ای پسته‌یِ تو خنده زده بر حدیث ِ قند
مشتاق‌ام از برای خدا یک شکر بخند
طوبیٰ ز ِ قامت ِ تو نَیارَد که دَم زنَد
ز این قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند
خواهی که برنخیزد اَت از دیده رود ِ خون
دل در وفا یِ صحبت ِ رود ِ کسان مبند
گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد ِ شیخ ِ خودپسند
ز آشفته‌گی‌یِ حال ِ من آگاه کی شود
آن‌را که دل نگشت گرفتار ِ این کمند
بازار ِ شوق گرم شد، آن سروقد کجاست؟
تا جان ِ خود بر آتش ِ روی‌اش کنم سپند
جایی که یار ِ ما به شکرخنده دَم زند
ای پسته کیستی تو؟ خدا را به خود مَخَند!
حافظ! چو تَرک ِ غمزه‌یِ تُرکان نمی‌کنی،
دانی کجا ست جای تو؟ خوارزم یا خجند!
https://t.me/Setiq/566
#حافظ #غزل 180
مشتاق‌ام از برای خدا یک شکر بخند
طوبیٰ ز ِ قامت ِ تو نَیارَد که دَم زنَد
ز این قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند
خواهی که برنخیزد اَت از دیده رود ِ خون
دل در وفا یِ صحبت ِ رود ِ کسان مبند
گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد ِ شیخ ِ خودپسند
ز آشفته‌گی‌یِ حال ِ من آگاه کی شود
آن‌را که دل نگشت گرفتار ِ این کمند
بازار ِ شوق گرم شد، آن سروقد کجاست؟
تا جان ِ خود بر آتش ِ روی‌اش کنم سپند
جایی که یار ِ ما به شکرخنده دَم زند
ای پسته کیستی تو؟ خدا را به خود مَخَند!
حافظ! چو تَرک ِ غمزه‌یِ تُرکان نمی‌کنی،
دانی کجا ست جای تو؟ خوارزم یا خجند!
https://t.me/Setiq/566
#حافظ #غزل 180
Telegram
ستیغ
#حافظ #غزل 180 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
@SETIQ
بعد از این دست ِ من و دامن ِ آن سرو ِ بلند
که به بالا یِ چَمان از بن و بیخ‌ام برکَند
حاجت ِ مطرب و می نیست؛ تو بُرقع بگشا
که به رقص آورَد اَم آتش ِ روی‌ات چو سپند
هیچ رو یی نشود آینه‌یِ حجله‌یِ بخت
مگر آن روی که مالند در آن سُمّ ِ سمند
گفتم اسرار ِ غم‌ات هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم. چه کنم؟ تا کی و چند
مَکُش آن آهو یِ مشکین ِ مرا ای صیّاد
شرم از آن چشم ِ سیَه دار و مبند اَش به کمند
من ِ خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب ِ آن قصر ِ بلند
باز مستان دل از آن گیسو یِ مشکین حافظ
ز آن که دیوانه همان بِه که بوَد اندر بند
https://t.me/Setiq/569
#حافظ #غزل 181
که به بالا یِ چَمان از بن و بیخ‌ام برکَند
حاجت ِ مطرب و می نیست؛ تو بُرقع بگشا
که به رقص آورَد اَم آتش ِ روی‌ات چو سپند
هیچ رو یی نشود آینه‌یِ حجله‌یِ بخت
مگر آن روی که مالند در آن سُمّ ِ سمند
گفتم اسرار ِ غم‌ات هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم. چه کنم؟ تا کی و چند
مَکُش آن آهو یِ مشکین ِ مرا ای صیّاد
شرم از آن چشم ِ سیَه دار و مبند اَش به کمند
من ِ خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب ِ آن قصر ِ بلند
باز مستان دل از آن گیسو یِ مشکین حافظ
ز آن که دیوانه همان بِه که بوَد اندر بند
https://t.me/Setiq/569
#حافظ #غزل 181
Telegram
ستیغ
#حافظ #غزل 181 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
@SETIQ