ای که در کوی خرابات مقامی داری

ای که مهجوری عشاق روا می داری

روزگاریست که ما را نگران می داری

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

طفیل هستی عشقند آدمی و پری

ای که دائم به خویش مغروری

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی

عمر بگذشت به بی حاصلی و بولهوسی

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

هزار جهد بکردم که یار من باشی

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

زین خوش رقم که بر گل رخسار می کشی

سلیمی منذ حلت بالعراق

کتبت قصه شوقی و مدمعی باکی

یا مبسما یحاکی درجا من اللآلی

سلام الله ما کر اللیالی

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

زان می عشق کزو پخته شود هر خامی

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامیپ