسان مبند
گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد ِ شیخ ِ خودپسند
ز آشفته‌گی‌یِ حال ِ من آگاه کی شود
آن‌را که دل نگشت گرفتار ِ این کمند
بازار ِ شوق گرم شد، آن سروقد کجاست؟
تا جان ِ خود بر آتش ِ روی‌اش کنم سپند
جایی که یار ِ ما به شکرخنده دَم زند
ای پسته کیستی تو؟ خدا را به خود مَخَند!
حافظ! چو تَرک ِ غمزه‌یِ تُرکان نمی‌کنی،
دانی کجا ست جای تو؟ خوارزم یا خجند!
https://t.me/Setiq/566
#حافظ #غزل 180
مشتاق‌ام از برای خدا یک شکر بخند
طوبیٰ ز ِ قامت ِ تو نَیارَد که دَم زنَد
ز این قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند
خواهی که برنخیزد اَت از دیده رود ِ خون
دل در وفا یِ صحبت ِ رود ِ کسان مبند
گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد ِ شیخ ِ خودپسند
ز آشفته‌گی‌یِ حال ِ من آگاه کی شود
آن‌را که دل نگشت گرفتار ِ این کمند
بازار ِ شوق گرم شد، آن سروقد کجاست؟
تا جان ِ خود بر آتش ِ روی‌اش کنم سپند
جایی که یار ِ ما به شکرخنده دَم زند
ای پسته کیستی تو؟ خدا را به خود مَخَند!
حافظ! چو تَرک ِ غمزه‌یِ تُرکان نمی‌کنی،
دانی کجا ست جای تو؟ خوارزم یا خجند!
https://t.me/Setiq/566
#حافظ #غزل 180
Telegram
ستیغ
#حافظ #غزل 180 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
@SETIQ
بعد از این دست ِ من و دامن ِ آن سرو ِ بلند
که به بالا یِ چَمان از بن و بیخ‌ام برکَند
حاجت ِ مطرب و می نیست؛ تو بُرقع بگشا
که به رقص آورَد اَم آتش ِ روی‌ات چو سپند
هیچ رو یی نشود آینه‌یِ حجله‌یِ بخت
مگر آن روی که مالند در آن سُمّ ِ سمند
گفتم اسرار ِ غم‌ات هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم. چه کنم؟ تا کی و چند
مَکُش آن آهو یِ مشکین ِ مرا ای صیّاد
شرم از آن چشم ِ سیَه دار و مبند اَش به کمند
من ِ خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب ِ آن قصر ِ بلند
باز مستان دل از آن گیسو یِ مشکین حافظ
ز آن که دیوانه همان بِه که بوَد اندر بند
https://t.me/Setiq/569
#حافظ #غزل 181
که به بالا یِ چَمان از بن و بیخ‌ام برکَند
حاجت ِ مطرب و می نیست؛ تو بُرقع بگشا
که به رقص آورَد اَم آتش ِ روی‌ات چو سپند
هیچ رو یی نشود آینه‌یِ حجله‌یِ بخت
مگر آن روی که مالند در آن سُمّ ِ سمند
گفتم اسرار ِ غم‌ات هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم. چه کنم؟ تا کی و چند
مَکُش آن آهو یِ مشکین ِ مرا ای صیّاد
شرم از آن چشم ِ سیَه دار و مبند اَش به کمند
من ِ خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب ِ آن قصر ِ بلند
باز مستان دل از آن گیسو یِ مشکین حافظ
ز آن که دیوانه همان بِه که بوَد اندر بند
https://t.me/Setiq/569
#حافظ #غزل 181
Telegram
ستیغ
#حافظ #غزل 181 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
@SETIQ
بنشینم و صبر پیش گیرم
سعدی
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله ی کار ِ خویش گیرم
#سعدی #ترجیع_بند
@Setiq
ترجیع بند سعدی
کیفیت صدا در این فایل بهتر از فایل تصویری پیشین است
نسخه تصویری در آپارات:
https://www.aparat.com/v/NCBp1
دنباله ی کار ِ خویش گیرم
#سعدی #ترجیع_بند
@Setiq
ترجیع بند سعدی
کیفیت صدا در این فایل بهتر از فایل تصویری پیشین است
نسخه تصویری در آپارات:
https://www.aparat.com/v/NCBp1
ای سرو ِ بلند ِ قامت ِ دوست
وه! وه! که شمایل ات چه نیکو ست
در پا یِ لطافت ِ تو میراد
هر سرو ِ سهی که بر لب ِ جو ست
نازک بدنی که می‌نَگُنجد
در زیر ِ قبا چو غنچه در پوست
مه پاره به بام اگر برآید
که فرق کند که ماه یا اوست؟
آن خرمن ِگُل، نه گُل، که باغ است
نه باغ ِ ارم، که باغ ِ مینو ست
آن گو یِ مُعَنبَر است در جیب
یا بو یِ دهان ِ عنبرین بو ست؟
در حلقه یِ صولَجان ِ زلف اش
بیچاره دل، اوفتاده چون گو ست
می‌سوزد و همچنان هوادار
می‌میرد و همچنان دعاگو ست
خون ِ دل ِ عاشقان ِ مشتاق
در گردن ِ دیده یِ بلاجو ست
من بنده یِ لُعبتان ِ سیمین
ک آخر دل ِ آدمی نه از رو ست
بسیار ملامت ام بکردند
ک اندر پی ِ او مرو که بدخو ست
ای سخت دلان ِ سست پیمان
این شرط ِ وفا بُوَد؟ که بی‌دوست
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم؟
در عهد ِ تو ای نگار ِ دل بند
بس عهد که بشکنند و سوگند
دیگر نرود به هیچ مطلوب
خاطر که گرفت با تو پیوند
از پیش ِ تو راه ِ رفتن ام نیست
همچون مگس از برابر ِ قند
عشق آمد و رسم ِ عقل برداشت
شوق آمد و بیخ ِ صبر برکَند
در هیچ زمانه‌ای نزاده ست
مادر، به جمال، چون تو فرزند
باد است نصیحت ِ رفیقان
و اندوه ِ فراق، کوه ِ الوند
من نیستم ار کسی دگر هست
از دوست به یاد ِ دوست خرسند
این جُور که می‌بریم، تا کِی؟
وین صبر که می‌کنیم، تا چند؟
چون مرغ به طَمع ِ دانه در دام
چون گرگ به بوی دنبه در بَند
افتادم و مصلحت چنین بود
بی‌بند نگیرد آدمی پند
مستوجب ِ این و بیش ازین ام
باشد که چو مردم ِ خردمند
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
امروز جفا نمی‌کند کس
در شهر. مگر تو می‌کُنی بس؟
در دام ِ تو عاشقان گرفتار
در بند ِ تو دوستان مُحبّس
یا مُحرِقَتی بِنارِ خدًّ
مِن جَمرَتِها السِراج تَقبَس
صبحی که مشام ِ جان ِ عُشّاق
خوشبوی کند؛ اذا تَنَفَّس
استقبلهُ وَ اِن تولّی
استأنسهُ و اِن تعبّس
اندام ِ تو خود حریر ِ چین است
دیگر چه کنی قبا یِ اطلس؟
من در همه قول ها فصیح ام
در وصف ِ شمایل ِ تو اَخرَس
جان در قدم ات کنم ولیکن
ترسم ننهی تو پای بر خَس
ای صاحب ِ حُسن در وفا کوش
ک این حُسن، وفا نکرد با کَس
آخر به زکات ِ تندرستی
فریاد ِ دل ِ شکسته گان رَس
مِن بَعد مکُن چنان کزین پیش
ورنه به خدا که من ازین پس
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
گفتار ِ خوش و لبان ِ باریک
ما أطیَبَ فاک جلَ باریک
از رو یِ تو ماه ِ آسمان را
شرم آمد و شد هِلال ِ باریک
یا قاتلَتی بسیف لحظ
والله قتلتنی بهاتیک
از بهر ِ خدا، که مالکان، جور
چندین نکنند بر ممالیک
شاید که به پادشه بگویند
ترک ِ تو بریخت خون ِ تاجیک
دانی که چه شب گذشت بر من؟
لایأت بمثلها اعادیک
با این همه گر حیات باشد
هم روز شود شبان ِ تاریک
فی‌الجمله نماند صبر و آرام
کَم تَزجرنی و کم اداریک
دردا که به خیره عمر بگذشت
ای دل تو مرا نمی‌گذاری ک
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
چشمی که نظر نگه ندارد
بس فتنه که با سرّ ِ دل آرد
آهو یِ کمند ِ زلف ِ خوبان
خود را به هلاک می‌سپارد
فریاد زِ دست ِ نقش، فریاد
و آن دست که نقش می‌نگارد
هرجا که موَلّهی چو فرهاد
شیرین صفتی بر او گمارد
کَس بار ِ مشاهدت نچیند
تا تخم ِ مجاهدت نکارد
نالیدن ِ عاشقان ِ دلسوز
ناپخته مجاز می‌شمارد
عیب اش مکنید هوشمندان
گر سوخته خرمنی بِزارد
خاری چه بود به پای مشتاق؟
تیغی ش بِران که سر نخارد
حاجت به در ِ کسی ست ما را
ک او حاجت ِ کس نمی‌گزارد
گویند برو ز ِ پیش جور ش
من می‌روم او نمی‌گذارد
من خود نه به اختیار ِ خویش ام
گر دست ز دامن ام بدارد
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
بعد از طلب ِ تو در سر م نیست
غیر از تو به خاطر اندر م نیست
ره می‌ندهی که پیش ات آیم
وز پیش ِ تو، ره که بگذرم نیست
من مرغ ِ زبون ِ دام ِ انس ام
هرچند که می‌کُشی پَر م نیست
گر چون تو پَری در آدمیزاد
گویند که هست، باور م نیست
مهر از همه خلق برگرفتم
جز یاد ِ تو در تصورم نیست
گویند بکوش تا بیابی
می‌کوشم و بخت یاورم نیست
قسمی که مرا نیافریدند
گر جهد کنم میسرم نیست
ای کاش مرا نظر نبودی
چون حظّ ِ نظر برابر م نیست
فکرم به همه جهان بگردید
وز گوشه یِ صبر بهتر م نیست
با بخت جدل نمی‌توان کرد
اکنون که طریق ِ دیگر م نیست
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
@SETIQ
متن کامل شعر با صدا و تصویر:
http://setiq.com/patience/
وه! وه! که شمایل ات چه نیکو ست
در پا یِ لطافت ِ تو میراد
هر سرو ِ سهی که بر لب ِ جو ست
نازک بدنی که می‌نَگُنجد
در زیر ِ قبا چو غنچه در پوست
مه پاره به بام اگر برآید
که فرق کند که ماه یا اوست؟
آن خرمن ِگُل، نه گُل، که باغ است
نه باغ ِ ارم، که باغ ِ مینو ست
آن گو یِ مُعَنبَر است در جیب
یا بو یِ دهان ِ عنبرین بو ست؟
در حلقه یِ صولَجان ِ زلف اش
بیچاره دل، اوفتاده چون گو ست
می‌سوزد و همچنان هوادار
می‌میرد و همچنان دعاگو ست
خون ِ دل ِ عاشقان ِ مشتاق
در گردن ِ دیده یِ بلاجو ست
من بنده یِ لُعبتان ِ سیمین
ک آخر دل ِ آدمی نه از رو ست
بسیار ملامت ام بکردند
ک اندر پی ِ او مرو که بدخو ست
ای سخت دلان ِ سست پیمان
این شرط ِ وفا بُوَد؟ که بی‌دوست
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم؟
در عهد ِ تو ای نگار ِ دل بند
بس عهد که بشکنند و سوگند
دیگر نرود به هیچ مطلوب
خاطر که گرفت با تو پیوند
از پیش ِ تو راه ِ رفتن ام نیست
همچون مگس از برابر ِ قند
عشق آمد و رسم ِ عقل برداشت
شوق آمد و بیخ ِ صبر برکَند
در هیچ زمانه‌ای نزاده ست
مادر، به جمال، چون تو فرزند
باد است نصیحت ِ رفیقان
و اندوه ِ فراق، کوه ِ الوند
من نیستم ار کسی دگر هست
از دوست به یاد ِ دوست خرسند
این جُور که می‌بریم، تا کِی؟
وین صبر که می‌کنیم، تا چند؟
چون مرغ به طَمع ِ دانه در دام
چون گرگ به بوی دنبه در بَند
افتادم و مصلحت چنین بود
بی‌بند نگیرد آدمی پند
مستوجب ِ این و بیش ازین ام
باشد که چو مردم ِ خردمند
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
امروز جفا نمی‌کند کس
در شهر. مگر تو می‌کُنی بس؟
در دام ِ تو عاشقان گرفتار
در بند ِ تو دوستان مُحبّس
یا مُحرِقَتی بِنارِ خدًّ
مِن جَمرَتِها السِراج تَقبَس
صبحی که مشام ِ جان ِ عُشّاق
خوشبوی کند؛ اذا تَنَفَّس
استقبلهُ وَ اِن تولّی
استأنسهُ و اِن تعبّس
اندام ِ تو خود حریر ِ چین است
دیگر چه کنی قبا یِ اطلس؟
من در همه قول ها فصیح ام
در وصف ِ شمایل ِ تو اَخرَس
جان در قدم ات کنم ولیکن
ترسم ننهی تو پای بر خَس
ای صاحب ِ حُسن در وفا کوش
ک این حُسن، وفا نکرد با کَس
آخر به زکات ِ تندرستی
فریاد ِ دل ِ شکسته گان رَس
مِن بَعد مکُن چنان کزین پیش
ورنه به خدا که من ازین پس
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
گفتار ِ خوش و لبان ِ باریک
ما أطیَبَ فاک جلَ باریک
از رو یِ تو ماه ِ آسمان را
شرم آمد و شد هِلال ِ باریک
یا قاتلَتی بسیف لحظ
والله قتلتنی بهاتیک
از بهر ِ خدا، که مالکان، جور
چندین نکنند بر ممالیک
شاید که به پادشه بگویند
ترک ِ تو بریخت خون ِ تاجیک
دانی که چه شب گذشت بر من؟
لایأت بمثلها اعادیک
با این همه گر حیات باشد
هم روز شود شبان ِ تاریک
فی‌الجمله نماند صبر و آرام
کَم تَزجرنی و کم اداریک
دردا که به خیره عمر بگذشت
ای دل تو مرا نمی‌گذاری ک
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
چشمی که نظر نگه ندارد
بس فتنه که با سرّ ِ دل آرد
آهو یِ کمند ِ زلف ِ خوبان
خود را به هلاک می‌سپارد
فریاد زِ دست ِ نقش، فریاد
و آن دست که نقش می‌نگارد
هرجا که موَلّهی چو فرهاد
شیرین صفتی بر او گمارد
کَس بار ِ مشاهدت نچیند
تا تخم ِ مجاهدت نکارد
نالیدن ِ عاشقان ِ دلسوز
ناپخته مجاز می‌شمارد
عیب اش مکنید هوشمندان
گر سوخته خرمنی بِزارد
خاری چه بود به پای مشتاق؟
تیغی ش بِران که سر نخارد
حاجت به در ِ کسی ست ما را
ک او حاجت ِ کس نمی‌گزارد
گویند برو ز ِ پیش جور ش
من می‌روم او نمی‌گذارد
من خود نه به اختیار ِ خویش ام
گر دست ز دامن ام بدارد
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
بعد از طلب ِ تو در سر م نیست
غیر از تو به خاطر اندر م نیست
ره می‌ندهی که پیش ات آیم
وز پیش ِ تو، ره که بگذرم نیست
من مرغ ِ زبون ِ دام ِ انس ام
هرچند که می‌کُشی پَر م نیست
گر چون تو پَری در آدمیزاد
گویند که هست، باور م نیست
مهر از همه خلق برگرفتم
جز یاد ِ تو در تصورم نیست
گویند بکوش تا بیابی
می‌کوشم و بخت یاورم نیست
قسمی که مرا نیافریدند
گر جهد کنم میسرم نیست
ای کاش مرا نظر نبودی
چون حظّ ِ نظر برابر م نیست
فکرم به همه جهان بگردید
وز گوشه یِ صبر بهتر م نیست
با بخت جدل نمی‌توان کرد
اکنون که طریق ِ دیگر م نیست
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله یِ کار ِ خویش گیرم
@SETIQ
متن کامل شعر با صدا و تصویر:
http://setiq.com/patience/
ستیغ
بنشینم و صبر پیش گیرم - ستیغ
ای سرو ِ بلند ِ قامت ِ دوست وه! وه! که شمایل ات چه نیکو ست در پا یِ لطافت ِ تو میراد هر سرو ِ سهی که بر لب ِ جو ست نازک بدنی که می‌نَگُنجد در زیر ِ قبا چو غنچه در پوست مه پاره به بام اگر برآید که فرق کند که […]
👍1